ଉମାଙ୍କ ସହ ଏକ ରାତି ବିତାଇ, ପ୍ରଭାତେ ମହାଦେବ ଉଠିଲେ। ପାହାଡ଼ର ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ସେ ଶୀଘ୍ର ମନ୍ଦର ପର୍ବତକୁ ଗଲେ। ଶିବ ତାଙ୍କ ସଙ୍ଗୀ ଭୂତପିଶାଚମାନେ ସହ ମନ୍ଦର ପର୍ବତର ମଧ୍ୟରେ ବସିବାକୁ ଯାଇଲେ। ତାପରେ, ଶିବ ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କୁ ଡାକି କହିଲେ, “ମୋ ପାଇଁ ଏକ ଗୁହା ତିଆରି କର। ଏହା ଚଉଷଠି ଯୋଜନ ଲମ୍ବା, ସୁନାରେ ତିଆରି ହେଉ, ସ୍ୱଚ୍ଛ କ୍ରିଷ୍ଟାଲ ଶିଳାର ସିଢ଼ି ଏବଂ ନୀଳମଣିରେ ଶୋଭିତ ହେଉ।” ବିଶ୍ୱକର୍ମା ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଗୁହା କୁ ନିପୁଣତାରେ ତିଆରି କଲେ। ତାପରେ ଦେବମହେଶ୍ୱର ଗୃହସ୍ଥ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ। ଏଭଳି ଭାବେ, ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଶିବଙ୍କ ପାଇଁ ବଡ଼ ଏକ ଦୀର୍ଘ ସମୟ କଟିଗଲା। ଏକ ଦିନ ମଜା ପାଇଁ ଭବ ଉମାଙ୍କୁ ‘କାଳୀ’ ବୋଲି ଡାକିଲେ। ଏହି ରୂଢ଼ ଏବଂ ଅସୁନ୍ଦର ଶବ୍ଦ ଏକଥର କହିଦେଲେ, ଏହାର ଦୁଃଖ କେବେ ଭୁଲିହେବ ନାହିଁ। ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକେ ଏପରି କଥାରେ ଅବହେଳା କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଏହି ଦିନ ତୁମେ ଧର୍ମ ଓ ସତ୍ୟର ବିରୋଧରେ କାମ କରିଛ। ଏହିପରି ଭାବରେ, ମୁଁ ଚେଷ୍ଟା କରିବି ଯେ, ତୁମେ ମତେ ‘କାଳୀ’ ବୋଲି ଡାକିବ। ଏପରି ଅନୁମତି ମିଳିଲାପରେ, ତିନିଜନ୍ମ ହୋଇଥିବା ବ୍ରହ୍ମା ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇଲେ। ବିଶ୍ୱକର୍ମା ଏହି ଗୁହାକୁ ଚିଜ଼େଲ କରାଯାଇଥିବା ପରି ନିପୁଣତାରେ ତିଆରି କଲେ। ଚତୁର୍ଥୀ ତିଥିରେ ଅଜୟ ଶୁଭ ଜୟନ୍ତୀ ଘଟିଲା। ଦେବୀଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କୁ ସେବା କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଦାଢ଼ି ଓ ନଖ ଥିବା ଏକ ବାଘ ଏହି ଅଞ୍ଚଳକୁ ଆସିଲା। ସେ ଚାଲାକିରେ ଦେଖୁଥିଲା, “ଯେତେବେଳେ ଦେବୀ ଅସ୍ତିର ହେବେ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଧରିବି।” ସେ ଦେବୀଙ୍କ ମୁହଁରେ ଦୃଢ଼ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ ଏକାଗ୍ର ହୋଇ ରହିଲା। ଦେବୀ ଶତବର୍ଷ ତପସ୍ୟା କଲେ, ତିନି ଲୋକର ଉପାସ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, “ତୁମର ତପସ୍ୟାରେ ତୁମର ପାପ ଦଗ୍ଧ ହୋଇଗଲା, ଯେଉଁ ଭଲି ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହୁଁଛ, ମାଗ।” “ମୁଁ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଉଥିବା ଦାତା, ତୁମକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୋଷ ଦେବି।” ଦେବୀ କହିଲେ, “ମୋତେ ଗଣପତି ପ୍ରତି ଭକ୍ତି, ଜୟ ଓ ଧର୍ମ ଦିଅ।” ବ୍ରହ୍ମା ପୁନି କହିଲେ, “ଅମ୍ବିକା, ଦ୍ୱିଧା କରନି, ମୋତେ ଯେଉଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହୁଁଛ, ମାଗ।” ଦେବୀ କହିଲେ, “ମୋତେ ସୁନା ରଙ୍ଗର ଦେହ ଦିଅ। ଏହି କଳା ଆବରଣ ଛାଡ଼ି, ମୋ ଦେହ କମଳର ତନୁରେ ରେଶମ ରେଖା ପରି ହେଉ।” ଏହି ସମୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଗିରିଜାଙ୍କୁ ନିଜ କାରଣ ପାଇଁ କିଛି କଥା କହିଲେ, “ଏହି କୌଶିକୀ ତୁମ ଧନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ମୁଁ ମଧ୍ୟ କୌଶିକ। ଏହି ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ନେଇ ଶୀଘ୍ର ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତକୁ ଗଲେ। ଦେବତାମାନେ ସମ୍ମାନିତ କରି, ତୁମକୁ ବିନ୍ଧ୍ୟବାସିନୀ ବୋଲି ପ୍ରସିଦ୍ଧ କଲେ। ସେ କହିଲେ, ‘ତୁମେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ନାଶ କରିଥିବା ଅଛ,’ ବୋଲି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ।” ତାପରେ ଦେବୀ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଦଣ୍ଡାତି ହୋଇ ରହିଲେ। ଦେବୀ ବଡ଼ ମୋହରେ ହଜାର ବର୍ଷ ରହିଲେ। ସାଗର ସପ୍ତ ଉତ୍କଳିତ ହେଲା, ଦେବତାମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ। ସେମାନେ ମହେଶାନଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି ପଚାରିଲେ, “ପୃଥିବୀ ଏଭଳି ଅସ୍ଥିର କାହିଁକି ହେଇଯାଇଛି?” ତାହାର ଉତ୍ତରରେ, “ଏହି କାରଣରୁ ଏହି ସମସ୍ତ ଲୋକ ଅସହ୍ୟ ଅସ୍ଥିରତାରେ ପଡ଼ିଛି।” ତେଣୁ, “ଚଳ, ହେ ଶକ୍ର, ଏହା ସମାଧାନ ହେଉଅବଧି ଆମେ ଯିବା।” “ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସିଂହାସନ ଦଳିଦେବେ।” ଭୟରେ, ଜ୍ଞାନ ହରାଇଗଲା, ନିୟତିର ପ୍ରଭାବରେ ଏହି ଘଟିଲା। ଏପରି ଭାବରେ ସେ ମନ୍ଦର ପର୍ବତକୁ ଗଲେ ଏବଂ ସେଠାର ଶିଖରେ ବସିଲେ।