ପର୍ବତର ମହାପ୍ରଭୁ, ସୁବିଧାଜନକ ଭାବରେ ବସିଥିବା, ସାତି ମହାର୍ଷିଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଲେ। ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମୂର୍ତ୍ତି, ସ୍ୱୟଂ ଧର୍ମକୁ ସ୍ଥାପିତ କରିଥିବା କଥା କହିଲେ। ପରମ୍ପରାର ନାମରେ ତାଙ୍କର ନାତିନୀକୁ ଦେବା ପ୍ରସ୍ତାବ ରଖିଲେ—“ମୋର ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କ ପକ୍ଷରୁ ଏହି ନାତିନୀକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବେ।” ସେ ବଡ଼ ଶବ୍ଦରେ ଘୋଷଣା କଲେ, “ଓ ଧନ୍ୟଜନ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଦେଉଛି—ଏହାକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବେ!” ପର୍ବତର ରାଜାଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ଏହି କନ୍ୟା ସମ୍ପର୍କରେ, “ମୁଁ ପ୍ରତିଷ୍ଠାହୀନ, ପର୍ବତ ଶିଖରରେ ବସିଛି; ମୋର କନ୍ୟାକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବେ, ଓ ପର୍ବତର ରାଜା।” ଉମା, ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିବାପରେ, ପରମ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ। ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁନି, ବ୍ରହ୍ମା, ଧଳା ଚାଉଳ ଓ ଚିଁହା ଯବ ଦେଇ, ପର୍ବତର କନ୍ୟାଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ—“ସମ ଦୃଷ୍ଟିରେ, ନିଶ୍ଚଳ ଭାବରେ ଅଗ୍ନିକୁ ପରିକ୍ରମା କର।” ଏହା ଏମିତି, ଯେମିତି ଧରା, ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣରେ ଦହିଯାଇ ମେଘର ବର୍ଷାକୁ ଗ୍ରହଣ କରେ। ଲଜ୍ଜାରେ, ଉମା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଧୀରେ କହିଲେ, “ମୁଁ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇଛି।” ତାପରେ, ଭୁନା ଧାନ ଓ ବଳି ସମ୍ପୃକ୍ତ ହୋଇ ଅଗ୍ନିକୁ ଅଞ୍ଜଳି ଦିଆଯାଇଲା। ହରା କହିଲେ, “ତୁମେ କ’ଣ ଚାହୁଁଛ? ମୁଁ ଦେଉଛି। ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିବାକୁ।” ପର୍ବତର ରାଜାଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଲେ—“ତୁମର ଗୋତିଏ ବଂଶର ଶ୍ରୀ ମିଳିବ, ପରେ ମୋକ୍ଷ ଲାଭ କରିବ। ଏହି ବଂଶର ଶ୍ରୀ କ’ଣ ତାହା ଶୁଣ; ମୁଁ କହୁଛି। ଏହି ଶ୍ରୀ ତାଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଛି, ଆମ ବଂଶର ଅଂଶରେ। ମାଳିନୀ, ଶିଳ୍ପଶୀଳ ଚରିତ୍ରରେ ଶୋଭିତ, ତାଙ୍କର ବଂଶର ଅଂଶ। ତାପରେ, ସେ କାଳୀଙ୍କର ମୁହଁକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ଚନ୍ଦ୍ରର ତୁଳନାରେ ଅଧିକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ତାହାର ଶୁକ୍ର ଚାଲିଗଲା ଓ ସେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ। ବଳାଖିଲ୍ୟ ନାମକ ଏହି ମହାମୁନିମାନେ, ଓ ପିତାମହ, ସଂଖ୍ୟାରେ ଚଉଁଯାଁ ହଜାର ଅଟିରେ ଅଛନ୍ତି। ଉମା ସହ ରାତି ଅତିବାହିତ କରି, ହରା ପ୍ରଭାତରେ ପୁନି ଉଠିଲେ। ପର୍ବତର ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ସେ ଶୀଘ୍ର ମଣ୍ଡରା ଗିଲେ। ଦ୍ୱିତୀୟ ଯାତ୍ରାରେ, ଭୂତମାନଙ୍କ ସହିତ ଏଷ୍ଟରୂପୀ ମହାପ୍ରଭୁ ମଣ୍ଡରା ପର୍ବତର ମଧ୍ୟରେ ବସିଲେ। ଏହାପରେ, ଶିବ ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କୁ ଡାକି କହିଲେ—“ମୋ ପାଇଁ ଏକ ଗୁହା ତିଆରି କର।” ସେ କହିଲେ, “ଏହା ଚଷ୍ଟି ଯୋଜନ ବ୍ୟାପି, ସୁବର୍ଣ୍ଣରେ ତିଆରି ହେଉ।” ଶୁଧ୍ଧ କ୍ରିଷ୍ଟଲ ଶିଂଘା ଓ ନୀଳମଣିରେ ଶୋଭିତ ସିଢ଼ି ହେଉ। ତାପରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ ଗୃହସ୍ଥ ବିଧିରେ ଯଜ୍ଞ କଲେ। ଏପରି, ଓ ମୁନି, ତ୍ରିନେତ୍ରୀ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ବଡ଼ ଯୁଗ ଅତିତ ହେଲା। ଏକ ଦିନ, ମନୋରଞ୍ଜନ ପାଇଁ, ଭବା ଉମାଙ୍କୁ “କାଳୀ” ବୋଲି ଡାକିଲେ। ଏହା ଏକ କଠୋର ଓ ଅପ୍ରିୟ ଶବ୍ଦ, ଯାହା କହି ଦିଅଲେ, ତାହାର ଦୁଃଖ ଆଉ ଶମିତ ହୁଏନା। ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ୟକ୍ତି ଏମିତି ଶବ୍ଦକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଆଜି ତୁମେ ଧର୍ମ ଓ ସତ୍ୟକୁ ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିଛ। ଉମା କହିଲେ, “ଏହିପରି, ମୁଁ ଚେଷ୍ଟା କରିବି ଯେ, ତୁମେ ମୋତେ ‘କାଳୀ’ ବୋଲି ଡାକିବେ।” ଅନୁମତି ମିଳିଲାପରେ, ତ୍ରିଜନ୍ମା ଶିବ ତୁରନ୍ତ ସ୍ଵର୍ଗକୁ ଯାଇଲେ। ବିଶ୍ୱକର୍ମା ସତର୍କ ଭାବରେ ଏହି ଗୁହାକୁ ଚିଜେଲ ଦ୍ୱାରା କାଟାଯାଇଥିବା ପରି ତିଆରି କଲେ। ଚତୁର୍ଥ ଦିନରେ, ଅଜୟ ଓ ଶୁଭ ଜୟନ୍ତୀ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଦେବୀଙ୍କ ଅନୁମତିରେ, ସଦ୍ଗୁଣୀମାନେ ସେବା କଲେ। ଏହି ଅଞ୍ଚଳରେ, ଦାଁତ ଓ ନଖରେ ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଏକ ବାଘ ଆସିଲା। ଦେବୀ ପତନ କରିବା ପୂର୍ବରୁ, ସେ କହିଲେ, “ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଧରିବି।” ଦେବୀଙ୍କ ମୁହଁକୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ, ସେ ଏକାଗ୍ର ହେଲେ। ଦେବୀ, ତିନି ଜଗତର ନାୟକ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ପାଇଁ, ଏକ ଶତବର୍ଷ ତପସ୍ୟା କଲେ।