ଅସୁରମାନେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ଏବଂ ସେହି ସମୟରେ ଦେବୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଖାଇଦିଆଯିବାରେ ସେମାନଙ୍କର ସଂହାର ହେଲା। ଭୟରେ ଅସୁରମାନେ ମୁଣ୍ଡ ଖୋଲି ଚୁଲ ଖୁଲିଯାଇଥିଲା, ଚକଚକାଉଥିବା ଚକ୍ଷୁ ନେଇ ସେମାନେ ରକ୍ତବୀଜଙ୍କ ଶରଣ ନେଲେ। ରକ୍ତବୀଜ ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ସାଥୀ ଭୂତଗଣଙ୍କୁ ଚାରିଦିଗରୁ ତାଡ଼ିଦେଲେ, ଏବଂ ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷ କ୍ରୋଧରେ ଭରି ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ତାଙ୍କର ଠୋଠ କମ୍ପିଥିଲା। ଯେଉଁଠି ତାଙ୍କର ରକ୍ତର ଏକ ବିନ୍ଦୁ ଭୂମିରେ ପଡ଼ୁଥିଲା, ସେଉଁଠି ଏକ ସମାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅସୁର ଜନ୍ମ ନେଉଥିଲା। ତେବେ, ଦେବତାମାନେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ—“ହେ ଚଣ୍ଡୀ, ତୁମେ ତୁରନ୍ତ ରକ୍ତପାନ କର, ତୁମ ମୁଖକୁ ଅଗ୍ନିର ପରି ବିସ୍ତୃତ କର।” ଦେବୀ ତାଙ୍କର ଉପର ଠୋଠ ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁଥିଲେ ଏବଂ ତଳ ଠୋଠ ଭୂମିକୁ ଛୁଇଁଥିଲା, ଚର୍ମ ଓ ଖପର ଧାରଣ କରି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। ସେ ତ୍ରିଶୂଳରେ ରକ୍ତବୀଜଙ୍କୁ ବିଧ୍ୱଂସ କଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ଶରୀରରୁ ଯେଉଁଠି ରକ୍ତ ପଡ଼ୁଥିଲା, ଦେବୀ ସେହି ରକ୍ତକୁ ମୁଖରେ ପିଇଁଉଥିଲେ। ଏଭଳି ଭାବେ ଦେବୀ ତାଙ୍କୁ ଶକ୍ତିହୀନ କରି, ସୁନାର ଅଳଙ୍କାରିତ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଶତ ଖଣ୍ଡ କରିଦେଲେ। ଅସୁରମାନେ ବିଳାପ କରି କହୁଥିଲେ—“ହା ପିତା! ହା ଭାଇ! କେଉଁଠି ଯାଉଛ? ଦୟାକରି ଏଠାରେ ରୁହ, ଆସ!” ମୃଦାନୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀରେ ପିଟି ଦିଆଯିବାରେ, ଦୈତ୍ୟମାନେ ଭୟରେ ମହାପର୍ବତ ମଧ୍ୟରେ ଲୁଚିଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ରଥ ଭଙ୍ଗ ହୋଇଯିବା ପରେ, ନିଶୁମ୍ଭ ମହାକ୍ରୋଧରେ ମୃଦାନୀଙ୍କ ଦିଗରେ ଆସିଲେ। ସେ ଅଙ୍ଗବିକଳ, ମୋହ ଓ ଜ୍ୱରରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ, ଚିତ୍ର ଅନୁରୂପ ନିଷ୍ପ୍ରଭ ହୋଇ ରହିଗଲେ। ତେବେ ଦେବୀ କହିଲେ—“ଏହି ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେ ତୁମ୍ବାରେ ବିଜିତ ହୋଇଛନ୍ତି; ଏହି ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ମୋତେ ଆକ୍ରମଣ କରୁଛ।" ଏହିଭଳି ଚିନ୍ତା କରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବକ୍ତା ନିଶୁମ୍ଭ କହିଲେ—“ହେ ଭୟଭୀତେ, ତୁମକୁ ମୁଁ ଜଳରେ ମାଟିର କୁମ୍ଭ ଭାଙ୍ଗିଦେବି। ଏହିପରି ମୋ ନିଶ୍ଚୟ; ତୁମେ ତୁମ ଚକ୍ଷୁ ବିସ୍ତାର କରି, ମୋତେ ଗ୍ରହଣ କର। ଯୁଦ୍ଧରୁ ମନ ଫେରାଅ, ଏଠାରେ ମୋ ଭାର୍ଯ୍ୟା ହେଉ।” ନିଶୁମ୍ଭ ଗମ୍ଭୀର ହାସି ହସି କହିଲେ—“ଯଦି ଏଠାରେ ବିବାହ ଚାହୁଁଛ, ତେବେ ମୋତେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତ।" ଏହି ସମୟରେ, ନାରଦ ତାହାକୁ କୌଶିକୀଙ୍କ ପାଖରେ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ଦେବୀ ଏହାକୁ ଚର୍ମ ସହିତ କାଟିଦେଲେ, ଯେପରି ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ଘଟିଗଲା। ତାପରେ, ଧନରାଶିରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଅସୁରକୁ, ବାୟୁ ସମ ତ୍ୱରାଣ୍ୟରେ ଦେବୀ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଅମ୍ବିକା ଯୁଦ୍ଧରେ ରେଜର ଧାର ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ତାହାକୁ ଏବଂ ଗଦାକୁ କାଟିଦେଲେ। ଚଣ୍ଡା ଆଦି ମାତୃମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ଗଞ୍ଜନ ଧ୍ୱନି କରିଲେ। ଶତ୍ରୁ ବିଧ୍ୱଂସ ହେବା ସମୟରେ ସେମାନେ ଉଲ୍ଲାସରେ ଜୟ ଧ୍ୱନି କଲେ—“ବିଜୟ! ବିଜୟ!” ଦେବତାମାନେ କାଟ୍ୟାୟନୀଙ୍କ ଉପରେ ପୁଷ୍ପ ବୃଷ୍ଟି କଲେ। ଏହିପରି, ବୃନ୍ଦାରକ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ହାତରେ ପାଶ ଧରି, ଅସୁର ଆଗକୁ ଆସିଲେ। ସେ ଚାରିଟି ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ସମ ପ୍ରଭାମୟ ବାଣ ତୁଳିଲେ। ତାପରେ, ଅମ୍ବିକା ହସିବା ସହ ଦୁଇଟି ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଦୁଇଟି କୁମ୍ଭକୁ ଆଘାତ କଲେ, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ପର୍ବତର ଶିର ଆଘାତ ପାଏ। ଶିବା ଏକ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ତାଲା ଦେଇଥିବା ମୁଣ୍ଡକୁ କାଟିଦେଲେ। ଯେପରି ମହାସେନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବକକୁ ଆଘାତ ଦିଆଯାଏ, ଏଭଳି ଭାବେ ମହିଷ ଆଘାତ ପାଇଲା। ଏହିପରି, ସେମାନେ ମହାପର୍ବତ ପହଁଚି, ନମ୍ରତା ସହ ଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ସ୍ତୁତି କଲେ—“ହେ ଦେବୀ, ହରି ଓ ହରଙ୍କ ରାଜ୍ୟଦାତ୍ରୀ, ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତାମାନଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ସାଧିକା, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ମହିଷାସୁର ବିଧ୍ୱଂସିନୀ, ହରି, ହର ଓ ଭାସ୍କରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଦୂରକର୍ତ୍ତ୍ରୀ, ତ୍ରିଶୂଳଧାରିଣୀ, ନାରାୟଣୀ, ଚକ୍ରଧାରିଣୀ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ବଜ୍ରଧାରିଣୀ, ହସ୍ତୀଧ୍ୱଜା, କୌମାରୀ, ମୟୂରବାହିନୀ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଗଧାବାହିନୀ, ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଦୂରକର୍ତ୍ତ୍ରୀ, ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ ସ୍ୱରୂପିଣୀ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ସର୍ବବ୍ୟାପି, ତ୍ରିନୟନୀ, ଅନେକ ମନ୍ଦିରେ ନମସ୍କାର, ଦୟା କରନ୍ତୁ। ଦୁର୍ଲଭ ଦର୍ଶନୀୟ, ଘୋର ରବ ଦେଇଥିବା ନରସିଂହୀ, ବଜ୍ରଧାରିଣୀ ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀ, ଚର୍ମଧାରିଣୀ ମାରୀ, ଖପରମାର୍ଗ ରମଣୀ, ଯୋଗସିଧ୍ଧା ଯୋଗିନୀ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।