ପାର୍ବତୀ ଦେବୀ, ଯେଉଁଠାରେ ତାଙ୍କର ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ କଲେ, ସେଠାରେ ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟା ତାଙ୍କ ଦେହର ଅପବିତ୍ରତାକୁ ଏକ ହାତୀମୁଣ୍ଡିଆ ଶିଶୁର ଆକୃତିରେ ଗଢ଼ିଲେ। ଏହି ଶିଶୁଟିକୁ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ରଖି, ସେ ପୁନି ତାଙ୍କ ଶୁଭାସନରେ ବସିଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ମାଳାଧାରିତ, ମଧୁର ହାସ୍ୟରେ ଭୂଷିତ ଉମାଙ୍କୁ ଦେଖି, ନାରଦ ମୁନି କହିଲେ, "ମୁଁ ହସୁଛି କାରଣ, ଶୁଣାଯାଉଛି ଆପଣଙ୍କର ଏକ ପୁଅ ହେବେ। ଏହି ଦିନ ମୋ ହାସ୍ୟ ଉପଜିଛି।" ଏହି କଥା ଶୁଣି ଦେବୀ ନିୟମାନୁସାରେ ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କଲେ। ଏହିପରେ ଶିବ ଆସି, ସେଠି ଶୁଭାସନରେ ବସିଲେ। ଉମାଙ୍କ ଓ ଭବଙ୍କ ଘମ ଏବଂ ଜଳ ତତ୍ତ୍ୱ ଏକାତ୍ମ ହୋଇଥିଲା। ସନ୍ତାନ ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ଏହି କାରଣ ଜାଣି, ଜଗତ୍ନାଥ ଖୁସି ହେଲେ। ରୁଦ୍ର ସ୍ନାନ କରି, ଦେବତାମାନେ ଓ ପିତୃମାନେଙ୍କୁ ମନ୍ତ୍ର ଓ ଜଳଦ୍ୱାରା ପୂଜା କଲେ। ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଶଙ୍କର ହସି ହସି ଦେବୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ଏପରି ଉପଦେଶ ପାଇଁ, ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟା ଆଗକୁ ଯାଇ, ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲେ। ସେ ଖୁସି ହୋଇ, ସେହି ପୁଅକୁ ବାହୁଡ଼େ ନେଇ ଅଙ୍ଗଲାଗିଲେ। ଦେବୀ, ଏହି ତୁମର ପୁଅ ହେଉଛି, କିନ୍ତୁ ସେ କୌଣସି ନେତା ବିନା ଅଛି, ଏବଂ ସେ ଦେବତା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ହଜାର ହଜାର ବାଧା ଉପସ୍ଥାପନ କରିବ। ଏପରି କହି, ସେଉଁଠି ଶିଶୁଟିକୁ ଦେବୀଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ପୁଅ ଭାବେ ଦେଇଦେଲେ। ଏହିପରି ଭୟଙ୍କର ମାତୃଗଣ ଓ ବିଘ୍ନ ସୃଷ୍ଟି କରୁଥିବା ଶକ୍ତିମାନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ଦେବୀ ନିଜ ପୁଅକୁ ଦେଖି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ। ସେ ଯିଏ ପୂର୍ବରୁ ଶୁମ୍ଭ ଓ ନିଶୁମ୍ଭ ନାମକ ଦାନବମାନେଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିଥିଲେ। ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟାଙ୍କର କଥା ଶ୍ରବଣ କଲେ ସ୍ୱର୍ଗ, କୀର୍ତ୍ତି ମିଳେ, ପାପ ନାଶ ହୁଏ ଓ ଏହି କଥା ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ସେଉଁଠି, ଦେବୀଙ୍କର ତିନିଜଣ ପୁଅ ଥିଲେ, ସେମାନେ ଶକ୍ରଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଶକ୍ତିରେ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିଲେ। ତୃତୀୟ ପୁଅର ନାମ ଥିଲା ନାମୁଚି, ଯିଏ ଅପାର ଶକ୍ତିରେ ଯୁକ୍ତ। ଏହି ସମୟରେ, ହରି ତାଙ୍କ ହସ୍ତରେ ବଜ୍ର ଧରି, ତାଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ରଥରେ ଚଢ଼ି, ଅଚ୍ୟୁତ ତାଙ୍କୁ ସେଠାରେ ନାଶ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ନାରଦ, ସେ ବଜ୍ର ଓ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଅଜୟତାର ଵର ପାଇଥିଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟର ରଥ ଛାଡ଼ି, ସେ ପୃଥିବୀ ତଳକୁ ଗଲେ। ଦାନବପତି ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଧରି, କହିଲେ: "ଏହି ଫେନ ମୋତେ ଛୁଅ, " ବୋଲି ଦୁଇ ହାତରେ ଧରିଲେ। ତାପରେ ଶକ୍ର ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ, ଯଦ୍ୟପି ଦାନବପତି ଗୁପ୍ତ ଥିଲେ। ଏପରି ଭାବେ ତାଙ୍କ ବିନାଶ ହେଲାପରେ, ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ହରିଙ୍କୁ ଛୁଇଁଲା। ତାଙ୍କ ଦୁଇ ଶୂର ଭାଇ, ଶୁମ୍ଭ ଓ ନିଶୁମ୍ଭ, ରୋଷାନ୍ୱିତ ହେଲେ। ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ, ଶକ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆଗକୁ ଆସିଲେ। ସେମାନେ ଶକ୍ରଙ୍କ ହାତୀ ଓ ଯମଙ୍କ ମହିଷକୁ ଶକ୍ତିବଳେ ଦଳନ କଲେ। ଦାନବମାନେ ଶଙ୍ଖ, ପଦ୍ମ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଧନ ଅପହରଣ କଲେ। ପରେ ସେମାନେ ପୃଥିବୀ ଉପରକୁ ଆସି, ଏକ ମହାସୁରକୁ ଦେଖିଲେ। ସେ କହିଲେ, "ମୁଁ ଏକ ଦୈତ୍ୟ, ମହିଷାସୁରଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀ।" ଦୁଇ ମନ୍ତ୍ରୀ, ଚଣ୍ଡ ଓ ମୁଣ୍ଡ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଓ ବଳବାନ୍ ଥିଲେ। ଆମ ପ୍ରଭୁ ଥିଲେ ଦାନବ ମହିଷା। "ତୁମର ପ୍ରତାପ କଣ? ତୁମର ଶକ୍ତି କେତେ? ଏହା କହିବା ଉଚିତ। ଏହି ହେଉଛି ମୋ ଛୋଟ ଭାଇ ନିଶୁମ୍ଭ, ଶତ୍ରୁମାନେଙ୍କ ବିନାଶକ।" ଏଭଳି, ଦେବୀ ଓ ଦାନବମାନେଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣାଗୁଡ଼ିକ ଘଟିଥିଲା, ଯାହା ଶୁଣିଲେ ମହାପୁଣ୍ୟ ମିଳେ।