ଏହି ସମୟରେ ଗଣେଶ ମଧ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ କାଟି ଦେଲେ ଓ ପ୍ରହାର କଲେ। ବୀରଭଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଭୟ ଓ ବିଭ୍ରାନ୍ତିରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ସେଠାରେ ଯେଉଁ ଋଷିମାନେ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିଲେ, ସେମାନେ ଅଘ୍ନିରେ ହବନ କରୁଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ଭୟଭୀତ ହେଇ ସେମାନେ ଯଜ୍ଞାଗ୍ନିକୁ ଛାଡ଼ି, ଅବିନାଶୀଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ। ତେବେ, ମହାଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଏକ ଶାନ୍ତିଦାୟକ କଥା କହିଲେ—“ଭୟ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ”—ଏବଂ ବୀରଭଦ୍ରଙ୍କ ଉପରେ ଶରୀରକୁ ଭେଦି ଦେଇଥିବା ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ଛାଡ଼ିଲେ। ସେଠାରେ ଏହି ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ଭଙ୍ଗ ହୋଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା, ଯେପରି ଆଶାହୀନ ଭିକ୍ଷୁକମାନେ ଭୂମିକୁ ଲୁହାନ୍ତି। ସେ ବୀରଭଦ୍ରଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଢାଙ୍କିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ, କିନ୍ତୁ ବୀରଭଦ୍ର ତାଙ୍କର ତ୍ରିଶୂଳ, ଗଦା ଏବଂ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ସେଗୁଡ଼ିକୁ ରୋକିଦେଲେ। ତ୍ରିଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରହାର କରି ସେମାନଙ୍କୁ ଭୂମିକୁ ଢାଳିଦେଲେ। ଏଠି ଗଣେଶ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ଗଦା ଦ୍ୱାରା ହଳକୁ ରୋକିଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଖଗଧ୍ୱଜ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ତାଙ୍କର ଚକ୍ର ବୀରଭଦ୍ରଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଲେ। ତ୍ରିଶୂଳକୁ ଛାଡ଼ି ଦେବତାମାନଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ମତ୍ସ୍ୟ-ଶରୀରୀ ଚକ୍ରକୁ ମଧୁ ଭାବି ଏହା ଉପରେ ଝପଟିଲେ। ମୁରାରି ଆସି ଗଣପତିଙ୍କୁ ଧରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ ଭୂମିରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ। ତାଙ୍କ ମୁଁହରୁ ରକ୍ତ ବହିବା ଆରମ୍ଭ ହେଲା ଓ ଚକ୍ର ରୋକିଗଲା। ହୃଷୀକେଶ ଚକ୍ରକୁ ନେଇ ଏହାକୁ ବୀରଭଦ୍ରଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଲେ। ସେ ଯାଇ ଏହି ପରାଜୟର ଖବର ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ଦେଲେ। ଏହା ଦେଖି ଅବିନାଶୀ ତେଜରେ ସାପ ଫୁସ୍କୁଥିବା ପରି କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ। ତାଙ୍କୁ ଏହିଠାରେ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସ୍ଥାନରେ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଭାବେ ବସିଥିଲେ। ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ, ଲାଲ ଆଖିରେ କ୍ରୋଧ ଭରି, ଯଜ୍ଞମଣ୍ଡପରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଯେଉଁ ନାଶକ ଅଟୁଟ ଶକ୍ତି ଅଛନ୍ତି, ସେ ଦକ୍ଷଙ୍କ ଯଜ୍ଞକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ ଓ ମହାମୁନିମାନେ ଭୟରେ ଅସ୍ତିର ହେଲେ। ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ ସେ ଏହି ସ୍ଥାନରୁ ପଛକୁ ହଟି, ଟେଡ଼ା ଆମ୍ବ ଗଛ ମଧ୍ୟରେ ଲୁଚିଗଲେ। ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନଦୀ ହୋଇ, ସୀତା ସରସ୍ୱତୀ ନାମ ଧାରଣ କଲେ। କଣ୍ଡିଶିକମାନେ ଶଙ୍କରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ଲୟ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ସେ ଯଜ୍ଞ ଉଚ୍ଛିଷ୍ଟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଖାଦ୍ୟ ପାଇ ପରେ, ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ି ନିଜ ନିବାସକୁ ଚଲିଗଲେ। ସମସ୍ତେ ହସ୍ତଜୋଡ଼ି ଫୁଲ ଅର୍ପଣ କରି ନମ୍ରତାରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ସେଠାରେ ଏକ ନାରୀ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ କ୍ଷୁଦ୍ର ଶୋକ କଲେ। ଅନେକ ଅମରମାନେ ତାଳିର ପ୍ରହାରରେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଓ ସହଯୋଗୀମାନେ ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟିର ଅଗ୍ନିରେ ଧ୍ୱଂସ ହେଲେ। ଏହାପରେ, କ୍ରୋଧରେ ତିନି କୁହୁଡ଼ି ହାତ ବଡ଼ କରି ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଶଙ୍କର ଦୁଇ ହାତରେ ତାଙ୍କୁ ଧରି ଏକ ହାତରେ ଧରି ରଖିଲେ। ତାଙ୍କ ଆଙ୍ଗୁଠିରୁ ଚାରିପାଖରେ ରକ୍ତ ଝରିଲା। ସେ ତାଙ୍କୁ ସିଂହ ଛୁଆ ହରିଣ ଧରି ଘୁଞ୍ଚାଇବା ପରି ଘୁଞ୍ଚାଇଲେ। ତାଙ୍କର ହାତ ଶିଥିଳ ହେଲା, ଶିରା ଓ ସନ୍ଧି ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇଗଲା। ସେ ବାରମ୍ବାର “ଏଠାକୁ ଆସ, କାପାଳିନ୍” ବୋଲି ରଥର ନାୟକଙ୍କୁ କହିଲେ। ମୁଷ୍ଟିର ପ୍ରହାରରେ ତାଙ୍କର ଦାନ୍ତ ଭୂମିକୁ ପଡ଼ିଗଲା। ସେ ବିଦ୍ୟୁତ୍ପାତରେ ପାହାଡ଼ ଭାଙ୍ଗିଯିବା ପରି ଅଚେତନ ହୋଇ ଭୂମିକୁ ଡାହାଡ଼ିଲେ। ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଭୟଙ୍କର ଆଖିରେ ଭୟ ଭରି ଭୃଷଧ୍ୱଜଙ୍କୁ ଚାହିଲେ। ସେ ତାଙ୍କୁ ଭୂମିକୁ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ, ଏହାରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଉତ୍କଣ୍ଠିତ ଓ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଇଲେ।