ଏକ ରାଜାଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି, ଏକ ବୀର କହିଲେ— “ମୁଁ ଯେଉଁ ଲୋକଙ୍କୁ ଆମି ତୀର ଛାଡିଥିଲି, ସେ କିଏ ଥିଲେ ମୁଁ ଜାଣିନାହିଁ। ସେ ମୁଁ ଥିବା ଆଶ୍ରମରୁ ହଠାତ୍ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ, ତାପରେ ସେ ମୋ ପଛରୁ ଆସିଲେ। ତାଙ୍କର ଭୟରେ, ମୁଁ ଦକ୍ଷିଣ ସାଗର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚିଗଲି। କେହି ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି କରୁଛନ୍ତି, ତାପରେ ଅନ୍ୟମାନେ ଉତ୍ତର ଦେଉଛନ୍ତି। କେହି ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ, 'ଆଜି ତାରକାକୁ ମାରିଦେବା' ବୋଲି କହୁଛନ୍ତି। ମୁଁ ଏହି ବଡ଼ ସାଗରକୁ ଛାଡ଼ି, ଭୟରେ ଅତିକ୍ରମିତ ହୋଇ ପଡିଗଲି। ଏହି ଭୟରେ, ସେ ତାଙ୍କର ନିଜ ହିରଣ୍ୟପୁର ସହରକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ଏହି ଉକ୍ତି ଶୁଣି, ଅନ୍ଧକା ମେଘସ୍ବନାକୁ ଏଭଳି କହିଲେ— ମହିଷ, ତାରକା ଏବଂ ବାଣା, ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ସେମାନେ ନିଜ ଅନୁୟାୟୀମାନଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ଏଠାରେ, ମୁନି, ଦୈତ୍ୟମାନେ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ଦଳ ସହିତ ଆସିଗଲେ। ସେମାନେ ହଠାତ୍ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ଏବଂ ମାତୃମଣ୍ଡଳର ଭୟଙ୍କର ସେନା ମଧ୍ୟ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲା। କ୍ରୋଧିତ ରୁଦ୍ର ଶତ୍ରୁ ସେନାକୁ ଗଂଗାଳ କଲେ, ଗୋପାଳକ ଯେପରି ବୃଷମାନେକୁ ହତ୍ୟା କରେ। ତାଙ୍କର କୁହାଡ଼ ହାତରେ ନେଇ, ସେ ସମସ୍ତ ବଡ଼ ଅସୁରମାନେକୁ ହତ୍ୟା କଲେ। ତାଙ୍କର ବଡ଼ ମୁଁ ଖୋଲି, ରଥ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା ଏକାଠି ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ। ରଥ ଏବଂ ତାର ଅରୋହୀମାନେକୁ ଉପଡ଼ି ଏହି ବଡ଼ ସାଗରକୁ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ। ସେ ମନ୍ତ୍ରୀ ରାଜାକୁ ଦମନ କରିବା ପରି, ତାଙ୍କର ବ୍ୟବହାର ଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେକୁ ଚାପିଦେଲେ। ଦୈତ୍ୟ ଏବଂ ଦାନବମାନେକୁ ଦୁଇ ଭାଗ, ତିନି ଭାଗ ଏବଂ ଅନେକ ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ କରିଦେଲେ। ଏଠାରେ ଏଠାରେ ଦାନୁଜମାନେ ଶବ ପରି ପଡ଼ିଥିଲେ। ବୀର ସେନାପତି ଅସୁରମାନେ, ତାଙ୍କର ଘୋଡ଼ା, ରଥ, ହାତୀ ସହିତ ହତ୍ୟା କଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ଯେପରି ବଡ଼ ପାହାଡ଼କୁ ବଜ୍ର ପ୍ରହାରରେ ଭୂଲିଦେଇଥାଏ, ସେପରି ସେମାନେକୁ ହତ୍ୟା କଲେ। ତାଙ୍କର ଗଦା ଘୁମାଇ, ତେଜରେ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଚମାଇଦେଲେ। ମହାବଳରେ ରଥ ଏବଂ ଯୋଧାକୁ ଆଗ୍ନିରେ ପରିଣତ କରିଦେଲେ। ଉତ୍କଟ ବଜ୍ର ପରି ବଜ୍ର ପ୍ରହାରରେ ସେମାନେକୁ ହତ୍ୟା କଲେ, ମୁନି। ଲୁଟିରେ ଦୈତ୍ୟମାନେ ସହିତ ତାଙ୍କର ଅଶ୍ୱ, ହାତୀମାନେକୁ ମାରିଦେଲେ। ଯୁଦ୍ଧରେ କ୍ରୋଧିତ ଦାନବମାନେକୁ ଚିରିଦେଲେ। ତାପରେ ମହିଷ ଦେମନ ଏବଂ ତାରକା, ସେନାପତି, ପଳାଇଗଲେ। ସେମାନେ ଚାରିପଟେ ଘେରି, ଏହି ସମୟରେ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ଷୋଟଶାକ୍ଷ ତାଙ୍କର ତ୍ରିଶୂଳ ନେଇ, ଶତଶୀର୍ଷ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ତଳୱାର ନେଇ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ବନ୍ଧୁଦତ୍ତ ଦୈତ୍ୟଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ମୁଣ୍ଡରେ ପ୍ରହାର କଲେ। ଆଘାତ ପାଇଲେ ମଧ୍ୟ ସେ କମ୍ପିଲେ ନାହିଁ, ମୈନାକ ପାହାଡ଼ ପରି। ଏକଚୂଡା ତାଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କଲେ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଚିରିଦେଲେ। ଦୁଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅସୁର ତାଙ୍କର ସେନାକୁ ଅସ୍ଥିର କରିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ଅସ୍ଥିର ହେଲେ ନାହିଁ। ତାଙ୍କୁ ହରାଇ, ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ କୁମାରଙ୍କ ପ୍ରତି ଆଗକୁ ଧାଉଥିଲେ। କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କର ଚକ୍ର ଉଠାଇ, ଦାନୁପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଅଟକାଇଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦୁଇ ଯୋଧା ଶୀଘ୍ର, ଦକ୍ଷ ଏବଂ ଆଶ୍ଚର୍ୟଜନକ ଭାବରେ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ସୁକକ୍ରାକ୍ଷ ନିଜ ଚକ୍ର ଅସୁରଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ତାପରେ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଉଚ୍ଚରେ କହିଲେ— 'ହାଁ! ମହିଷ ଦେମନ ହତ୍ୟା ହୋଇଯାଇଛି!' ରକ୍ତାକ୍ଷ ଏହି ଚକ୍ରକୁ ଏକ ସଂଖ୍ୟା ମୁଠି ଦ୍ୱାରା ପ୍ରହାର କଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଏକ ସହଜ ତୀରରେ ସ୍ଥିର ହୋଇଗଲେ।