ଏକ ପବିତ୍ର ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡରେ ଶୁଖିଲା ଧାନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ହବିଷ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ଉତ୍ସର୍ଗ କରାଯାଇଥିଲା। ଏହି ଅଞ୍ଜଳି ଦେବା ପରେ ହରା ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ, “ତୁମେ କଣ ଚାହୁଁଛ? ମୁଁ ଦେବି। ତାକୁ ମୁକ୍ତ କର।” ଏହି କଥା ସହିତ, ହରା ଅନୁଗ୍ରହ କଲେ—“ତୁମେ ନିଜ ବଂଶର ଉନ୍ନତି ଲାଭ କରିବା, ତାପରେ ମୋକ୍ଷ ଲାଭ କରିବା।” ହରା ଏହି ଉନ୍ନତି କଣ, ଏହା ସ୍ପଷ୍ଟ କରିବାକୁ କହିଲେ—“ସୁନ, ମୁଁ କହିବି। ଏହି ଉନ୍ନତି ତାଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଛି, ଯାହା ନିଜ ବଂଶର ସମ୍ପୃକ୍ତ।” ମାଲିନୀ, ଯିଏ ସଦ୍ଚାରଣ ଦ୍ୱାରା ସୁଶୋଭିତ, ନିଜ ବଂଶର ହେବାକୁ ନିଷ୍ପତ୍ତି ହେଲା। ତାପରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲେ—କାଳୀଙ୍କ ମୁହଁ, ଯାହା ଚନ୍ଦ୍ରର ଚାଁଦିଁ ଉପରେ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ ତାଙ୍କର ବୀର୍ୟ ବାଳୁକା ଉପରେ ପଡିଲା, ଏବଂ ସେ ବହୁତ ଭୟଭୀତ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ବଳାଖିଲ୍ୟ ନାମକ ବିଶିଷ୍ଟ ଋଷିମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ପିତାମହଙ୍କୁ ଶୁଭ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଥିଲେ, ସେମାନେ ଅଠାଉଁ ହଜାର ଚାରି ଶତି ଗଣନାରେ ଥିଲେ। ଏହା ପରେ, ହରା ଉମା ସହିତ ଏକ ରାତି ଅତିବାହିତ କଲେ, ପ୍ରଭାତରେ ଉଠିଲେ। ପାହାଡ଼ର ମହାରାଜଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହେଇ, ଶୀଘ୍ର ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼କୁ ଗଲେ। ତାଙ୍କ ସହିତ ଭୂତମାନେ ଥିଲେ, ଅଷ୍ଟମୂର୍ତ୍ତି ମହାମନ୍ଦର ମଧ୍ୟରେ ବାସ କଲେ। ତାପରେ, ହରା ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କୁ ଡାକି କହିଲେ, “ମୋ ପାଇଁ ଏକ ଗୁହା ତିଆରି କର।” ସେ ଗୁହା ଚଉଷଠି ଯୋଜନ ଦୂରିରେ, ସୁନାରେ ତିଆରି, ଶୁଦ୍ଧ କ୍ରିଷ୍ଟାଲ୍ ର ସିଢ଼ି ଓ ନୀଳ ମଣିରେ ଶୋଭିତ। ଦେବତାଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁ ଘରେ ପୂଜା କଲେ। ଏଭଳି ଏକ ଦୀର୍ଘ ଅବଧି ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଧାରୀଙ୍କ ପାଇଁ କଟିଗଲା। ଏକ ଦିନ, ଭବା ମଜା ପାଇଁ ଦେବୀଙ୍କୁ “କାଳୀ” ଭାବେ ଡାକିଲେ। ଏହି ଅପରାଧ ଶବ୍ଦ ଏକଥା ହୋଇଛି, ଏହା ଦିଆଯାଇଥିଲା, ତାହାର ଆଘାତ ଭୁଲି ଯାଏନାହିଁ। ଏହି ଦୃଢ଼ କଥା ଶୁଣି, ଦେବୀ କହିଲେ, “ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ଏମିତି କଥା କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଆଜି, ତୁମେ ଧର୍ମ ଓ ସତ୍ୟ ବିରୁଦ୍ଧରେ କାମ କରିଛ। ଏହିଭଳି, ମୁଁ ଚେଷ୍ଟା କରିବି, ଯେ ତୁମେ ମୋତେ ‘କାଳୀ’ ଡାକିବ।” ଦେବୀଙ୍କ ଅନୁମତି ପାଇ, ତିନି ଜନ୍ମ ଧାରୀ ଶୀଘ୍ର ସ୍ବର୍ଗକୁ ଯାଇଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ସୃଷ୍ଟିକୁ ଚିଜେଲ୍ ଦ୍ୱାରା କଟାଯାଇଥିବା ପରି ନିର୍ମାଣ କଲେ। ଚତୁର୍ଥ ଦିନରେ ଅଜୟ ଓ ଶୁଭ ଜୟନ୍ତୀ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଦେବୀଙ୍କ ଅନୁମତିରେ, ଧର୍ମିକ ଲୋକମାନେ ସେବା କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଦାନ୍ତ ଓ ନଖ ଧାରୀ ଏକ ବାଘ ଏହି ଅଞ୍ଚଳକୁ ଆସିଲା। ଏକ ଦିନ, ଦେବୀ ଯେତେବେଳେ ପଡିବାକୁ ଯାଉଛି, ସେମିତି ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ ତାଙ୍କୁ ଧରିବି। ତାଙ୍କ ମୁହଁ ଦିଗରେ ଦୃଷ୍ଟି ଲଗାଇ, ଏକଚିତ୍ତ ହେଲେ। ଦେବୀ ଏକ ଶତବର୍ଷ ତପସ୍ୟା କଲେ, ତିନି ଜଗତର ନାଥ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, “ତୁମର ତପସ୍ୟାରେ ତୁମର ପାପ ଦଗ୍ଧ ହୋଇଛି; ଇଚ୍ଛା କରି ଏକ ବର ଚୟନ କର।” “ମୁଁ ଦାତା, ତୁମକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସନ୍ତୁଷ୍ଟି ଦେବି।” ଦେବୀ କହିଲେ, “ମୋତେ ଗଣପତି ପାଇଁ ଭକ୍ତି, ବିଜୟ, ଓ ଧର୍ମ ଦିଅ।” ବ୍ରହ୍ମା ପୁନି କହିଲେ, “ଅମ୍ବିକା, ନିଦ୍ୱିଧା ଭାବେ ଏକ ବର ଚୟନ କର, ମୁଁ ଦେବି।” ଦେବୀ ଅନୁରୋଧ କଲେ, “ମୋତେ ସୁନାପାତା ଦେଖା ଦିଅ। ଅନ୍ଧକାର ଆବରଣ ଛାଡ଼ି, ମୋ ଶରୀର ଚମ୍ପାର ତନ୍ତୁ ପରି ହେଉ।” ଏହି ସମୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଗିରିଜାଙ୍କୁ ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ କଥା କହିଲେ—“ଏହି କୌଶିକୀ ତୁମର ଧନାଗାରରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି, ମୁଁ ମଧ୍ୟ କୌଶିକ ଅଟୁ।” ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ନେଇ, ଶୀଘ୍ର ଭାବରେ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପାହାଡ଼କୁ ଗଲେ। ଦେବୀ ଦେବତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନିତ ହେବା ସହିତ, ନାମରେ ପରିଚିତ, ବିନ୍ଧ୍ୟବାସିନୀ ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ।