ଦୁର୍ଗା ଦେବୀ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ଦୁଇଟି ମହା ଦାନବଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ସେ ମାର୍ୟାଙ୍କ ସହିତ କୌଶିକୀଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ। ଦାନବମାନଙ୍କର ମୁଣ୍ଡଗୁଡ଼ିକୁ ନାଗରାଜଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧି ଏକ ମାଳା ତିଆରି କରି, ସେ ଏହି ମାଳାକୁ କୌଶିକୀଙ୍କୁ ପିନ୍ଧାଇ ଏହିପରି କହିଲେ—"ଏହା ଏକ ଭୟଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ। ଏହି କାରଣରୁ, ଏହି ସଂସାରରେ ତୁମର ଖ୍ୟାତି 'ଚାମୁଣ୍ଡା' ଭାବରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବ।" ସେ, ଦିଗମ୍ବରା ଭାବରେ ଥିବା ଚାମୁଣ୍ଡାଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କଲେ—"ଯାଅ, ଏହି ଖର୍ଗମୂଳ ସେନାକୁ ବିନାଶ କର।" ଚାମୁଣ୍ଡା, ଶତ୍ରୁ ସେନାକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ ପ୍ରହାର କରି, ଅନ୍ୟ ଅସୁରମାନେଁକୁ ମଧ୍ୟ ନିଗଳିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରମୁଖମାନେ ଯେଉଁମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରୁଥିଲେ, ସେମାନେ ଶୁମ୍ଭ, ଶୂଙ୍ଗଧାରୀ ଦାନବଙ୍କ ପାଖରେ ଶରଣ ନେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ତିରିଶି କୋଟି ସେନା ଦ୍ୱାରା ବାଘା ହୋଇ, ମହାଦେବୀ ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ସିଂହ ଦହାଡ଼ ଦେଲେ। ସେ ହନ୍ସଦ୍ୱାରା ଏକ ବିମାନରେ ବସି, ହାତରେ ଜପମାଳା ଓ କମଣ୍ଡଳୁ ଧରିଥିଲେ। ଏହି ଦେବୀ, ଭୟଙ୍କର ନାଗମାଳା ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇ, କୁଣ୍ଡଳିନୀ ଭାବେ ପ୍ରକଟିତ ହେଲେ। ଦେବମୁନିଙ୍କ ଶରୀରରୁ ଏକ ଦେବୀ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ, ଯିଏ ଶୁଭ୍ର ମୟୂର ଉପରେ ବସିଥିଲେ। ସେ ବିଷ୍ଣୁର ଶାର୍ଙ୍ଗ ଧନୁଷ୍ୟ ଓ ବାଣ ଧରି, ଚମକୁଥିବା ବୈଷ୍ଣବୀ ରୂପରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ତାଙ୍କ ପଛରେ, ବରାହୀ ଦେବୀ ନାଗରାଜ ଶେଷ ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। ଦେବୀଙ୍କ ଓଷ୍ଠ ମଣ୍ଡଳରୁ ମାହେନ୍ଦ୍ରୀ ଦେବୀ, ଗଜେନ୍ଦ୍ର ଉପରେ ବସି, ପ୍ରକଟିତ ହେଲେ। ଦେବୀଙ୍କ ହୃଦୟରୁ ନଖିନୀ, ଭୟଙ୍କର ନରସିଂହୀ, ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଦେବୀଙ୍କ ଦହାଡ଼ ଏମିତି ଭୟଙ୍କର ଥିଲା ଯେ, ତିନି ଲୋକ ତାହାରେ କମ୍ପିତ ହେଲା। ସେମାନେ ଆସି, ଦେବୀ ଅମ୍ବିକାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଏହିପରି କହିଲେ—ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଦେବୀଙ୍କ ଶରୀରରୁ ଶିବା ଦେବୀ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଦେବୀ କହିଲେ, "ଯଦି ବଞ୍ଚିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ଶୁମ୍ଭ ଓ ନିଶୁମ୍ଭଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହ—ଇନ୍ଦ୍ର ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ପୁଣି ସ୍ୱର୍ଗ ଫେରୁନ୍ତୁ, ସେମାନଙ୍କୁ ଦୁଃଖ ମୁକ୍ତ କର। ନହେଲେ, ଯଦି ତୁମେ ତୁମର ଶକ୍ତିରେ ଗର୍ବିତ, ତେବେ ଯୁଦ୍ଧ କର।" ଏହିପରି କହି, ଦେବୀ ନାରଦଙ୍କୁ ଏହି ଦୂତିୟ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଶିବାଙ୍କୁ ପଠାଇଲେ। ଏହା ପରେ ସମସ୍ତେ ଗର୍ଜନ କରି, କାଟ୍ୟାୟନୀଙ୍କ ପାଖକୁ ଧାଉଥିଲେ। ଦୁଇ ମହା ଦାନବ ଦେବୀଙ୍କୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଓ ଭାରି ଗଦାରେ ପ୍ରହାର କଲେ। ମହେଶ୍ୱରୀ ଦେବୀ ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତାଧିକ ବାଣରେ ଅନ୍ୟ ମହାଦାନବମାନେଁକୁ ବିନାଶ କଲେ। ବ୍ରାହ୍ମୀ ଦେବୀ ବଡ଼ ପାଣି ପ୍ରବାହ ଛାଡ଼ି, ଅନ୍ୟ ଦାନବମାନଙ୍କୁ ଶକ୍ତିହୀନ କଲେ। କୁମାରୀ ଦେବୀ ଅପରିମିତ ଶକ୍ତିରେ ବଜ୍ର ପ୍ରହାର କଲେ, ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀ ତାଙ୍କର ଚଞ୍ଚୁଦ୍ୱାରା, ବରାହୀ ଚକ୍ରରେ ପ୍ରହାର କଲେ। ରୁଦ୍ର ତ୍ରିଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଏପରି; ବିନାୟକ ତାଙ୍କର କୁଟାର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରହାର କଲେ। ଏହି ଦାନବମାନେ ପୃଥିବୀରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ଏବଂ ସେମାନେ ଦେବୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିଗଳିତ ହୋଇ ସଂହାର ହେଲେ। ଭୟ ଓ ଆତଙ୍କରେ, ଖୋଲା କେଶ ଓ ଚମକୁଥିବା ଚକ୍ଷୁ, ସେମାନେ ରକ୍ତବୀଜଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ। ରକ୍ତବୀଜ, ଦିଗ୍ଦିଗନ୍ତରୁ ଭୂତମାନଙ୍କୁ ତାଡ଼ି, କ୍ରୋଧିତ ଭାବେ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ତାଙ୍କର ଠୋଠ କମ୍ପିତ ହେଉଥିଲା। ଯେଉଁଠି ତାଙ୍କର ରକ୍ତ ପୃଥିବୀରେ ପଡ଼ୁଥିଲା, ସେଠି ଏକ ଏକ ଦାନବ ତାଙ୍କ ପରି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଥିଲା। ତେଣୁ ଦେବୀଙ୍କୁ କୁହାଗଲା, "ଚଣ୍ଡି, ତୁମେ ତୁମର ବଡ଼ ମୁଖ ଖୋଲି ଏହି ରକ୍ତକୁ ଶୀଘ୍ର ପିଉ।" ଦେବୀ ତାଙ୍କର ଉପର ଓଠ ଆକାଶକୁ ଛୁଁଇଥିଲେ, ତଳ ଓଠ ପୃଥିବୀକୁ ଛୁଁଇଥିଲେ, ଚର୍ମ ଓ ଖପର ଧାରଣ କରି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ। ସେ ତ୍ରିଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ତବୀଜଙ୍କୁ ଭେଦି ଦେଲେ, ତଥାପି ତାଙ୍କର ରଣ୍ଧ୍ରରୁ ଯେଉଁ ରକ୍ତ ପଡ଼ୁଥିଲା, ସେଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଦେବୀଙ୍କ ମୁଖରେ ପଡ଼ୁଥିଲା। ଏଭଳି ଦେବୀ ତାଙ୍କୁ ଶକ୍ତିହୀନ କରି, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଅଳଙ୍କୃତ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ଏକ ଶତ ଖଣ୍ଡ କରିଦେଲେ। ଦାନବମାନେ 'ହା ପିତା! ହା ଭାଇ! କେଉଁଠି ଯାଉଛ, ଅପେକ୍ଷା କର, ଫେର' ବୋଲି କାନ୍ଦିଲେ। ମୃଦାନୀଙ୍କ ପ୍ରହାରରେ ଦାନବମାନେ ପୃଥିବୀରେ ପଡ଼ି, ଭୟରେ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟରେ ଲୁଚିଗଲେ।