ଏକ ସମୟର କଥା, ଏକ ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଇଥିଲା ଯେ, ସେମାନେ ଧର୍ମ ଓ ସତ୍ୟକୁ କେବେ ଛାଡ଼ିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; କିନ୍ତୁ ଏହି ଦିନ ସେ ଏହି ନୀତି ବିରୁଦ୍ଧରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ। ଏହିପରେ, ଏକ ଶପଥ ନିଆଯାଇଲା—ଯେପରିକି ଆପଣ ମୋତେ ‘କାଳୀ’ ବୋଲି ଡାକିବେ, ମୁଁ ତାହା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରିବି। ଦେବୀଙ୍କ ଅନୁମତି ମିଳିବା ସହିତ, ତିନିଜନ ଜନ୍ମଧାରୀ ତୁରନ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ। ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବଡ଼ ସାବଧାନୀପୂର୍ବକ ଏହି ବିଶେଷ ଆକୃତିକୁ ତିଆରି କଲେ, ଯେପରି ଏହା କୌଣସି କୁଦାଳିରେ କଟାଯାଇଛି। ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ଚତୁର୍ଥୀ ତିଥିରେ ଅପରାଜିତ ଓ ମଙ୍ଗଳମୟୀ ଜୟନ୍ତୀ ଦେବୀ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଦେବୀଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କୁ ସେବା କରିବାରେ ଲାଗିଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ବଘ୍ର, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାନ୍ତ ଓ ନଖ ସହିତ, ସେଠାକୁ ଆସିପହଞ୍ଚିଲା। ସେ ଚିନ୍ତା କଲା—ଯେତେବେଳେ ଦେବୀ ଅସ୍ଥିର ହେବେ, ସେଠାରେ ସେ ତାଙ୍କୁ ଧରିବ। ସେ ତାଙ୍କ ମୁହଁକୁ ନଜର ଦେଇ, ଏକାଗ୍ର ହେଇ ଦେଖୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଦେବୀ ଏକ ଶତାବ୍ଦୀ ଧରି ତପସ୍ୟା କଲେ, ତିନିଜଗତ୍ନାଥ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି। ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, “ତୁମ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ତୁମର ସମସ୍ତ ପାପ ଦଗ୍ଧ ହୋଇଯାଇଛି; ଯେଉଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହଁ, ମାଗ।” ସେ ଆଉ କହିଲେ, “ମୁଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବାକୁ ସଦା ପ୍ରସ୍ତୁତ, ତୁମକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସନ୍ତୋଷ ଦେଇବି।” ଦେବୀ ଅନୁରୋଧ କଲେ, “ମୋତେ ଗଣପତିଙ୍କ ସେବା, ବିଜୟ ଓ ଧର୍ମ ଦିଅ।” ବ୍ରହ୍ମା ପୁନି କହିଲେ, “ନିର୍ଭୟ ହୋଇ ଆଶୀର୍ବାଦ ମାଗ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବି, ଅମ୍ବିକା।” ଦେବୀ ଆଉ ଅନୁରୋଧ କଲେ, “ମୋତେ ସୁନା ପରି ରଙ୍ଗ ଦିଅ। ଏହି କଳିମା ଛାଡ଼ି, ମୋ ଦେହ କମଳର କେଶର ଭଳି ହେଉ।” ଏହି ସମୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଗିରିଜାଙ୍କୁ ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟର କଥା କହିଲେ—“ଏହି କୌଶିକୀ ତୁମ ଧନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ମୁଁ ମଧ୍ୟ କୌଶିକ।” ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ବିଶିଷ୍ଟ ଇନ୍ଦ୍ର ଏହି ଦେବୀକୁ ନେଇ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତକୁ ଚଲିଗଲେ। ସେଠାରେ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ ଓ ନାମରେ ପରିଚିତ କଲେ—ତୁମେ ବିନ୍ଧ୍ୟବାସିନୀ ବୋଲି ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ, “ତୁମେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ନାଶକାରିଣୀ,” ଏବଂ ସେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ। ଦେବୀ ମହେଶାନଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି ନମ୍ରତାରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ହେଲେ। ସେ ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ମହାମୋହରେ ବସିଲେ। ଏହା ଦେଖି ସପ୍ତ ସମୁଦ୍ର ଉତ୍ତେଜିତ ହେଲା ଓ ଦେବତାମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ। ସେମାନେ ମହେଶାନଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି ପଚାରିଲେ, “ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏହିପରି ଭାବରେ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ କାହିଁକି ବିକ୍ଷୁବ୍ଧ ହେଉଛି?” ମହେଶାନ କହିଲେ, “ଏହି କାରଣରୁ ଏହି ସମସ୍ତ ଲୋକ ଅସହ୍ୟ ଅଶାନ୍ତିରେ ଲିନ୍ ହୋଇଯାଇଛି।” ପଛରେ କହିଲେ, “ଚଳ, ହେ ଶକ୍ର, ଆମେ ଏହାର ସମାଧାନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯିବା।” ସେ କହିଲେ, “ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସିଂହାସନ ଦଳିଦେବେ।” ଭୟରେ ଜ୍ଞାନ ହରାଇଗଲା, ଏହା ଭାଗ୍ୟର କ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ହେଲା। ସେ ମନ୍ଦର ପର୍ବତକୁ ଗଲେ ଓ ତାହାର ଶିଖରରେ ବସିଲେ। ଦୀର୍ଘ ଚିନ୍ତା ପରେ, ସେମାନେ ଅଗ୍ନିକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ। ଅଗ୍ନି, ଏହି ସ୍ଥାନକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା ଦୁର୍ଲଭ ଭାବି, ଗଭୀର ଚିନ୍ତାରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ତାପରେ ସେ ଦେଖିଲେ, ଏକ ବଡ଼, ପବିତ୍ର ହଂସର ଶ୍ରେଣୀ ଚାଲିଯାଉଛି। ଦ୍ୱାରପାଳକୁ ଠକାଇ, ସେ ହରଙ୍କ ଅଙ୍ଗନାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ହସି ହସି କହିଲେ, “ଦେବତାମାନେ ବାହାରେ ଦଢ଼ିଆଛନ୍ତି।” ଶର୍ବ ତୁରନ୍ତ ଅଗ୍ନି ସହିତ ବାହାରେ ଆସିଲେ, ହେ ନାରଦ। ଇନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି ସହିତ ସମସ୍ତେ ମାଥା ଛୁଇଁ ପୃଥିବୀକୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ମହେଶ୍ୱର କହିଲେ, “ତୁମେ ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତିରେ ନମସ୍କାର କର, ମୁଁ ତୁମକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବି।” ତାପରେ ଅନୁରୋଧ ହେଲା, “ଏହି ମହାଯୋଗକାର୍ଯ୍ୟକୁ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିରତ କର, ହେ ପ୍ରଭୁ। ମୋର ଏତେ ଅଧିକ ଶକ୍ତିକୁ କୌଣସି ଦେବତା ଗ୍ରହଣ କରୁନ୍।