ଚକ୍ରଦ୍ୱାରା ନିଶୁମ୍ଭଙ୍କ ରଥ ଭାଙ୍ଗିଯିବା ପରେ, ସେ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ମୃଦାନୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ। ତେବେ, ଗଭୀର ଅସୁସ୍ଥତା, ମୂର୍ଛା ଓ ଜ୍ୱରରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ, ନିଶୁମ୍ଭ ଏକ ଚିତ୍ରରେ ଅଙ୍କିତ ମନେ ହେଉଥିବା ପରି ନିଷ୍ପ୍ରଭ ଓ ଅଚଳ ହେଇଗଲେ। ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କ ପାଖରେ ପରାଜିତ ହୋଇଥିଲେ, ସେହି ଶକ୍ତି ଏବେ ମୃଦାନୀ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରାଯାଇଛି। ଏହି ଚିନ୍ତା କରି, ନିଶୁମ୍ଭ ସବୁଠୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କଥାବାଚୀ ଭାବେ କହିଲେ— "ହେ ଭୟଭୀତା, ତୁମକୁ ମୁଁ ଜଳରେ ମାଟିର ଘଡ଼ା ପରି ଶତଖଣ୍ଡ କରିଦେବି। ଏହି ମୋ ନିଶ୍ଚୟ; ତୁମେ ମୋତେ ଗ୍ରହଣ କର। ଯୁଦ୍ଧରୁ ମନ ଫେରାଅ, ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ମୋର ପତ୍ନୀ ହେଉ।" ନିଶୁମ୍ଭ ଗଭୀର, ଗମ୍ଭୀର ମୁହଁରେ ହସି, କହିଲେ— "ଯଦି ଏଠାରେ ବିବାହ ଚାହୁଁଛ, ତେବେ ପ୍ରଥମେ ଯୁଦ୍ଧରେ ମୋତେ ପରାଜିତ କର।" ଏହି ସମୟରେ, ନାରଦ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଏକ ବସ୍ତୁ କୌଶିକୀଙ୍କ ଦିଗରେ ଛାଡ଼ିଲେ। ସେ, ଚର୍ମ ସହିତ ଏହାକୁ ଏକାସାଥିରେ କାଟିଦେଲେ; ଏହା ଦେଖି ମନେ ହେଲା ଯେ କିଛି ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟିଗଲା। ତାପରେ, ବାୟୁ ସମ ତୀବ୍ର ଗତିରେ, ସେ ଧନରାଶିରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ଏହି ଦୁଷ୍ଟଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଅମ୍ବିକା ଯୁଦ୍ଧରେ ଏକ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ଗଦା ସହିତ ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ। ଚଣ୍ଡା ଆଦି ମାତୃମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଉଲ୍ଲାସିତ ହୋଇ ଦୁନ୍ଦୁଭି ମାରିଲେ। ଶତ୍ରୁ ଭୂମିରେ ପତିତ ହେବା ସମୟରେ ସେମାନେ ଉଲ୍ଲାସରେ "ଜୟ! ବିଜୟ!" ବୋଲି ଚିତ୍କାର କଲେ। ଦେବତାମାନେ କାଟ୍ୟାୟନୀଙ୍କ ଉପରେ ପୁଷ୍ପ ବୃଷ୍ଟି କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଭୃନ୍ଦାରକ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ହାତରେ ପାଶ ଧରି, ନିଶୁମ୍ଭ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେ ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ପରି ଚମକୁଥିବା ଚାରିଟି ଅସ୍ତ୍ର ନେଲେ। ତେବେ, ଅମ୍ବିକା ହସି, ଦୁଇଟି କୁମ୍ଭକୁ ଦୁଇଟି ତୀରେ ଘାତ କଲେ, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର ପାହାଡ଼ର ଶିର ଉପରେ ପଡ଼ିଥାଏ। ଶିବା ତୀର ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରବଣକୁଣ୍ଡଳ ଶୋଭିତ ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ। ଏହା ଠିକ୍ ତେଣୁ, ମହାସେନା ଯେପରି କଦମ୍ବ ପକ୍ଷୀକୁ ଘାତ କରନ୍ତି, କିମ୍ବା ମହିଷକୁ ପ୍ରହାର କରନ୍ତି। ଏହା ପରେ, ସମସ୍ତେ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ପହଞ୍ଚି, ବିନମ୍ର ଭାବେ ମା ଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି ଏହି ପ୍ରଶଂସା କଥା କହିଲେ— "ତୁମକୁ ନମସ୍କାର, ହରି ଓ ହରଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ଦାତ୍ରୀ; ଯଜ୍ଞକାରୀଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ସାଧିକା। ମହିଷାସୁର ସଂହାରିଣୀ, ହରି, ହର, ଭାସ୍କରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ସଂସାର ଦୁଃଖ ନାଶିକା, ତ୍ରିଶୂଳ ଧାରିଣୀ, ଚକ୍ରଧାରି ନାରାୟଣୀ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ବଜ୍ରଧାରିଣୀ, ହସ୍ତୀଧ୍ୱଜା, ମୟୂରବାହିନୀ କୌମାରୀ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଗଧାବାହିନୀ, ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ନାଶିକା, ବିଶ୍ୱସ୍ୱରୂପିଣୀ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ସର୍ବବ୍ୟାପି, ତ୍ରିନୟନୀ, ଵରଦାୟିନୀ, ଆବୃତ ନମସ୍କାର। ଦୁର୍ଦ୍ଶଦ୍ୟା, ଗର୍ଜନମୟୀ ନରସିଂହୀ, ବଜ୍ରଧାରିଣୀ ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀ, ଚର୍ମାମ୍ବରା, କପାଳମାର୍ଗ ନିରତା, ଯୋଗସିଦ୍ଧା ମାରୀ, ତୁମେ। ଯେଉଁମାନେ ସଦା ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା, ବଳ ଓ ପୁଷ୍ପ ଦିଅନ୍ତି, ସେମାନେ କଦାଚିତ୍ ଅପମାନ ଓ ଅଭାଗ୍ୟ ଦେଖିନାହାନ୍ତି।" "ତୁମ ଦୟାରେ ମୁଁ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଶତ୍ରୁଘାତରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବିଜୟ ଲାଭ କରିଛି। ଅପବିତ୍ର ସ୍୵ପ୍ନ ନାଶ ନିଶ୍ଚିତ ହେବ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ; ଏବେ ତୁମେ ଆଉ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚୟନ କର। ପୁନି, ତୁମେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦାହ କରିବେ, ତୁମ ଦେହ ଅଗ୍ନି ପରି ଜ୍ୱଳିବ। ଅନ୍ଧା ଦାନବ ସଂହାରରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ଧା, ଚର୍ଚ୍ଚିକା ନାମରେ ତୁମେ ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ବିପ୍ରଚିତ୍ତି, ଲବଣ, ଶୁମ୍ଭ, ନିଶୁମ୍ଭ ଓ ଦଶଦନ୍ତ ଦୁଷ୍ଟ—ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସହ ଅସୀମ ସତ୍ୟ ଓ ଶକ୍ତିର ଦେବୀ ଭାବେ ମୁଁ ଶାକମ୍ଭରୀ ରୂପେ ଦେବତାମାନେ ଉପରେ କୃପା କରିବି। ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବମାନେ ଘାତ ହେବା ପରେ, ପୁନି ଦେବତାମାନଙ୍କ ନିବାସକୁ ଫେରିଯିବି। ମହାଳୀ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ସମସ୍ତ ଜୀବନ ନାଶ କରି, ପୁନି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଫେରିଯିବି।" ଏପରି କହି, ଦେବୀ ସମସ୍ତ ଜୀବମାନେଙ୍କୁ ଅନୁଗ୍ରହ କରି, ଆକାଶପଥେ ଦେବଗଣ, ସିଦ୍ଧମାନେ ଓ ମହାପୁରୁଷମାନଙ୍କ ସହ ଉଡ଼ି ଯାଇଁ।