ମୁଁ ଏହି କଥାକୁ ଏହିପରି ଅନୁଭବ କରୁଛି—ଯିଏଁ ଆମ ପରି ଲୋକମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାସହିତ ପ୍ରଣାମ କରନ୍ତି, ସେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରି। ଏହି ଦେବତାଙ୍କ ବିଷୟରେ, ଯାହାଙ୍କ ପତାକାରେ ଗରୁଡ଼ ଅଙ୍କିତ, ଏବଂ ମହାତ୍ମା, ସେଠାରେ କଥା ହେଉଛି। ସତ୍ୟକୁ କହିବାକୁ ଗଲେ, ତାଙ୍କଠାରୁ ଉପରେ କେହି ନାହାନ୍ତି; ଆମେ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଦେହଧାରୀ ଜଣେ ମଧ୍ୟ ସେଠାରୁ ଉପରେ ନୁହେଁ। ସେ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ଆଗରେ ହାତ ଯୋଡ଼ି ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଅନୁମତି ଚାହିଲେ। ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପନ୍ନ କରି, ସେ ଦେବତା ତାଙ୍କୁ ଅନୁମତି ଦେଲେ। ଏହିଠାରେ, ଦ୍ୱିଜମାନ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୁନି, ତୁମେ ଏହି ଉପଦେଶ ଶିଖିଧ୍ୱଜଙ୍କୁ ଦେଉ। ଏହି କାମ୍ୟ, ଯେଉଁଥିରେ ସ୍କନ୍ଦଙ୍କ ବିଜୟ ଏବଂ ମହିଷାସୁର ବିଧ୍ୱଂସ ହେଉ, ତାହା ପାଇଁ ଅଜନ୍ମା ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁ, ଯାହାଙ୍କ ହାତରେ ଚକ୍ର ଅଛି, ସେ ତୁମକୁ ଶୁଭ କରୁନ୍ତୁ। ପାଵକ, ମୟୂରାସନାରୁଢ଼ ସ୍କନ୍ଦଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଶୁଭ କରୁନ୍ତୁ। କାବ୍ୟା ଏବଂ ଶନି ନିତ୍ୟ ତୁମକୁ ମଙ୍ଗଳ କରୁନ୍ତୁ; ଶନି ଶୁଭ ଦିଅନ୍ତୁ। ମୃକଣ୍ଡୁ ଓ ତାଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନେ, ସପ୍ତ ଋଷିଗଣ ସଦା ତୁମକୁ ଶୁଭ କରୁନ୍ତୁ। ଯକ୍ଷ, ପିଶାଚ, ବସୁ, କିନ୍ନର—ଏହି ସବୁ ଜାଗୃତ ଶକ୍ତିମାନେ ତୁମକୁ ଶୁଭ କରୁନ୍ତୁ। ଭୂତ ଏବଂ ତାଙ୍କ ନାୟକମାନେ, ସଦା ପ୍ରସ୍ତୁତ ଥିବା, ତୁମକୁ ଶୁଭ କରୁନ୍ତୁ। ବହୁ ପାଦ ଥିବା ଏବଂ ପାଦ ନଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନେ ତୁମକୁ ଶୁଭ କରୁନ୍ତୁ। ପାଶୀ ପଶ୍ଚିମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ଲକ୍ଷ୍ମାମଶୁ ଉତ୍ତରକୁ। ବାୟୁ ଉତ୍ତରପଶ୍ଚିମକୁ ଏବଂ ଶିବ ଉତ୍ତରପୂର୍ବକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ମୁସତୀ, ହଳଧର, ଚକ୍ରଧର ଓ ଧନୁର୍ଧର ମଧ୍ୟ ମଧ୍ୟଦିଗକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ସାମବେଦ ର ମଧୁର ସ୍ୱରରେ ଗୁଞ୍ଜିତ ମାଧବ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ତୁମକୁ ସୁରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ସେ ଭୂମିରୁ ଉଠିଲେ। ଯେଉଁମାନେ ଯେକୌଣସି ଆକୃତି ଧାରଣ କରିପାରନ୍ତି, ସେମାନେ ସେ ଯୁବକଙ୍କ ପଛରେ ପକ୍ଷୀ ଆକୃତି ନେଇ ଚଲିଗଲେ। ସେମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସ୍କନ୍ଦଙ୍କ ସହିତ, ମହା ଦାନବମାନେ ନାଶ କରିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହେଲେ। ହେ ଶୂରବୀରମାନେ, ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ପୃଥିବୀକୁ ଅବତରଣ କର। ସେମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଉଡ଼ି ଯାଉଥିବା ବେଳେ ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି କରିଥିଲେ। ସେମାନେ ସମୁଦ୍ରର ଏକ ଭୂଗ୍ରହ ମାର୍ଗରେ ପାତାଳ, ଅସୁରମାନଙ୍କ ନିବାସକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ ଭିରୋଚନ, ଜମ୍ଭ, କୁଜମ୍ଭ ଓ ଅନ୍ୟ ଦାନବମାନେ ଥିଲେ। ‘ଏହା କ’ଣ?’ ଭାବି ସେମାନେ ଶୀଘ୍ର ଏଣ୍ଡକଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ। ଏହି ଅପ୍ରତ୍ୟାଶିତ ଧ୍ୱନିରେ ଅସୁରମାନେ ବିଗ୍ନ ହୋଇ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଆଲୋଚନା କରିଲେ। ତା’ପରେ ପାତାଳକେତୁ, ଅସୁରମାନଙ୍କ ନାୟକ, ରସାତଳରେ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେ ଏଣ୍ଡକଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଯାଇ ଦୁଃଖିତ ଭାବେ କହିଲେ—‘ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ନାଶ କରିବା ପାଇଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସ କରିଛି। ରାଜନ୍, ଯାହାଙ୍କୁ ମୁଁ ଆମ୍ବ ଦାଗିଛି, ସେ କିଏ ମୁଁ ଜାଣିନାହିଁ। ସେ ଆଶ୍ରମରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ, ପରେ ମୋ ପଛରେ ଆସିଲେ। ତାଙ୍କ ଭୟରେ ମୁଁ ଦକ୍ଷିଣ ସାଗର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚିଲି। କେହି ମେଘ ଗର୍ଜନ ପରି ଉତ୍ତେଜନା କରୁଛନ୍ତି, ଅନ୍ୟେ ତାହାର ଉତ୍ତର ଦେଉଛନ୍ତି। ଅନ୍ୟେମାନେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ର ଧରି, ‘ଆଜି ଆମେ ତାରକଙ୍କୁ ବଧ କରିବା’ ବୋଲି କହୁଛନ୍ତି। ମହାସାଗରକୁ ଛାଡ଼ି ମୁଁ ଭୟରେ ପଡ଼ିଗଲି। ଏହି ଭୟରୁ ସେ ନିଜ ହିରଣ୍ୟପୁର ନଗରକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ଏହି କଥା ଶୁଣି ଏଣ୍ଡକ, ମେଘସ୍ୱନଙ୍କୁ ଡାକି କହିଲେ—‘ମହିଷ, ତାରକ, ବାଣ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ଅନୁୟାୟୀମାନେ, ସମସ୍ତେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ରଣଭୂମିକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରିଲେ।