ମୁଁ ଆଜି ସେଠାକୁ ଯାଇ ସେ ମହିଳାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଏହି କଥାମାନେ କହିଲି। ସେଠାରେ ମୁଁ ଏହି ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଲି— “ହେ ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳି, ସେ ତୁମକୁ କହିଲେ: ‘ମୁଁ ତିନି ଲୋକର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରଭୁ।’ ମୋର ରାଜମହଳରେ ସମୟ ସମୟରେ ଅନେକ ରତ୍ନ ରହିଛି। ଏହିକାରଣରୁ, ତୁମେ ଚାହୁଁଥିଲେ ମୋତେ ବା ମୋର ଭାଇ ନିଶୁମ୍ଭଙ୍କୁ ବାଛିପାର। ଏହା ସତ୍ୟ, ଶୁମ୍ଭ ତିନି ଲୋକର ଅଧିପତି ଓ ରତ୍ନର ଯୋଗ୍ୟ ମାଲିକ। ତେବେ, ମୁଁ କହିଲି: ‘ଯେଉଁ ମହାସୁର ଯୁଦ୍ଧରେ ମୋତେ ଜିତିପାରିବେ, ସେମାନେ ମୋର ପତି ହେବେ।’ ଏହିପରି ଉତ୍ତର ଦେଖି, ତାଙ୍କୁ କିପରି ହରାଇପାରିବେ? ଏହିପରି ଚିନ୍ତା କରି, ସେ ଉଦ୍ଧତ ହେଲେ। ତୁମେ ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ଯାଅ, ଏହି ଖବର ଶୁମ୍ଭଙ୍କୁ ଯାଇ ଦିଅ। ସେ, ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ପରି ଦେଦୀପ୍ୟମାନ, ନିଜ ମନରେ ଯାହା ଭଲ ବୁଝିବେ, ତାହା କରିବେ। ତାପରେ ଶୁମ୍ଭ ଦୂରବର୍ତ୍ତୀ ଧୂମ୍ରଲୋଚନ ନାମକ ଦାନବଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ—‘ଏହି ଦୋଷହୀନା ମହିଳାଙ୍କୁ ବନ୍ଧି ଏଠାକୁ ଆଣ; ଦେଖିବାକୁ ବିଳମ୍ବ ହେଉ ନାହିଁ।’ ଯଦି ଆବଶ୍ୟକ ପଡ଼େ, ତାଙ୍କର ପ୍ରାଚୀନ ପୂର୍ବଜ ହେଉଛନ୍ତି ବୋଲି ଭାବିଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କୁ ମାରି ଦେଖିବାକୁ ଦ୍ୱିଧା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏହି ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ନେଇ, ଛଅ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସାଥୀ ସହିତ ଧୂମ୍ରଲୋଚନ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତ ଦିଗକୁ ଆଗେଇଲେ। ଯଦି ସେ ଶକ୍ତିବଳେ ଆସିବେ ନାହିଁ, ତେବେ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଚୁଲି ଧରି ଟାଣି ଆଣିବି। ସେଠାରେ ଏକ ଅଶକ୍ତ ଜନନୀ କଣ କରିପାରିବେ? ତୁମ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ କର। ଧୂମ୍ରଲୋଚନ ତାଙ୍କର ମୁଷଳ ନେଇ ବଳଶାଳି ଭାବେ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଆଗେଇଲେ। କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ସେନା ସହିତ, ଅଗ୍ନିରେ ଶୁଖିଲା କାଠ ଯେପରି ଖାକ ହୋଇଯାଏ, ସେମାନେ କୌଶିକୀ ଦ୍ୱାରା ଭସ୍ମ ହୋଇଗଲେ। ଏହିପରି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଶୁମ୍ଭ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଚଣ୍ଡ ଓ ମୁଣ୍ଡ ନାମକ ଦୁଇ ମହାଦାନବଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ। ସେମାନଙ୍କର ସେନା ଅତ୍ୟଧିକ ବଳୀୟ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା ଓ ରଥରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ଶତକୋଟି ସେନା ଏଗୋଇ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ଦେବୀ ତାଙ୍କୁ ଆସୁଥିବା ଶତଶଃ ଶତଶଃ ଦୁଶ୍ମନ ସେନା ଦେଖିଲେ। ସେମାନଙ୍କୁ କେବେ ହାତରେ, କେବେ ମୁହଁରେ, ଖେଳ କରି କରି ମାରିଦେଲେ। ପର୍ବତ ଗୁହାରେ ବସୁଥିବା ସିଂହ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ବିନଶ୍ଟ ହେଲେ। ନିଜ ସେନା ଏପରି ଦୁର୍ଦ୍ଦଶାରେ ପଡ଼ିଥିବା ଦେଖି, ଦୁଇ ଦାନବ ରୋଷରେ ତାଳ ଉଠାଇଲେ। ଏହି ଦୁଇ ଭୟଙ୍କର ଦାନବ ପଡ଼ିଯିବାକୁ ଦେଖି, ଭୟଙ୍କର ମୁହଁ ଥିବା, ଶୁଭ ଯୋଗିନୀ କାଳୀ ପ୍ରକଟିତ ହେଲେ। ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗ ଶୁଖିଗଲା, ଦେହ ରକ୍ତରେ ଲିପ୍ତ, ମୁଣ୍ଡମାଳାରେ ରାଜାମାନେର ମୁଣ୍ଡ ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ତିବ୍ର କ୍ରୋଧରେ, ସେ ଶତ୍ରୁ ସେନାର ଘୋଡ଼ା, ରଥ, ହାତୀମାନେକୁ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲେ। ଅମ୍ବିକା ଏକ ହାତୀ ଓ ତାହାର ଚାଳକକୁ ଧରି ନିଜ ମୁହଁରେ ଫେଙ୍ଗିଦେଲେ। ଏକ ଯୋଦ୍ଧାକୁ ଧରି, ଅମ୍ବିକା ତାଙ୍କୁ ମୁହଁରେ ପକାଇ ଚବାଇଦେଲେ। ଅନ୍ୟ ଏକ ଯୋଦ୍ଧାକୁ ପାଦ ତଳେ ପିସି, ମୃତ୍ୟୁକୁ ପଠାଇଦେଲେ। ଏହା ଦେଖି, ରୁରୁ ଭୟରେ ପଳାଇଗଲେ, କିନ୍ତୁ ଚଣ୍ଡୀ ନିଜେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ମୃତ୍ୟୁଶୟାୟ ପଡ଼ିଗଲେ, ଗଛର ମୂଳ କାଟି ଦେଲେ ଯେପରି। ଦେବୀ ତାଙ୍କର କବଚ ଛିଡ଼ି, କାନରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ପାଉଁଠାରେ ପକାଇ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଏକମାତ୍ର ଜଣେ ବନ୍ଧିତ ହେଉନଥିଲେ; ଦେବୀ ତାଙ୍କୁ ଧରି ଭୂମିରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ। ତାଙ୍କର ଦେହ ଅଧା କଳା ଅଧା ଧଳା ରଙ୍ଗରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସେ ସମୟରେ ଦେବୀ ‘ଚଣ୍ଡମାରୀ’ ଭାବରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ନାମ ଲାଗିଲେ। ‘ମୁଁ ନିଜେ ସେମାନଙ୍କୁ ମାରିଦେବି, ତୁମେ ସେମାନଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣ,’ ଦେବୀ କହିଲେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଦୁଇ ଦାନବ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ପଳାଇ ଯାଇ ଶରଣ ନେଲେ। ଦେବୀ ଏକ ତୀବ୍ର ଗତିର ଗଧାରେ ଚଢ଼ି, ଗରୁଡ଼ ପରି ତିବ୍ର ଗତିରେ ଚାଲିଗଲେ।