ନାରଦ, ଦେବୀ କାଟ୍ୟାୟନୀ ନିଜ ଦୂତା ଶିବଙ୍କୁ ପଠାଇ ଶୁମ୍ଭ ଓ ନିଶୁମ୍ଭଙ୍କୁ ଏହି ଖବର ପଠାଇଲେ—"ତୁମେ ଯଦି ଜୀବିତ ରହିବାକୁ ଚାହୁଁ, ତେବେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ଵର୍ଗ ଫେରାଇ ଦିଅ, ଦେବତାମାନେ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହେଉନ୍ତୁ।" ଏହି ପ୍ରସ୍ତାବ ଦେଲେ, କିନ୍ତୁ ଦେବତାମାନେ ଯଦି ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଗର୍ବିତ ଅଛନ୍ତି, ତେବେ ସଂଘର୍ଷ କରିବାକୁ ବି ଚୟନ କରିପାରିବେ। ଏହି ପ୍ରସ୍ତାବ ପରେ, ଦେବୀଙ୍କ ଉଚ୍ଚ ଦୃଢ଼ ରୋର ଶୁନି, ଶୁମ୍ଭ ଓ ନିଶୁମ୍ଭ ଦେବୀ କାଟ୍ୟାୟନୀଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିରେ ଦୃତ ଗତିରେ ଆସିଲେ। ଦୁଇ ମହା ଦାନବ ଦେବୀଙ୍କୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଓ ଭାରି କୁଳା ନିକ୍ଷେପ କରି ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ମହେଶ୍ୱରୀ ଦେବୀ ଶତ ଶତ ବାଣରେ ଅନ୍ୟ ଦାନବମାନଙ୍କୁ ନିପାତ କରି ତାଙ୍କର ଦୀଘ୍ର ଶୌର୍ୟ ପ୍ରଦର୍ଶନ କଲେ। ବ୍ରାହ୍ମୀ ଦେବୀ ବଡ଼ ବଡ଼ ଜଳ ଧାରା ନିକ୍ଷେପ କରି ଦାନବମାନଙ୍କର ଶକ୍ତି ନଷ୍ଟ କରିଦେଲେ। କୁମାରୀ ଦେବୀ ତାଙ୍କର ବଜ୍ର ନିକ୍ଷେପ କଲେ, ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀ ତାଙ୍କର ଚିଉଁ ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ଵରାହ ଆକାର ଦେବୀ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ରୁଦ୍ର ତ୍ରିଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ଦାନବମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ; ଵିନାୟକ ତାଙ୍କର କୁଲା ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଏହି ଦାନବମାନେ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ପଡ଼ି ନଷ୍ଟ ହେଲେ, ଏବଂ ଦେବୀମାନେ ସେମାନେ ଉପରେ ଜୟ ପାଇଲେ। ଭୟରେ, ଚୁଟା ଚୁଟା ଚୁଲ ଓ ଚମକୁଥିବା ଚକ୍ଷୁ ନିଆଁ, ଦାନବମାନେ ରକ୍ତବୀଜ ନିକଟରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ। ରକ୍ତବୀଜ ତାଙ୍କର ଦେହର ଲାଲ ଶ୍ୱାସ ଓ ରୂଦ୍ର ମୁଁହ ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଦୂର କରି ଦେବୀଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିରେ ଗଭୀର ରୋଷରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ତାଙ୍କ ରକ୍ତ ଯେଉଁଠାରେ ଝରିଲା, ସେଉଁଠି ଏକ ସମାନ ଶକ୍ତିର ଦାନବ ଜନ୍ମ ନେଲା। ତେଣୁ, ଚଣ୍ଡୀ ଦେବୀଙ୍କୁ କହାଗଲା—"ତୁମେ ତୁରନ୍ତ ରକ୍ତ ପିଇଯାଉ, ତୁମର ବଡ଼ ମୁଁହ ଆଗ୍ନି ଭଳି ପ୍ରସାରିତ କର।" ଦେବୀ ତାଙ୍କର ଉପର ଓ ତଳ ଧୂପ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରି, ଚର୍ମ ଓ ଖପର ପିନ୍ଧି ଦଣ୍ଡ ଏବଂ ମୁଁହ ବଡ଼ କରି ଦାନବ ମୁଁହରୁ ରକ୍ତ ପିଇଲେ। ଦେବୀ ତ୍ରିଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ତବୀଜକୁ ବିଦ୍ରାହ କଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ଦେହରୁ ଝରିଥିବା ରକ୍ତ ତାଙ୍କର ମୁଁହରେ ପଡ଼ିଲା। ଦେବୀ ତାଙ୍କୁ ଶକ୍ତିହୀନ କରି, ସୁନାର ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ଏକ ଶତ ଖଣ୍ଡରେ ଭାଙ୍ଗି ଦେଲେ। ଦାନବମାନେ ଦେବୀଙ୍କ ଆଗରେ ଚିତ୍କାର କରିଲେ—"ହା, ପିତା! ହା, ଭାଇ! କେଉଁଠି ଯାଉଛ? ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ରୁକ, ଆସ!" ମୃଦାନୀ ଦେବୀ ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀ ଉପରେ ପଡ଼ି, ଦାନବମାନେ ଭୟରେ ପହାଡ଼ ମଧ୍ୟରେ ଲୁଚି ରହିଲେ। ନିଶୁମ୍ଭଙ୍କ ରଥ ଦେବୀଙ୍କ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ଭାଙ୍ଗି ଯିବା ପରେ, ତାଙ୍କର ରୋଷ ବଢ଼ିଗଲା ଏବଂ ସେ ମୃଦାନୀ ଦେବୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ। ତାଙ୍କର ଦେହ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଶକ୍ତି, ମୋହ, ଏବଂ ଜ୍ୱରରେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇ ଏକ ଚିତ୍ର ଭଳି ନିର୍ଚ୍ଚଳ ହେଲେ। ନିଶୁମ୍ଭ କହିଲେ—"ଏହି ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେ ଜିତିଛ; ଏହି ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ମୋତେ ଜିତିବାକୁ ଚାହୁଁଛ।" କିଛି ଚିନ୍ତା କରି, ନିଶୁମ୍ଭ କହିଲେ—"ତୁମେ ଭୟଭିତ ହେବା, ମାଟିର ଘଡ଼ା ଭଳି ଜଳରେ ଭାଙ୍ଗି ଯିବା। ତେଣୁ, ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ କରିଛି; ତୁମେ ତୁମ ଚକ୍ଷୁ ଆଗ୍ରହରେ ମୋତେ ଗ୍ରହଣ କର। ଯୁଦ୍ଧରୁ ମନ ଫେରାଇ, ଏ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ମୋର ପତ୍ନୀ ହେଉ।" ନିଶୁମ୍ଭ ଗଭୀର ଦୃଢ଼ ମୁଁହରେ ହସି କହିଲେ—"ଏଠାରେ ବିବାହ ଚାହୁଁଛ, ତେବେ ମୋତେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତିବାକୁ ପଡ଼ିବ।" ନାରଦ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଅସ୍ତ୍ର କୌଶିକୀ ଦେବୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଶୀଘ୍ର ନିକ୍ଷେପ କରାଗଲା। ଦେବୀ ଏହାକୁ ଚର୍ମ ସହିତ କାଟି ଦେଲେ, ଏହା ଏକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଘଟଣା ଭଳି ଦେଖାଗଲା। ଦେବୀ ଧନର ଭଣ୍ଡାରରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଦାନବ ଉପରେ ବାୟୁର ଗତିରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଅମ୍ବିକା ଦେବୀ ରେଜର ଭଳି ଧାର ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମୁଁହ ଓ ଗଦାକୁ କାଟି ଦେଲେ। ଚଣ୍ଡା ଦେବୀ ଆଦି ମାତୃମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ତାଳ ଚାଲିଲେ, ଶତ୍ରୁ ନିପାତ ହେବା ପରେ ସମସ୍ତେ 'ଜୟ! ବିଜୟ!' ବୋଲି ଚିତ୍କାର କଲେ। ଦେବତାମାନେ କାଟ୍ୟାୟନୀ ଉପରେ ପୁଷ୍ପ ବର୍ଷା କଲେ। ନିଶୁମ୍ଭ ଭୃନ୍ଦାରକ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ହାତରେ ପାଶ ନେଇ ଆସିଲେ। ସେ ଚାରିଟି ଚନ୍ଦ୍ର ଭଳି ଚମକୁଥିବା ବାଣ ନେଇଲେ। ତାପରେ, ଅମ୍ବିକା ଦେବୀ ହସି ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଦୁଇ ଘଡ଼ାକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ପାହାଡ଼ର ଶିର ଆକ୍ରମଣ ହୁଏ।