ସେତେବେଳେ ଶୁମ୍ଭ ଓ ନିଶୁମ୍ଭ, ଏହି ଦୁଇ ଶୂରବିର ଭାଇ, ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଭରିଯାଇଥିଲେ। ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ, ହଜାର ଆଖି ଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଯିବାକୁ ଚାଲିଥିଲେ। ଦାନବମାନେ ଶକ୍ରଙ୍କ ହାତୀ ଓ ଯମଙ୍କ ମହିଷକୁ ଶକ୍ତିପୂର୍ବକ ଦଖଳ କରି ନେଇଥିଲେ। ଦାନବମାନେ ଅପସରା, ପଦ୍ମ, ଶଙ୍ଖ ଭଳି ଧନ-ଧାନ୍ୟ ଦଖଳ କରି ନେଇଥିଲେ। ପରେ ସେମାନେ ପୃଥିବୀର ଉପରକୁ ଆସି, ଏକ ବଡ଼ ଅସୁରକୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ଅସୁର କହିଲେ, "ମୁଁ ଦୈତ୍ୟ, ମହିଷ ଦାନବଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀ।" ଦୁଇ ମନ୍ତ୍ରୀ, ଚଣ୍ଡ ଓ ମୁଣ୍ଡ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଓ ଶୂରବିର ଥିଲେ। ଆମ ପ୍ରଭୁ ମହିଷ ନାମକ ଦାନବ। "ତୁମର ଶୂରତା କଣ, ଶକ୍ତି କଣ? ଏହା ଘୋଷଣା କର।" ଏହି ନିଶୁମ୍ଭ ମୋ ଭାଇ, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କର ସଂହାରକ। ସମସ୍ତ ଶୂରବିର ଏକଠା ହୋଇ ଜିତି ନେଇଛନ୍ତି। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆମେ ଦୁଇଜଣ ଏହି ସେନା ସହିତ ରହିଛୁ, ଆମେ ସେମାନେକୁ ମାରିଦେବୁ। ଚଣ୍ଡ ଓ ମୁଣ୍ଡ, ଦୁଇ ଦାନବ, ଜଳରୁ ବାହାରିଗଲେ। ସେମାନେ ମୃଦୁ ଶବ୍ଦରେ ପଚାରିଲେ, "ତୁମର ନେତା କିଏ?" ଦ୍ୱିତୀୟ ନେତା ନିଶୁମ୍ଭକ, ଭାଇ। ମୁଁ ଏହି ତିନି ଲୋକର ରତ୍ନ ହୋଇଥିବା ନାରୀକୁ ବିବାହ କରିବି। ଯିଏ ପ୍ରଭୁ, ସେ ଏହି ରତ୍ନ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ; ତେଣୁ ଏହି ନାରୀକୁ ଶୁମ୍ଭଙ୍କୁ ଦିଅ। ଏହିପରି, ଶୋଭା ଥିବା କୌଶିକୀ ଏଭଳି ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଶୁମ୍ଭ ଏକ ଦାନବକୁ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପାହାଡ଼ରେ ବସିଥିବା ଦେବୀଙ୍କ ପାଖକୁ ପଠାଇଲେ। ନିଶୁମ୍ଭ ଓ ଶୁମ୍ଭ, କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଏହି ଶବ୍ଦ କହିଲେ। "ମୁଁ ଆଜି ସେଠାକୁ ଗଲି ଏହି ଶବ୍ଦ କହିଲି।" ସେ ତୁମକୁ କହିଲେ, "ମୁଁ ତିନି ଲୋକର ପ୍ରଭୁ।" ମୋର ରାଜମହଳରେ ସମସ୍ତ ରତ୍ନ ଅଛି। ତେଣୁ, ମୋ କିମ୍ବା ମୋ ଭାଇ ନିଶୁମ୍ଭକୁ ଚୟନ କର। ଏହା ଏକ ସତ୍ୟ: ଶୁମ୍ଭ ତିନି ଲୋକର ପ୍ରଭୁ ଓ ରତ୍ନ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ। ଦେବୀ କହିଲେ, "ଯିଏ ମୋତେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତିବ, ସେ ମୋ ପତି ହେବ।" "ସେ କିପରି ତୁମକୁ ଜିତିପାରିବ ନାହିଁ? ଉଠ, ଦୀପ୍ତିମାନ!" "ତୁମ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ଯାଉ, ଏହି କଥା ଶୁମ୍ଭଙ୍କୁ ଜଣା।" ସେ, ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ, ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବେ। ଶୁମ୍ଭ ଦୂରରେ ଥିବା ଦାନବ ଧୂମ୍ରଲୋଚନାଙ୍କୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ। "ସେ, ଦୋଷହୀନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ତାକୁ ଦାସୀ କର; ଶୀଘ୍ର ଆଣିନେ।" "ସେ ପ୍ରାଚୀନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ନିସ୍ସନ୍ଦେହରେ ମାରିଦିଅ।" ଛଅ ଶୂରବିରଙ୍କ ସହିତ ସେ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପାହାଡ଼କୁ ଯାଇଲେ। "ସେ ଶକ୍ତିହୀନ ନାରୀ ଏଠାରେ କଣ କରିପାରିବ? ତୁମ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ କର।" ସେ ଦାନବ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ, ଗଦା ନେଇ, ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। କୌଶିକୀଙ୍କ ଅଗ୍ନିରେ ସେ ଦାନବ ଓ ତାଙ୍କ ସେନା ଶୁଷ୍କ କାଠ ପରି ଖାକ ହେଇଗଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଶୁମ୍ଭ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଚଣ୍ଡ ଓ ମୁଣ୍ଡ, ଦୁଇ ବଡ଼ ଦାନବଙ୍କୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ। ସେମାନଙ୍କର ସେନା ଅସମ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା ଓ ରଥରେ ଭରିଥିଲା।