ଏକ ଦିବ୍ୟ ମହୁର୍ତ୍ତରେ, ହଁସମାନେ ଟାଣୁଥିବା ବିମାନ ଉପରେ ବସିଥିବା ଏକ ଦେବୀ ଦୃଶ୍ୟମାନ ହେଲେ। ତାଙ୍କ ହାତରେ ଏକ ଜପମାଳା ଓ ଏକ କମଣ୍ଡଳୁ ଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତି, ବଡ଼ ବଡ଼ ସର୍ପମାନଙ୍କରେ ଘେରାଯାଇ, କୁଣ୍ଡଳିନୀ ରୂପେ ଉଦିତ ହେଲେ। ଦେବତାମନ୍ୟଙ୍କ ବୃଦ୍ଧ ଋଷିଙ୍କ ଦେହରୁ ଏକ ଦେବୀ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ, ଯିଏ ଚମତ୍କାର ପିଉଁଠି ଉପରେ ଚଡ଼ିଥିଲେ। ସେ ଶାର୍ଙ୍ଗ ଧନୁଷ ଓ ବାଣ ଧାରଣ କରି, ବୈଷ୍ଣବୀ ରୂପରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅବତାର ନେଲେ। ତାଙ୍କ ପଛରୁ ବାରାହୀ ଦେବୀ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ, ସେ ନାଗରାଜ ଶେଷଙ୍କ ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଛାତିରୁ ମାହେନ୍ଦ୍ରୀ ଦେବୀ ଉପଜିଲେ, ସେ ଗଜପତି ଉପରେ ବସିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ହୃଦୟରୁ ଭୟଙ୍କର ନଖିନୀ, ଅର୍ଥାତ୍ ନାରସିଂହୀ ଦେବୀ ଉପଲବ୍ଧ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ ଛାଡ଼ିଲା, ଯାହା ତିନି ଲୋକକୁ ଆଚ୍ଛାଦିତ କଲା। ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଆସି, ଦେବୀ ଅମ୍ବିକାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ଏହି ପରି କହିଲେ। ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଦେବୀଙ୍କ ଦେହରୁ ଶିବା ଜନ୍ମ ନେଲେ। ତିନି କହିଲେ, "ଯଦି ବଞ୍ଚିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ତେବେ ଶୁମ୍ଭ ଓ ନିଶୁମ୍ଭଙ୍କୁ କହ। ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ସ୍ୱର୍ଗ ଫେରାଇ ପାଉନ୍ତୁ, ଦେବତାମାନେ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳୁନ୍ତୁ। ନଚେତ, ତୁମେ ଯଦି ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଗର୍ବିତ, ତେବେ ଯୁଦ୍ଧ କର।" ଏପରି ଭାବେ, ଦେବୀ ନାରଦଙ୍କୁ ଶିବାଙ୍କୁ ଦୂତ ଭାବେ ପଠାଇଲେ। ସମସ୍ତେ ଗର୍ଜନ କରି, କାଟ୍ୟାୟନୀ ଦେବୀଙ୍କ ପାଖକୁ ଦୌଡ଼ି ଆସିଲେ। ଦୁଇ ଦାନବ ଦେବୀଙ୍କୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବଣ୍ଡ ଓ ଭାରି ଗଦା ଝଡ଼ାଇଲେ। ମହେଶ୍ୱରୀ ଦେବୀ ଦାନବମାନେ ଉପରେ ଶତଶଃ ବାଣ ଛାଡ଼ି, ସେମାନେ ଅନ୍ୟ ଦାନବମାନେକୁ ବିନାଶ କରିଦେଲେ। ବ୍ରାହ୍ମୀ ଦେବୀ ବଡ଼ ବଡ଼ ଜଳଧାରା ଫିଙ୍ଗି, ଅନ୍ୟ ଦାନବମାନେର ଶକ୍ତି ହରଣ କଲେ। କୁମାରୀ ଦେବୀ ବଜ୍ର ମାରିଲେ, ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀ ତାଙ୍କର ଚଞ୍ଚୁ ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ବାରାହୀ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ରୁଦ୍ର ତ୍ରିଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି କଲେ; ଭିନାୟକ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ କୁଟାର ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଏହାରେ ଦାନବମାନେ ଭୂମିରେ ଢଳିପଡ଼ିଲେ, ଏବଂ ଦେବୀମାନେ ସେମାନେକୁ ଖାଇଦେଲେ, ସେମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିନାଶ ପାଇଲେ। ଭୟରେ, ଖୋଲା କେଶ ଓ ଚମକୁଥିବା ଚକ୍ଷୁ ନେଇ, ସେମାନେ ରକ୍ତବୀଜ ନାମକ ଦାନବଙ୍କ ଶରଣ ନେଲେ। ସେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଭୂତମାନେକୁ ଦୂର କରି, କ୍ରୋଧରେ ତାଳ ହେଇ, କପଟି କମ୍ପିଥିବା ଓଠରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ତାଙ୍କ ରକ୍ତର ଯେଉଁଠି ଚୁଇଁଝରିଲା, ସେଉଁଠି ଏକ ସମାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବ ଉପଜିଲା। ଏଥିରେ ଦେବୀଙ୍କୁ କୁହାଗଲା, "ଚଣ୍ଡୀ, ତୁମେ ତୁରନ୍ତ ଏହି ରକ୍ତ ପିଉ, ତୁମ ମୁଁହ ଅଗ୍ନିର ଭଳି ବିସ୍ତୃତ କର।" ଦେବୀ ତାଙ୍କ ଉପର ଓଠ ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁଥିଲେ, ତଳ ଓଠ ଭୂମିକୁ ଛୁଇଁଥିଲା, କୃଷ୍ଣମୃଗଚର୍ମ ଓ ଖପର ଧାରଣ କରି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। ସେ ତ୍ରିଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ତବୀଜଙ୍କୁ ବିଦ୍ଧ କଲେ, ତେବେ ତାଙ୍କ ରକ୍ତ ଝରିବା ସହ ଦେବୀ ତାହା ପିଇଲେ। ଏହିପରି ଭାବରେ ସେ ତାଙ୍କୁ ଶକ୍ତିହୀନ କରି, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଭୂଷିତ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ଏକ ଶତ ଖଣ୍ଡରେ ବିଭକ୍ତ କରିଦେଲେ। ଦାନବମାନେ ଦୁଃଖେ ଚିତ୍କାର କରିଲେ—"ହା, ବାପା! ହା, ଭାଇ! କେଉଁଠି ଯାଉଛ? ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ରୁହ, ଆସ!"—ଏହିପରି କହି ଭୂମିରେ ଢଳିପଡ଼ିଲେ, ମୃଦାନୀଙ୍କ ଘାତରେ ଦାନବମାନେ ଭୟରେ ପଳାଇ, ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟରେ ଲୁଚିଗଲେ। ନିଶୁମ୍ଭଙ୍କ ରଥ ଚକ୍ର ଦେବୀଙ୍କ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ଭାଙ୍ଗିଯିବା ପରେ, ସେ କ୍ରୋଧେ ମୃଦାନୀଙ୍କୁ ସମ୍ନିଧି କଲେ। ଅସୁସ୍ଥତା, ମୂର୍ଛା ଓ ଜ୍ୱରରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ, ସେ ଏକ ଚିତ୍ରର ଭଳି ଅଚଳ ହୋଇଗଲେ। ସେ କହିଲେ, "ଏହି ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଦେବତାମାନେକୁ ଜୟ କରିଛ; ଏହି ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଏବେ ମୋତେ ଚାହୁଁଛ।" ଏପରି ଚିନ୍ତା କରି, ସେ କହିଲେ, "ହେ କ୍ଲିବା, ମୁଁ ତୁମକୁ ଏକ ଶତ ଖଣ୍ଡରେ ଭାଙ୍ଗିଦେବି, ଜଳରେ ମାଟିର ଘଡ଼ାର ଭଳି। ତେଣୁ ମୋ ନିଶ୍ଚୟ, ତୁମେ ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ମୋତେ ଗ୍ରହଣ କର। ଯୁଦ୍ଧରୁ ମନ ଫେରାଅ, ଏବେ ମୋର ପତ୍ନୀ ହେଉ।" ନିଶୁମ୍ଭ ଗଭୀର ଓ ଗମ୍ଭୀର ଭାବରେ ହସି କହିଲେ, "ଯଦି ଏଠି ବିବାହ ଚାହୁଁଛ, ତେବେ ଆଗେ ମୋତେ ଯୁଦ୍ଧରେ ପରାଜିତ କର।" ଏହା ପରେ, ନାରଦ ଏହି ମହାଶକ୍ତିକୁ ତୁରନ୍ତ କୌଶିକୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଛାଡ଼ିଲେ। ଏହିପରି ଦେବୀଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତିର ଲୀଳା ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଲୋକ ଭୟ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଅନ୍ତର୍ମୁଖୀ ହେଇ ପଡ଼ିଲେ।