ଚଣ୍ଡୀ ଦେବୀ ତାଙ୍କ ଚରଣରେ ଅନ୍ୟଜଣଙ୍କୁ ଦଳି ମୃତ୍ୟୁକୁ ପଠାଇଦେଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ରୁରୁ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ପଳାଇଗଲେ, କିନ୍ତୁ ଚଣ୍ଡୀ ନିଜେ ତାଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟି କଲେ। ରୁରୁ ଛେଦିତ ମୂଳ ଗଛ ପରି ଭୂମିରେ ପଡ଼ି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ। ଚଣ୍ଡୀ ତାଙ୍କର କବଚ ଫାଟି, କାନରୁ ପାଉଁଯାଏ ଖୋଲିଦେଲେ। ଏଠି କେବଳ ଜଣେ ଅବିବେଚିତ ଥିଲେ; ସେ ତାଙ୍କୁ ଧରି ଭୂମିରେ ପକିଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଚଣ୍ଡୀଙ୍କ ଦେହ ଅର୍ଧ ଧୂସର, ଅର୍ଧ ଫିକା ରଙ୍ଗରେ ଦେଖାଗଲା। ଏହି ସମୟରୁ ସେ ‘ଚଣ୍ଡମାରୀ’ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ଲାଭ କଲେ। ସେ କହିଲେ, “ମୁଁ ନିଜେ ଏମାନେଙ୍କୁ ବଧ କରିବି; ତୁମେ ଏମାନେଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣ।” ଭୟଭୀତ ଦୁଇଜଣ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ପଳାଇ ଶରଣ ନେଲେ। ତାପରେ ଚଣ୍ଡମାରୀ ଦ୍ରୁତଗତି ଗଦହାରେ ଚଢ଼ି, ଗରୁଡ଼ ପରି ବେଗରେ ଯାଇଲେ। ସେ ପଉଣ୍ଡ୍ର, ମହିଷ ଓ ମାସ୍ୟକୁ ଦେଖିଲେ। ତିନିକୁ ହାତରେ ଧରି, ଦାନବମାନେକୁ ପବନ ଗତିରେ ଉତ୍କଣ୍ଠିତ ହୋଇ ଧାଉଥିଲେ। ମହାଦେବୀ ଗଦହାରେ ଚଢ଼ି, ଦ୍ରୁତ ତାରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। କର୍କଟକ ନାଗକୁ ଦେଖି ସେମାନଙ୍କ ଚୁଲି ଓଠି ଗଲା। ଏହି ସମୟରେ ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ଦଳିଆ ପଙ୍ଖ ତାଙ୍କ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା। ଦେବୀ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଭୟଭୀତ ଚଣ୍ଡ ଓ ମୁଣ୍ଡଙ୍କୁ ଧାଉଥିଲେ। କର୍କଟକ ତାଙ୍କୁ ବାନ୍ଧି ଦେଲେ, ଏବଂ ଦେବୀ ସେମାନଙ୍କୁ ନେଇ ଵିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତକୁ ଗଲେ। ସେ ଦାନବ ନାୟକମାନଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଓ ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ଅଲୋକିକ ପଙ୍ଖ ନେଇ, ରଣଝଞ୍ଜା ଶିଂହ ଚର୍ମ ଉପହାର ଦେଲେ। ନିଜ ହାତରେ ଦାନବମାନଙ୍କ ରକ୍ତ ପାନ କଲେ। ଦୁର୍ଗା ଦେବୀ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ଚଣ୍ଡ ଓ ମୁଣ୍ଡ—ଏହି ଦୁଇ ମହାସୁରଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡହୀନ କରିଦେଲେ। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ସେ ମାର୍ୟା ସହିତ କୌଶିକୀଙ୍କଠାରେ ଗଲେ। ଦେବୀ ଦାନବମାନଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଏବଂ ନାଗରାଜ ଦ୍ୱାରା ବାନ୍ଧି ଦେଲେ। ତାକୁ ବାନ୍ଧି ଦେଖାଇ କହିଲେ, “ଏକ ଭୟଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଯାଇଛି।” ତେଣୁ, ଏହି ଜଗତରେ ତୁମର ଖ୍ୟାତି ‘ଚାମୁଣ୍ଡା’ ଭାବରେ ହେବ। ସେ, ଦିଗମ୍ବରୀ ରୂପେ, ଦେବୀ କହିଲେ, “ଏହି ଖର୍ଗଦଳ ସେନାକୁ ନଶ୍ୱ କର।” ଅତି କ୍ରୂର ଶତ୍ରୁ ସେନାକୁ ପ୍ରହାର କରି, ସେ ଅନ୍ୟ ଦାନବମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ଭକ୍ଷଣ କରି ଘୁରୁଥିଲେ। ଦାନବମାନଙ୍କ ମୁଖ୍ୟମାନେ ବଧ ହେଉଥିବା ସମୟରେ, ସେମାନେ ଶୂମ୍ଭ ଶୂଙ୍ଗୀଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ତିରିଶି କୋଟି ସେନା ଦ୍ୱାରା ଚାରିପଟି ଘେରାଯାଇଥିଲେ। ମହାଦେବୀ ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ସିଂହ ଦହାଡ଼ ଦେଲେ। ସେ ହଁସ ଯୁକ୍ତ ଵିମାନରେ ବସି, ଜପମାଳା ଓ କମଣ୍ଡଳୁ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ବଡ଼ ସର୍ପମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଥିବା ଏକ କ୍ରୂର ରୂପେ କୁଣ୍ଡଳିନୀ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଦେବମୁନି ତରଫରୁ ଏକ ମୟୂର ଚଢ଼ି ଅନ୍ୟ ଦେବୀ ଆସିଲେ। ସେ ଶାର୍ଙ୍ଗଧନୁ ଓ ବାଣ ଧାରଣ କରି, ଚମତ୍କାର ବୈଷ୍ଣବୀ ରୂପରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ତାଙ୍କ ପଛରେ ଭାରାହୀ ଶେଷନାଗ ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ ଦେଖାଗଲେ। ତାଙ୍କ ଉରସ୍ଥଳ ତଳୁ ମାହେନ୍ଦ୍ରୀ ରୂପେ ଏକ ଦେବୀ ଗଜପତି ଉପରେ ଆସିଲେ। ତାଙ୍କ ହୃଦୟରୁ ଭୟଙ୍କର ନଖିନୀ, ନରସିଂହୀ ଉଦ୍ଭବ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ତିନି ଲୋକକୁ ଭରିଦେଇଥିବା ଦେବୀଙ୍କ ଦହାଡ଼ ଶୁଣି, ସମସ୍ତେ ଆସି ଦେବୀ ଅମ୍ବିକାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ସେମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇ କହିଲେ। ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଦେବୀଙ୍କ ଦେହରୁ ଶିବା ଜନ୍ମ ନେଲେ।