ଏକ ସମୟର କଥା, ଯେଉଁଠାରେ ଏକ ଦୈତ୍ୟ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କୁ ଦାସୀ କରିବାକୁ ଆଦେଶ ଦିଆଗଲା ଏବଂ ତାକୁ ଶୀଘ୍ର ଆଣିବା ପାଇଁ କହାଗଲା। ସେଠାରେ ଏହା ପ୍ରକାଶ ପାଇଲା ଯେ, ଯଦି ଦୁଷ୍ଟ କୌଣସି ପୂର୍ବଜ ମଧ୍ୟ ହେଉ, ତାଙ୍କୁ ନିର୍ବିକାର ହୋଇ ହତ୍ୟା କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରେ ଛଅ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କ ସହିତ ସେ ମହାବଳୀ ଦୈତ୍ୟ ବିନ୍ଧ୍ୟା ପର୍ବତ ଦିଗକୁ ଆଗେଇଲେ। ସେଠାରେ ଏହି ଦୈତ୍ୟ କହିଲେ, "ଯଦି ସେ ଶକ୍ତିବଳ ପ୍ରୟୋଗରେ ଆସିନଥିବେ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଚୁଳି ଧରି ଟାଣି ଆଣିବି।" ତାଙ୍କ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱୀ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ଏଠି ଏକ ଅଶକ୍ତ ନାରୀ କଣ କରିପାରିବେ? ତୁମେ ଇଚ୍ଛା କର, ତାହା କର।" ଏହିପରେ ଦୈତ୍ୟ ତାଙ୍କର ଗଦା ଉଠାଇ ଦୃଢ଼ ଶକ୍ତି ସହ ଦୂରୁତ୍ତରେ ଆଗେଇଲେ। କିନ୍ତୁ ସେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ସେନା ଅଗ୍ନିରେ ଶୁଖି ଗଛ ଭଳି ଭସ୍ମ ହୋଇଗଲେ। କୌଶିକୀ ଦ୍ୱାରା ଦୈତ୍ୟ ଏବଂ ତାଙ୍କ ସେନାକୁ ଭସ୍ମ ହେଉଥିବା ଦେଖି ଏହି ଦୈତ୍ୟ ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ ଚଣ୍ଡ ଏବଂ ମୁଣ୍ଡ ନାମକ ଦୈତ୍ୟଙ୍କୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ। ତାଙ୍କର ସେନା ଅପୂର୍ବ ଥିଲା, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା ଏବଂ ରଥରେ ଭରିଥିଲା। ଶତକୋଟି ଶତ୍ରୁ ସେନା ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ଦେବୀ କେତେକୁ ତାଙ୍କ ହାତରେ, କେତେକୁ ମୁହଁରେ ଖେଳିଖେଳି ଆଘାତ କଲେ। ପାହାଡ଼ ଗୁହାରେ ବସୁଥିବା ସିଂହ ତାଙ୍କୁ ମାରିଦେଲା। ନିଜ ସେନା ଏପରି ଭାବରେ ପୀଡ଼ିତ ହେଉଥିବା ଦେଖି, ଦୈତ୍ୟମାନେ କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କର ଓଠ କମ୍ପିତ ହେଲା। ଦୁଇ ଭୟଙ୍କର ଦୈତ୍ୟ ପଡ଼ିଯିବା ଦେଖି ସେମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, କଳୀ ନାମକ ଭୟଙ୍କର ମୁହଁ ଥିବା ମଙ୍ଗଳମୟୀ ଯୋଗିନୀ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକ ଶୁଷ୍କ, ଦେହ ରକ୍ତରେ ଲପେଟା, ରାଜାମାନଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ସେ ଭୟଙ୍କର ରୂଷ୍ଟିରେ ଶତ୍ରୁଙ୍କର ହାତୀ, ରଥ ଏବଂ ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ମାରିଦେଲେ। ଅମ୍ବିକା ଜଣେ ହାତୀ ସହ ତାହାର ଚାଳକକୁ ତାଙ୍କର ମୁହଁରେ ପକାଇ ଦେଲେ। ଏକ ଯୋଦ୍ଧାକୁ ଧରି ମୁହଁରେ ପକାଇ ଚେବାଇଦେଲେ, ଆଉ ଅନ୍ୟଜଣଙ୍କୁ ପାଦ ତଳେ ଦବାଇ ମୃତ୍ୟୁ ଦେଲେ। ଏହା ଦେଖି ରୁରୁ ଭୟରେ ପଳାଇଗଲେ, କିନ୍ତୁ ଚଣ୍ଡୀ ତାଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟି କଲେ। ସେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ଯେପରି ଗଛ ମୂଳ କଟାଯିବାପରେ ପଡ଼ିଯାଏ। ଦେବୀ ତାଙ୍କର କବଚ ଫାଟି ଶିରୁ ଆଉ ଚରଣ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ। ଏଠି କେବଳ ଜଣେ ଅବିବାହିତ ଥିଲେ, ଦେବୀ ତାଙ୍କୁ ଧରି ଭୂମିରେ ପକାଇଦେଲେ। ତାଙ୍କର ଦେହ ଅର୍ଦ୍ଧଅନ୍ଧାର ଏବଂ ଅର୍ଦ୍ଧ ଧୂସର ରଙ୍ଗରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସେ ସମୟରେ ତାଙ୍କୁ ଚଣ୍ଡମାରୀ ବୋଲି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ନାମ ଦିଆଯାଇଲା। ତାପରେ ଦେବୀ କହିଲେ, "ମୁଁ ନିଜେ ଏମାନେକୁ ମାରିବି, ତୁମେ ଏମାନେକୁ ଏଠାକୁ ଆଣ।" ଦୁଇ ଦୈତ୍ୟ ଭୟରେ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ପଳାଇ ଶରଣ ନେଲେ। ଦେବୀ ଏକ ତୀବ୍ର ଗଧାରେ ଚଢ଼ି, ଗରୁଡ଼ ପରି ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଯାଇଥିଲେ। ସେ ତାଳେ ପୌଣ୍ଡ୍ର ମହିଷ ଏବଂ ମାସ୍ୟକୁ ଦେଖିଲେ। ଦେବୀ ତାଙ୍କୁ ହାତରେ ଧରି, ବାୟୁ ତାଳ ପରି ଦାନବମାନେ ପଛେଇଲେ। ମହାଦେବୀ ଗଧାରେ ଚଢ଼ି ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଆଗେଇଲେ। କର୍କଟକକୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କର ଲୋମ କଢ଼ିଯିବା ଭଳି ଉଠିଗଲା। ଏହି ସମୟରେ ଭୟଙ୍କର ପକ୍ଷୀର ପଙ୍କ ତାଙ୍କ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା। ଦେବୀ ବେଗରେ ଭୟଭୀତ ହୋଇଥିବା ଚଣ୍ଡ ଏବଂ ମୁଣ୍ଡକୁ ଧାଡ଼ିଲେ। କର୍କଟକ ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧି, ସେମାନେକୁ ବିନ୍ଧ୍ୟା ପର୍ବତକୁ ନେଇଗଲେ। ଦେବୀ ଦୈତ୍ୟମାନେର ମୁଣ୍ଡ ଏବଂ ଗରୁଡ଼ର ଚମତ୍କାର ପକ୍ଷ ନେଇ ଦାନ କଲେ। ସେ ସିଂହର ଚମଡ଼ ଦେଲେ ଏବଂ ନିଜ ହାତରେ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କର ରକ୍ତ ପାନ କଲେ। ଏଭଳି ମହାଦେବୀଙ୍କ ଶୌର୍ୟ, କ୍ରୋଧ ଏବଂ ଦୟାର ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଉପଖ୍ୟାନ ଏଠି ଏକ ଗଭୀର ଶିକ୍ଷା ଦେଇଯାଏ।