ଏହି ସମୟରେ ସେ ଗର୍ଭଧାରଣ କରିଥିଲେ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିବାସକୁ ପହଞ୍ଚିଥିଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ପଚାରିଲେ, “ତୁମର ଗର୍ଭ ଭଲଭାବରେ ଅବସ୍ଥିତ କି?” ତାପରେ ସେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ଏହି ଗର୍ଭକୁ ଆଜି ମୁଁ ବହିପାରିବିନି, ଏହା ମୋ ଭିତରେ ରଖାଯାଇଛି।” ଏହି ଗର୍ଭର ସମୟ ଚାଲିରହିଥିଲା; କେବେ ଏହା ପତିତ ହେଇନଥିଲା। ଏଠାରେ ଏକ ବଡ଼ ଭୟଙ୍କର ସ୍ଥାନ ଅଛି, ଯାହାକୁ ଶରବଣା କୁହାଯାଏ, ଏହା ଶତ ଯୋଜନା ଯାଏଁ ବିସ୍ତୃତ। ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ପରେ, ସେଠି ଏକ ଶିଶୁ ଜନ୍ମ ନେବ। ପର୍ବତ କନ୍ୟା ଆସି, ସହଜରେ ଗର୍ଭକୁ ପରିତ୍ୟାଗ କଲେ। ମନ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତିରେ କୁଟିଳା ଜଳର ଅଂଶରେ ପରିଣତ ହେଲେ। ସେଠି ଅନ୍ୟ ଅବସ୍ଥିତ ଜଣେ ଥିଲେ ଗଛ, ପଶୁ ଓ ପକ୍ଷୀ। ଏହି ରୀଡ଼ ଶୟ୍ୟାରେ ଏହି ଶିଶୁ ଉଦୟ ସୂର୍ଯ୍ୟର ପ୍ରଭା ଭଳି ଚମକୁଥିଲା, ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ମାନେ ପଦ୍ମ ଭଳି। ସେ ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗୁଠି ମୁଁହରେ ଦେଇ, ଘନ ବର୍ଷା ମେଘ ଭଳି କାନ୍ଦିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଏଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେବାରେ, ଶିଶୁ ରୀଡ଼ ଶୟ୍ୟାରେ ଦେଖାଗଲେ। ସେଠି ଅନେକ କୃତ୍ତିକା ମାନେ ଆସି, “ମୁଁ ପ୍ରଥମ! ମୁଁ ପ୍ରଥମ!” ବୋଲି ଦୁଧ ପାଇଁ ଡାକିଲେ। ସମସ୍ତ କୃତ୍ତିକା ମାନେ ସ୍ନେହରେ ଏହି ଶିଶୁକୁ ଦୁଧ ପାନ କରାଇଲେ। ଏହି ଶିଶୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, କାର୍ତ୍ତିକେୟ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ। ଏହି ଶିଶୁର ଆକାର କେତେ? ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ପ୍ରକାଶ ପାଇଲା। ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାୟକ ତାଙ୍କର ପୁଅକୁ କହିଲେ, “ମୁଁ କହିପାରିବିନି, କେଉଁ ଜଣେ ଗୁହା?” ଶିଶୁ, ରୀଡ଼ ଶୟ୍ୟାରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ତିନି ଜଣଙ୍କର ଶକ୍ତି ଅଟୁଟ ଅଛି। କୁଟିଳା ଦୃତ ବେଳେ ଚଢ଼ି ଏହି ଶିଶୁକୁ ଦେଖିଲେ। ସେ କହିଲେ, “ଏହି ଶିଶୁ ରୀଡ଼ ଶୟ୍ୟାରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିବା ପାଇଁ।” ତାପରେ ଜନାର୍ଦନ, ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା, ଦୁଇ ଜଣଙ୍କୁ ବିବାଦ କରୁଥିବା ଦେଖିଲେ। ଦୁଇ ଜଣ କହିଲେ, “ଏହି ଶିଶୁ ରୁଦ୍ର ଓ ଶୁକ୍ରର ଜନ୍ମ ନିର୍ଣ୍ଣୟ ପାଇଁ।” ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାୟକ ଯେଉଁ କଥା କହିଛନ୍ତି, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ସେହି କାର୍ଯ୍ୟ କର। ସମସ୍ତେ ଏକଠା ହୋଇ କହିଲେ, “ନାରଦ, ଏହି ଶିଶୁ କାହାର ପୁଅ?” ନାରଦଙ୍କ ଶରୀର ରୋମାଞ୍ଚିତ ହେଇ, ଗିରିଜାକୁ କହିଲେ, “ଭାଗ୍ୟ, ଭାଗ୍ୟ!” ଏହି ଶିଶୁ ଯେଉଁ ଜଣଙ୍କୁ ଦୁଧ ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କରିବେ, ସେ ତାଙ୍କର ପୁଅ ହେବେ। ମୁଁ, କୁଟିଳା ଓ ପାବକ ସହ ଏହି ଶିଶୁକୁ କୃତ୍ତିକାମାନେର କୋଲରେ ଦେଖିଲେ। ଯୋଗୀ ଚାରି ରୂପ ଧାରଣ କଲେ, ଏବଂ ଶିଶୁ ଅବସ୍ଥାରେ ମଧ୍ୟ ଷଡ୍ମୁଖୀ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ। କୁଟିଳା ଆଗକୁ ଆସିଲେ, ମହାସେନ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଯାଇଲେ। ପାବକ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାୟକ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ। ତାପରେ ହରି ଆସି, ସମ୍ବୋଧନ କରି ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କଥା କହିଲେ, “ଏହି ଶିଶୁ, କୁଟିଳାର ଜନ୍ମ, କୁମାର ନାମରେ ଖ୍ୟାତିପ୍ରାପ୍ତ ହେବ। ଗୁହା ନାମରେ ମୋ ପୁଅ ଭାବରେ ସ୍ମରଣ କରାଯିବ। ମହାସେନ ନାମରେ ହୁତାଶାର ପୁଅ ଭାବରେ ଜଣାଯିବ; ଶରବଣାର ପୁଅ ଭାବରେ ଶାରଦ୍ବତ ନାମରେ ଖ୍ୟାତି ହେବ। ଛଅ ମୁଖ ଓ ବଳିୟ ଭୁଜା ଥିବାରୁ, ସେ ଷଣ୍ମୁଖ ଭାବରେ ଗାୟନ କରାଯିବ।” ସେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ସହ ସ୍ମରଣ କଲେ, ସମସ୍ତେ ଦ୍ରୁତ ଭାବରେ ଆସିଲେ। ହୁତାଶନଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦରେ ଦେଖିଲେ, କୁଟିଳା ଓ କୃତ୍ତିକାମାନେ ମଧ୍ୟ। ସମସ୍ତେ ଏହି ତୀବ୍ର, ଷଣ୍ମୁଖ ଶିଶୁକୁ ଦେଖିଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ଚମକୁଥିଲା, ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଦେବତାମାନଙ୍କର ଚକ୍ଷୁକୁ ଦହି ଦେଉଥିଲା। “ଓ ଦେବ, ଦେବୀ ଓ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିବ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ ହୋଇଛି,” ବୋଲି ସମସ୍ତେ କହିଲେ।