ଏକ ସମୟର କଥା, ସମସ୍ତ ବଳଶାଳୀ ବୀରମାନେ ଏକଠା ହୋଇ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବିଜିତ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ, ଦୁଇ ଭାଇ—ଶୁମ୍ଭ ଓ ନିଶୁମ୍ଭ—ତାଙ୍କର ସେନା ସହିତ ଘିରିଥିଲେ ଏବଂ ଏହି ଶତ୍ରୁମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ନଷ୍ଟ ହେଉଅବଧି, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ବଧ କରିବାକୁ ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଚଣ୍ଡ ଓ ମୁଣ୍ଡ ନାମକ ଦୁଇ ଦାନବ ଜଳରୁ ଉଦ୍ଭବ ହେଲେ। ସେମାନେ ମୃଦୁ କଥାରେ ପଚାରିଲେ, “ତୁମ ନେତୃତ୍ୱ କରୁଥିବା ଏହି ମହିଳା କିଏ?” ତପରେ ସେମାନେ ଜଣାଇଲେ, ଦ୍ୱିତୀୟ ଜଣେ ନିଶୁମ୍ଭକ, ଯିଏ ଶୁମ୍ଭଙ୍କର ଛୋଟ ଭାଇ। ଏହି ତିନି ଲୋକର ମଣିକ ହେଉଥିବା ଏହି ଦେବୀଙ୍କୁ ବିବାହ କରିବା ଆମ ଇଚ୍ଛା। ଯିଏ ପ୍ରଭୁ, ସେଉଁଥିଏ ମଣିକର ଅଧିକାରୀ; ତେଣୁ ଏହି ଦେବୀଙ୍କୁ ଶୁମ୍ଭଙ୍କୁ ଦିଅନ୍ତୁ। ଏହିପରି, ଅପୂର୍ବ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଧାରଣ କରିଥିବା କୌଶିକୀ ଦେବୀ ପୁନଃ ଏହିପରି ଉପାୟରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଏବେ ଶୁମ୍ଭ ଏକ ଦାନବକୁ ବିନ୍ଧ୍ୟା ପର୍ବତ ରେହୁଥିବା ଦେବୀଙ୍କ ପାଖକୁ ପଠାଇଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଶୁମ୍ଭ ଓ ନିଶୁମ୍ଭ କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ କହିଲେ—“ମୁଁ ଏହି ଦେବୀଙ୍କ ପାଖକୁ ଆଜି ଗଲିଥିଲି ଏବଂ ଏହି କଥା କହିଥିଲି। ମୁଁ ତିନି ଲୋକର ପ୍ରଭୁ। ମୋର ରାଜମହଳରେ ସବୁବେଳେ ଅନେକ ମଣିମାଣିକ୍ୟ ଅଛି। ତେଣୁ ମୋତେ କିମ୍ବା ମୋ ଭାଇ ନିଶୁମ୍ଭଙ୍କୁ ବାଛନ୍ତୁ।” ସେଉଁଥିରେ ଦେବୀ କହିଲେ, “ଯିଏ ମୋତେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତିପାରିବ, ସେଇ ମହାସୁର ମୋର ସ୍ୱାମୀ ହେବେ।” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ତାଙ୍କୁ ଚୁନ୍ତିବା ପାଇଁ ଶୁମ୍ଭଙ୍କୁ ଖବର ଦେବାକୁ ଦାନବ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲା। ତିନି ଲୋକର ଏହି ମଣିକ ଦେବୀ, ଅଗ୍ନିର ନିଭା ଭଳି ତେଜସ୍ୱି, ନିଜ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବେ। ଏହିପରି ଦେଖି, ଶୁମ୍ଭ ଦୂରରେ ଥିବା ଧୂମ୍ରଲୋଚନ ନାମକ ଦାନବକୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ—“ଏହି ଦୋଷହୀନା ଦେବୀଙ୍କୁ ଦାସୀ କରି, ଶୀଘ୍ର ଏଠାକୁ ଆଣ।” ଯଦି ତିନି ବିରୋଧ କରନ୍ତି, ତେବେ ତାଙ୍କୁ କ୍ଷମା ନ କରି, ମୃତ୍ୟୁଦଣ୍ଡ ଦିଅ। ଛଅ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେନାପତିଙ୍କ ସହିତ ଧୂମ୍ରଲୋଚନ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତ ଦିଗକୁ ଗଲେ। ଯଦି ଦେବୀ ବଳପୂର୍ବକ ନ ଆସନ୍ତି, ତେବେ ତାଙ୍କର କେଶ ଧରି ଟାଣି ଆଣିବି। ଏକ ଅଶକ୍ତ ନାରୀ କଣ କରିପାରିବ? ତୁମ ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ କର। ଧୂମ୍ରଲୋଚନ ତାଙ୍କର ଗଦା ନେଇ, ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। କିନ୍ତୁ, ତାଙ୍କ ସେନା ସହିତ, ସେ ଅଗ୍ନିରେ ଶୁଖିଲା କାଠ ଭଳି ଧୂଆଁ ହୋଇ ମାଟି ହୋଇଗଲେ। କୌଶିକୀଙ୍କ ତେଜରେ ଧୂମ୍ରଲୋଚନ ଓ ତାଙ୍କର ସେନା ଏପରି ଭସ୍ମ ହୋଇଯିବା ଦେଖି, ଶୁମ୍ଭ ପୁଣି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଚଣ୍ଡ ଓ ମୁଣ୍ଡଙ୍କୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ। ସେମାନଙ୍କର ସେନା ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ଓ ରଥରେ ଠସାଠସିଥିଲା। ଶତକୋଟି ଶତ୍ରୁ ସେନା ଆସୁଥିବା ଦେଖି, କୌଶିକୀ କେବେ କେବେ ହାତରେ, କେବେ କେବେ ମୁଁହରେ ଦେଇ, ଖେଳିଖେଳି ତାଙ୍କୁ ବିଧ୍ୱଂସ କଲେ। ପର୍ବତ ଗୁହାରେ ବସୁଥିବା ସିଂହ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ବଧ କଲା। ଦେଖିଲେ, ନିଜ ଦଳ ଏପରି ଭାବେ ଦୁଃଖିତ ଓ ନଷ୍ଟ ହେଉଛି, ଚଣ୍ଡ ଓ ମୁଣ୍ଡ ରୋଷରେ ତାଙ୍କର ଠୋଡ଼ କପିବା ଲାଗିଲା। ଏହି ଦୁଇ ଭୟାନକ ଦାନବ ପଡ଼ିଯିବାରେ, କ୍ରୋଧରେ ହିଁସ୍ର ହୋଇ, ଶୁଭ ଯୋଗିନୀ କାଳୀ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ତାଙ୍କର ଦେହ ଶୁଷ୍କ, ଶରୀର ରକ୍ତରେ ଲପେଟା, ଏବଂ ରାଜାମାନଙ୍କର କଣ୍ଠମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ତିନି ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଶତ୍ରୁ ଘୋଡ଼ା, ରଥ, ଓ ହାତୀମାନେକୁ ବିନାଶ କଲେ। ଏଠି ଅମ୍ବିକା ଏକ ହାତୀ ସହିତ ତାହାର ଚାଳକକୁ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ମୁଁହରେ ନିକ୍ଷେପ କଲେ। ଏକ ଯୋଦ୍ଧାକୁ ଧରି, ଅମ୍ବିକା ତାଙ୍କୁ ମୁଁହରେ ପକାଇ ଚବାଇଦେଲେ। ଏଭଳି ଭୟାନକ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଦେବୀଙ୍କ ଶକ୍ତି ଓ ତେଜରେ ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବମାନେ ଏକ ପରେ ଏକ ବିନାଶ ହେଇଯାଉଥିଲେ।