ଏହି ସମୟରେ, ଅମର ଏବଂ ଅଦ୍ଭୁତ ଶକ୍ତିର ଧାରକ ଏକ ଅଷ୍ଟଭୁଜ ରୂପେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ହାତରେ ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ର ଥିଲା। ସେ ବଣ ଓ ବାଣ ଧାରଣ କରି, ସମସ୍ତ ସେନାପତିଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିବାକୁ ଏକାଗ୍ର ହେଇ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। ତାଙ୍କର ବାଣବର୍ଷା ଏମିତି ଭାବରେ ବର୍ଷିତ ହେଉଥିଲା, ଯେପରି ରୁତୁକାଳରେ ମେଘ ଜଣା ଭଳି ବର୍ଷା କରେ। ଏହି ତୀବ୍ର ବାଣବର୍ଷାରେ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ରକ୍ତରେ ଭିଜିଗଲେ, ତାଙ୍କ ଦେହ କିମ୍ଶୁକ ଗଛର ଫୁଲ ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଲାଗିଲା। ଏହି ଅଚାନକ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ହେ ମହାମୁନି, ସମସ୍ତ ଦେବତା ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ ଉଠିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ବାରଟି ଆଦିତ୍ୟ ଓ ଏଗାରଟି ରୁଦ୍ର, ଯକ୍ଷ, କିମ୍ପୁରୁଷ, ପକ୍ଷୀମାନେ, ଓ ପାର୍ବତ୍ୟ ଧାରକମାନେ, ଏବଂ ସୋମବଂଶୀ ଉଗ୍ର, ଯିଏ ଭୋଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସମସ୍ତେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଅସ୍ତ୍ରଧାରଣ କରି, ଭୟଙ୍କର ବୀରଭଦ୍ରଙ୍କ ଉପରେ ଧାଉଥିଲେ। ବୀରଭଦ୍ର ତୀବ୍ର ଗତିରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଉପରେ ବାଣବର୍ଷା କରି ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଗଣେଶ ମଧ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ। ବୀରଭଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ବିସ୍ମୟ ଓ ଅସ୍ତିରତାରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ଏଠାରେ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ଋଷିମାନେ ଅଘ୍ନିକୁ ଆହୁତି ଦେଉଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଭୟରେ ସେମାନେ ଯଜ୍ଞାଗ୍ନିକୁ ତ୍ୟାଗ କରି ଅବିନାଶୀଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ। ସେତେବେଳେ, ମହାସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଦେବତା 'ଭୟ କରିବେ ନାହିଁ' ବୋଲି ଉଠିଲେ ଓ ବୀରଭଦ୍ରଙ୍କ ଉପରେ ଦେହର କବଚ ଭେଦ କରିପାରୁଥିବା ଅସ୍ତ୍ର ମୁକ୍ତି କଲେ। ସେଠାରେ ଅସ୍ତ୍ର ଭଙ୍ଗ ହୋଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା, ଯେପରି ଆଶାହୀନ ଭିକ୍ଷୁକ ଭୂମିରେ ଲୁହେ। ପୁନଃ, ସେ ବୀରଭଦ୍ରଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ରରେ ଆବୃତ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ, କିନ୍ତୁ ବୀରଭଦ୍ର ତାଙ୍କର ତ୍ରିଶୂଳ, ଗଦା ଓ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତକୁ ରୋକିଦେଲେ। ତ୍ରିଶୂଳର ଆଘାତରେ ସେମାନେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଗଣେଶ ମଧ୍ୟ ଗଦା ଦ୍ୱାରା ହଳକୁ ରୋକିଦେଲେ। ଏଠି, ଖଗଧ୍ୱଜ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ତାଙ୍କର ଚକ୍ର ବୀରଭଦ୍ରଙ୍କ ଉପରେ ନିକ୍ଷେପ କଲେ। ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ମତ୍ସ୍ୟ ଆକୃତି ଧାରଣ କରିଥିବା ପ୍ରଭୁ ତ୍ରିଶୂଳ ତ୍ୟାଗ କରି, ମଧୁ ଦାନବକୁ ଦେଖିବା ପରି ଚକ୍ର ଉପରେ ଧାଉଥିଲେ। ମୁରାରି, ସେନାପତିଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବରେ ଧରି ଭୂମିରେ ପ୍ରହାର କଲେ। ଏହି ଆଘାତରେ ତାଙ୍କର ମୁଁହରୁ ରକ୍ତ ବହିଗଲା, ଚକ୍ର ବନ୍ଦ ହୋଇଗଲା। ତାପରେ ହୃଷୀକେଶ ଚକ୍ର ଉଠାଇ ବୀରଭଦ୍ରଙ୍କ ଉପରେ ନିକ୍ଷେପ କଲେ। ଏହି ଯୁଦ୍ଧର ହାର ଖବର ସେ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ଦେଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟରେ ଅବିନାଶୀ ପ୍ରଭୁ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ସର୍ପ ଫୁସ୍କାଇବା ପରି ରୂପ ଧାରଣ କଲେ। ପୂର୍ବନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସ୍ଥାନରେ ସେ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଭାବେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ, ରୋଷରେ ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ରକ୍ତିମ ହୋଇ, ଯଜ୍ଞ ସ୍ଥଳରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିନାଶ ଆଣିବାକୁ ଯେଉଁ ପ୍ରଭୁ ଚାଲିଥିଲେ, ସେ ଦକ୍ଷଙ୍କ ଯଜ୍ଞକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଏବଂ ତାହା ଦେଖି ମୁନିମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ। ତାପରେ, ସେଠାରୁ ପ୍ରତ୍ୟାହାର କରି, ଟେଢ଼ା ଆମ୍ବ ଗଛ ମଧ୍ୟରେ ଲୁଚି ରହିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ସେ ଶିତା ସରସ୍ୱତୀ ନାମରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନଦୀ ରୂପେ ପରିଣତ ହେଲେ। କଣ୍ଡିଶିକମାନେ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇ, ଲୟକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। ଯଜ୍ଞର ପିଠା ଓ ଅନ୍ୟ ଭୋଜ୍ୟ ପାଇ ତାଳି, ସେ ଆକାଶକୁ ଉଠି, ନିଜ ନିବାସକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ ସମସ୍ତେ ହାତ ଜୋଡ଼ି ଫୁଲ ଦେଇ ବନ୍ଦନା କଲେ। ଏଠି, ସେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଦୁଃଖରେ କ୍ରନ୍ଦନ କଲେ। ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ଅନେକ ଅମରମାନେ ତାଳିର ଆଘାତରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଓ ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀମାନେ, ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟିଅଗ୍ନିରେ ଦଗ୍ଧ ହୋଇ ନଶ୍ୱର ହେଲେ।