ସେଇ ସମୟରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଶତ୍ରୁମାନେ ନିହତ ହେବା ପରେ, ଏକ ଦେବତା ମହାଦେବଙ୍କୁ 'ଆପଣ ହେଉଛନ୍ତି ଦେବତାମାନଙ୍କର ଶତ୍ରୁଙ୍କ ନାଶକ' ବୋଲି କହି, ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ। ଏହା ପରେ, ଜଗତ୍ପତି ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଏକ ମହିଳା ଭୟଭିତ ଭାବରେ ତାଙ୍କ ନିକଟରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ସେ ଏହି ମହାମୋହରେ ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ଅବସ୍ଥାନ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ସାତଟି ସମୁଦ୍ର କ୍ଷୁଭିତ ହେଲା, ଦେବତାମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଇପଡ଼ିଲେ। ସେମାନେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ପଚାରିଲେ, "ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏହିପରି ଭାବେ ଜଗତ କାହିଁକି ଅସ୍ଥିର ହେଉଛି?" ମହେଶ୍ୱର କହିଲେ, "ଏହି କାରଣରୁ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଅସହ୍ୟ ଉତ୍ତେଜନାରେ ଏକାଗ୍ର ହୋଇପଡ଼ିଛନ୍ତି।" ତେଣୁ ସେମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଚଳ, ଏହି ସମସ୍ୟାର ସମାଧାନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆମେ ଯାଉ।" ସେମାନେ ଆଶଙ୍କା କଲେ ଯେ, ଏହି ଅଶାନ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନଙ୍କର ରାଜା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସିଂହାସନ ହରାଇ ଯିବା ନିଶ୍ଚିତ। ଭୟରେ, ଜ୍ଞାନ ହାରାଇଗଲା, ଏହି ସବୁ ନିୟତ କର୍ମର ପରିଣାମ। ଏବେ ସେ ମନ୍ଦରାଚଳ ପର୍ବତକୁ ଗଲେ ଏବଂ ତାହାର ଶିଖରେ ବସିଲେ। ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଚିନ୍ତା କରି, ସେମାନେ ଅଗ୍ନିକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ। ଅଗ୍ନି ଏହି ଅନ୍ତର୍ଭୂକ୍ତିକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ ବୋଲି ଭାବି, ଗଭୀର ଚିନ୍ତାରେ ପଡ଼ିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସେ ଏକ ବଡ଼ ଏବଂ ପବିତ୍ର ହଂସମାଳାକୁ ଦୃଢ଼ ଦେଖିଲେ, ସେମାନେ ଚାଲିଯାଉଥିଲେ। ଦ୍ୱାରପାଳକଙ୍କୁ ଭ୍ରମିତ କରି, ଅଗ୍ନି ହରଙ୍କ ଅଙ୍ଗନାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେ ଗଭୀର ହସରେ କହିଲେ, "ଦେବତାମାନେ ବାହାରେ ଦଢ଼ି ଅଛନ୍ତି।" ଏହି ସମ୍ବାଦ ପରେ, ଶର୍ବ ଏବଂ ଅଗ୍ନି ଦ୍ରୁତ ଭାବରେ ବାହାରେ ଆସିଲେ, ହେ ନାରଦ। ଇନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର ଏବଂ ଅଗ୍ନି ସହିତ ସେମାନେ ମାଥା ଝୁକାଇ ଭୂମିକୁ ଛୁଇଁଲେ। ମହେଶ୍ୱର କହିଲେ, "ତୁମେ ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭାବରେ ନମସ୍କାର କଲ, ମୁଁ ତୁମକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବର ଦେବି।" ତେଣୁ ସେମାନେ ନମ୍ରତାରେ କହିଲେ, "ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏହି ମହା କାର୍ଯ୍ୟ ଏଯାଁ ପାଇଁ ବିରତ ହେଉ।" "ମୋର ଏହି ଅତିରିକ୍ତ ଶକ୍ତି କିଛି ଦେବତା ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ।" ଦେବତାମାନେ ମାନେ ମାଟିରେ ଡୁବିଥିବା ଛୁଆମାନେ ପରି ଅସ୍ଥିର ଭାବରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ। ତେବେ ଶଙ୍କର କହିଲେ, "ତୁମ ଶକ୍ତିକୁ ମୁକ୍ତ କର, ମୁଁ ଶଙ୍କର ଏହାକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବି।" ଏହା ଏମିତି ଯେ, ତିଆରି ମନିଷ୍ଯ ପାଣି ପିବିବା ପାଇଁ ତେଲ ଆଶା କରେ। ପରେ, ଦେବତାମାନେ ହରଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ, ପୁନଃ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇଲେ। ସେମାନେ ବିଶାଳ ଦେବୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, କହିଲେ, "ତାଙ୍କୁ ନେଇଯାଯାଇଛି, ତୁମ ଗର୍ଭରୁ ପୁତ୍ର ଉତ୍ପନ୍ନ କରିବାକୁ ବାରଣ କରାଯାଇଛି।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଶିବା ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ, "ତୁମେ ସମସ୍ତେ ସନ୍ତାନହୀନ ହେବ।" "ତେଣୁ, ତୁମର ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀମାନେ ପୁତ୍ର ପ୍ରାପ୍ତି କରିପାରିବେ ନାହିଁ।" ଏହିପରେ, ପାର୍ବତୀ ମାଲିନୀଙ୍କୁ ଡାକି, ତାଙ୍କୁ ଦାୟିକା ଭାବେ ରଖିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ। ପାର୍ବତୀ ଭାବିଲେ, "ମୋ ଘମରେ କଣ ଗୁଣ ଅଛି?" ସେଠାରୁ ବିଦାୟ ନେଇ, ପାର୍ବତୀ ତାଙ୍କ ଦେହର ମଳକୁ ଏକ ହାତୀମୁଣ୍ଡିଆ ଶିଶୁ ଆକାରେ ଗଢ଼ିଲେ। ତାହାକୁ ଭୂମିରେ ରଖି, ପୁନି ନିଜ ଶୁଭାସନରେ ବସିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଉମାଙ୍କୁ ମୃଦୁ ହାସ୍ୟରେ ମାଳା ଧାରଣ କରିଥିବା ଦେଖି, ନାରଦ କହିଲେ, "ମୁଁ ହସୁଛି କାରଣ ଲୋକମାନେ କହନ୍ତି ତୁମେ ଏକ ପୁତ୍ର ପାଇବେ।" "ଏହି କଥା ଶୁଣି, ହେ କମଳାକ୍ଷୀ, ମୋର ଏହି ହାସ୍ୟ ଆଜି ଉଦ୍ଭବ ହୋଇଛି।" ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଦେବୀ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କଲେ। ଏହା ପରେ, ଶମ୍ଭୁ ଆସି ସେ ଶୁଭାସନରେ ବସିଲେ। ଉମାଙ୍କ ଘମ ଓ ଭବଙ୍କ ଘମ, ଜଳତତ୍ତ୍ୱ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହେଲା। ଏହା ସନ୍ତାନ ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ହେବା କଥା ଜାଣି, ଜଗତ୍ନାଥ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ରୁଦ୍ର ସ୍ନାନ କରି, ଦେବତାମାନେ ଓ ପିତୃମାନେଙ୍କୁ ଜଳ ଓ ମନ୍ତ୍ରରେ ପୂଜା କଲେ।