ଶିବା ତାଙ୍କ ଧନୁଷ ଦ୍ୱାରା କଣ୍ଣ ଅଳଙ୍କାରରେ ସୁଶୋଭିତ ମୁଣ୍ଡଟି କାଟିଦେଲେ। ଏହିପରି, ମହାସେନା ଯେପରି କାଉଁ ଉପରେ ଆଘାତ କରନ୍ତି, ଏହିଠି ମହିଷ ଦାନବ ଉପରେ ଆଘାତ ହେଲା। ସେମାନେ ସେଇ ମହାପର୍ବତକୁ ପହଞ୍ଚି, ବିନୟସହ ମାଥା ନମାଇ, ଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସାର ଶବ୍ଦ କହିଲେ— “ହେ ଦେବୀ, ହରି ଓ ହରଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟ ଦେଇଥିବା ଦାତା, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରୁଥିବା ଦେବୀ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ମହିଷାସୁର ନାଶିନୀ, ହରି, ହର ଓ ଭାସ୍କରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ ଦେବୀ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ସମସ୍ତ ପ୍ରପଞ୍ଚର ଦୁଃଖ ଦୂରକାରିଣୀ, ତ୍ରିଶୂଳଧାରିଣୀ, ନାରାୟଣୀ, ଚକ୍ରଧାରିଣୀ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ବଜ୍ରଧାରିଣୀ, ଗଜଧ୍ୱଜା, କୌମାରୀ, ମୟୂରବାହିନୀ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଗଧାରୋହିଣୀ, ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଦୂରକାରିଣୀ, ସ୍ୱୟଂ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ଉପାଦାନ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ସର୍ବବ୍ୟାପି, ତ୍ରିନେତ୍ରା, ଦାନଦାତ୍ରୀ, ଆପଣଙ୍କୁ ପୁଣିପୁଣି ନମସ୍କାର—ଦୟା କରନ୍ତୁ। ନାରସିଂହୀ, ଅତି ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ ଧ୍ୱନିର ମାଲିକା, ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀ ବଜ୍ରଧାରିଣୀ, ମାରୀ ଚର୍ମବସ୍ତ୍ରଧାରିଣୀ, ଖପର ମାର୍ଗରେ ଆନନ୍ଦିତ, ଯୋଗସିଧ୍ଧା ଯୋଗିନୀ—ଏହି ସମସ୍ତ ରୂପ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଯେଉଁମାନେ ସଦା ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା, ଶକ୍ତି ଓ ପୁଷ୍ପ ଅର୍ପଣ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ କେବେ ଅପମାନ କିମ୍ବା ଅପଦ୍ରବ୍ୟ ନାହିଁ। ଆପଣଙ୍କ ଦୟାରେ ମୁଁ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ଉପରେ ବିଜୟ ପାଇଛି। ଦୁଷ୍ଟ ସ୍୵ପ୍ନ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ନଶ୍ଟ ହେବ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଏବେ ଆପଣ ଆଉ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅନ୍ତୁ। ପୁଣି, ଆପଣ ଦେବତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଅଗ୍ନିବତ୍ ଦହିଦେବେ। ଆପଣ ଅନ୍ଧ ଦାନବ ନାଶକାରିଣୀ ଭାବେ ଚର୍ଚ୍ଚିକା ନାମରେ ବିଶ୍ୱରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଭିପ୍ରଚିତ୍ତି, ଲବଣ, ଶୁମ୍ଭ, ନିଶୁମ୍ଭ ଓ ଦଶ-ଦନ୍ତୀ ଦାନବ ଆଦିମାନେ ଆପଣଙ୍କ ହସ୍ତରେ ନଶ୍ଟ ହେବେ। ଅସୀମ ସତ୍ୟ ଓ ଶକ୍ତିର ଦେବୀ ସହ ଆପଣ ଶାକମ୍ଭରୀ ଭାବେ ଦେବତାମାନେକୁ ଧାରଣ କରିବେ। ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବମାନେକୁ ବଧ କରି, ଆପଣ ପୁଣି ଦେବଲୋକକୁ ଫେରିବେ। ମହାଳୀ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ପ୍ରାଣନାଶ କରି, ପୁଣି ସ୍ଵର୍ଗକୁ ଫେରିଯିବେ। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେକୁ ଦୂର କରି, ଦେବୀ ଆକାଶରେ ଚଳିଗଲେ, ତାଙ୍କ ପଛରେ ସିଦ୍ଧମନ୍ଦଳୀ ଚାଲିଗଲେ। ଏହି କଥା ଭକ୍ତମାନେ ସଦା ଶ୍ରବଣ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି କଥା ଦାନବ ନାଶକାରୀ ଓ ଭଗବାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କଥିତ। ଏବେ, ବ୍ରହ୍ମନ୍, ଆପଣ ମୋତେ ଏହି କଥା ଏକଦମ ଭଲଭାବରେ କହନ୍ତୁ, କାରଣ ଆପଣ ମୋ ପ୍ରତି ଭକ୍ତିଶୀଳ। ନାରଦ, ସେଇ ସମୟରେ କାର୍ତ୍ତିକେୟଙ୍କ ଯୌବନର କୀର୍ତ୍ତି ବଢ଼ିଗଲା। ଏହି କାରଣରୁ, ଅତି ତେଜସ୍ୱୀ ଅଗ୍ନିଦେବ ଅତିବ୍ୟସ୍ତ ହେଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକକୁ ପଠାଯିଲେ। ସେଠାରେ ଏକ ତିର୍ଛ ଦେଖାଯାଉଥିବା ନାରୀକୁ ଦେଖି, ସେ କହିଲେ, “ହେ କୁଟିଳେ, ଏହି ତେଜ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ବହ। ଏହି ଶିଶୁକୁ ଗ୍ରହଣ କର; ଏହା ତୁମ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେବ।" ସେ ପୁଣି ମହାନଦୀକୁ କହିଲେ, “ମୋ ପାଇଁ ଏହି ଅଗ୍ନିକୁ ଜଳରେ ଛାଡ଼।" ମାଂସ, ହାଡ଼, ରକ୍ତ, ମଜ୍ଜା, ଆନ୍ତ୍ର, ଶୁକ୍ର ଓ ଚର୍ମ—ଏହି ସମସ୍ତ ତାଙ୍କ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ବୀଜ ଦ୍ୱାରା, ସେ ପାବକ ନାମରେ ବିଶ୍ୱରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ। ସେ ସମୟରେ, ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିବାସକୁ ପହଞ୍ଚି, ଗର୍ଭଧାରଣ କଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ପଚାରିଲେ, “ତୁମର ଗର୍ଭ ଠିକ୍ ଅଛି କି?” ସେ କହିଲେ, “ଏହି ଗର୍ଭକୁ ଆଜି ମୁଁ ବହିପାରୁନଥିଲି, ତେଣୁ ଏହା ମୋରେ ଅଛି। ଏହି ଗର୍ଭର ସମୟ ଚାଲିଛି, କେବେ ବି ଏହା ପଡ଼ିନାହିଁ।" ଏଠି ଏକ ବଡ଼, ଭୟଙ୍କର ସ୍ଥାନ ଅଛି, ଯାହାକୁ ଶରବଣ କୁହାଯାଏ, ଏହା ଶତ ଯୋଜନ ବ୍ୟାପକ। ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ପରେ, ସେଇ ଶିଶୁ ଜନ୍ମ ନେବ। ପର୍ବତ କନ୍ୟା ଆସି, ସହଜରେ ଗର୍ଭକୁ ତ୍ୟାଗ କଲେ। ମନ୍ତ୍ରଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ସେ କୁଟିଳା ଜଳରୂପୀ ହେଲେ। ସେଠି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବାସିନ୍ଦା ଥିଲେ—ଗଛ, ପଶୁ ଓ ପକ୍ଷୀ। ଏହିପରି, ଉଦୟମାନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ତେଜସ୍ୱୀ, ପଦ୍ମନୟନ ଶିଶୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ।