ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଶଙ୍କର ହସିହସି ଦେବୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ। ଏଭଳି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟା ପାର୍ବତୀ ଆଗକୁ ଆସିଲେ ଏବଂ ଏକ ଆଶ୍ଚର୍ୟଜନକ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲେ। ତା’ପରେ ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଇ, ସେଇ ପୁଅଁକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ। ଶିବ ଦେବୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଓ ଦେବୀ, ଏହି ପୁଅଁ ତୁମର ପୁଅଁ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହାର କୌଣସି ନାୟକ ନାହିଁ। ସେ ଦେବତାମାନେ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ହଜାର ହଜାର ବିଘ୍ନ ସୃଷ୍ଟି କରିବ।” ଏଭଳି କହି, ଶିବ ତା’କୁ ଦେବୀଙ୍କୁ ପୁଅଁ ଭାବେ ଦେଇଦେଲେ। ଏହିପରି, ଭୟଙ୍କର ମାତୃଗଣ ଓ ବିଘ୍ନ ସୃଷ୍ଟି କରୁଥିବା ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ଥିଲେ। ଦେବୀ ନିଜ ପୁଅଁକୁ ଦେଖି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ। ସେଇ ଦେବୀ, ଯିଏ ପୂର୍ବରୁ ଶୁମ୍ଭ ଓ ନିଶୁମ୍ଭ ନାମକ ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବମାନେକୁ ବଧ କରିଥିଲେ। ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟାଙ୍କ ଏହି କଥା ଶ୍ରବଣ କରିଲେ ସ୍ୱର୍ଗ, କୀର୍ତ୍ତି ମିଳେ ଏବଂ ପାପ ନାଶ ହୁଏ; ଏହା ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ସେ ଦେବୀଙ୍କ ତିନିଜଣ ପୁଅଁ ଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ କୌଣସି ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର ଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ। ତୃତୀୟ ପୁଅଁର ନାମ ଥିଲା ନାମୁଚି, ସେ ଅପାର ଶକ୍ତିର ଧାରକ ଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ହରି, ନିଜ ହାତରେ ବଜ୍ର ଧରି, ତା’କୁ ବଧ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ରଥକୁ ଚଢ଼ିଲେ, କିନ୍ତୁ ଅଚ୍ୟୁତ ସେଠାରେ ତା’କୁ ବିନାଶ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ହେ ନାରଦ, ଏହି ଦାନବ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ରରେ ଅଜୟ ହେବାର ଵର ପାଇଥିଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟର ରଥ ଛାଡ଼ି, ସେ ତଳପାତାଳକୁ ଯାଇଲେ। ଦାନବମାନେର ନାୟକ ତା’କୁ ଦେଖିଲେ, ଧରିଲେ ଏବଂ ଏପରି କହିଲେ: “ଏହି ଫେଣ ମୋତେ ଛୁଅଁ, ” ବୋଲି ଦାନବ ଦୁଇହାତରେ ଧରିଲେ। ଏହିପରେ ଶକ୍ର ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ, ଯଦିଓ ଦାନବ ଭିତରେ ଲୁଚିଥିଲେ। ଏହିପରି ତା’କୁ ବିନାଶ କରିଦେଲେ, ତେବେ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ହରିଙ୍କୁ ଛୁଇଁଲା। ତା’ପରେ ତାଙ୍କର ଦୁଇଜଣ ବୀର ଭାଇ — ଶୁମ୍ଭ ଓ ନିଶୁମ୍ଭ — କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ। ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ସେମାନେ ଶକ୍ରଙ୍କ ହାତୀ ଓ ଯମଙ୍କ ମହିଷକୁ ବଳପୂର୍ବକ ଦଳିନେଲେ। ଦାନବମାନେ ପଦ୍ମ, ଶଂଖ ଭଳି ଧନସମ୍ପତି ଅପହରଣ କଲେ। ତା’ପରେ ସେମାନେ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଆସି, ବଡ଼ ଏକ ଅସୁରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେ କହିଲେ, “ମୁଁ ଏକ ଦୈତ୍ୟ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ମହିଷାସୁରଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀ। ଦୁଇ ମନ୍ତ୍ରୀ — ଚଣ୍ଡ ଓ ମୁଣ୍ଡ — ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ବୀର ଓ ଚମତ୍କାରୀ। ଆମ ପ୍ରଭୁ ଦାନବ ମହିଷ। ତୁମର ପ୍ରଭାବ କଣ? ଶକ୍ତି କଣ? ଏହା ଘୋଷଣା କର। ଏହି ନିଶୁମ୍ଭ, ମୋର ଛୋଟ ଭାଇ, ଶତ୍ରୁମାନେଙ୍କ ଦଳକୁ ବିନାଶ କରିଥିବା। ଆମେ ସମସ୍ତେ ଏକତ୍ର ହୋଇ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନାୟକମାନେକୁ ଜିତିଛୁ। ଏଠାକୁ ଯାଏଁ, ଆମେ ଦୁଇଜଣ, ଆମ ସେନା ସହିତ, ସେମାନେକୁ ବଧ କରିବା। ଚଣ୍ଡ ଓ ମୁଣ୍ଡ ନାମକ ଦୁଇ ଦାନବ ଜଳରୁ ବାହାରିଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, “ତୁମ ନେତା କିଏ?” ଦ୍ୱିତୀୟ ହେଉଛନ୍ତି ନିଶୁମ୍ଭକ, ଛୋଟ ଭାଇ। ମୁଁ ତିନି ଲୋକର ମଣିକ୍ୟ ଯିଏ, ସେଇ ଦେବୀଙ୍କୁ ବିବାହ କରିବି। ଯିଏ ପ୍ରଭୁ, ସେଇ ମଣିକ୍ୟର ଅର୍ହ, ତେଣୁ ଦେବୀଙ୍କୁ ଶୁମ୍ଭଙ୍କୁ ଦିଅ। ପୁନି, ସୌନ୍ଦର୍ୟମୟୀ କୌଶିକୀ ଏହି ଭଳି ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଶୁମ୍ଭ ଏକ ଦାନବକୁ ବିନ୍ଧ୍ୟା ପର୍ବତରେ ବସୁଥିବା ଦେବୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ପଠାଇଲେ। ନିଶୁମ୍ଭ ଓ ଶୁମ୍ଭ କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଏଭଳି କଥା କହିଲେ।