ଅମ୍ବିକାଙ୍କର କଠିନ ତପସ୍ୟା ସଠିକ୍ ଥିଲା, କାରଣ ଏହାର ଫଳ ହେଲେ ମହାଦେବ ଶିବଙ୍କ ପ୍ରାପ୍ତି। ଶିବ, ଯିଏ ଦକ୍ଷଙ୍କ ଯଜ୍ଞକୁ ଧ୍ବଂସ କରିଥିଲେ, ଦକ୍ଷଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିଥିଲେ, ଭଗଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ହରଣ କରିଥିଲେ, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଏବଂ ପିଣାକ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ସେଇ ମହାଦେବଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର। ସେ ବଡ଼ ସର୍ପ କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଏବଂ ପାର୍ବତୀଙ୍କ ପ୍ରିୟ। ଏହି ଶୁଭ ଅବସରରେ, ବିଷ୍ଣୁ, ତାଙ୍କ ଭାଇ ସହିତ, ଖୁସି ହୃଦୟରେ ବଧୁକୁ ଶୁଭ ବିବାହ ମଣ୍ଡପକୁ ନେଇଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ପବିତ୍ର ଅଗ୍ନି ଜ୍ଵାଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲା। ପର୍ବତମାନେ ଅସ୍ଥିର ହେଉଥିଲେ, ଦେବତାମାନେ ବି ଉପାସନା ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ କ୍ରିୟାରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିଲେ, ସମସ୍ତେ ଏକ କନ୍ୟାର ବିବାହ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା ବନ୍ଧୁମାନେ ପରି ଉତ୍ସୁକ ହେଉଥିଲେ। ସୁନଭା ନାମକ ଭାଇ ବିବାହ ଉତ୍ସବର ଆୟୋଜନ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ସେପରେ ବଧୁଙ୍କୁ ଶଙ୍କରଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ନେଇଯିବାଯାଇଥିଲା। ଦେବତା ଏବଂ କୁଶାଙ୍ଗୀ ସହିତ ସେଉଁଠି ଯାଇ, ବିଶ୍ୱବନ୍ଦିତ ସ୍ଥାନକୁ ଦେଖିଥିଲେ। ପର୍ବତର କନ୍ୟା ଖୁସିରେ ମୁକୁତା ମାଳା ବିକ୍ଷିପ୍ତ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ଶେଷରେ ଲାଲ ସିନ୍ଦୂରର ଅନେକ ଷ୍ଟୂପ ଦ୍ୱାରା ଭୂମିକୁ ଗଭୀର ରଙ୍ଗିନ କରିଦେଇଥିଲେ। ଶିବ, ଦକ୍ଷିଣ ଅଲ୍ତାର ସମ୍ମୁଖକୁ, ଋଷିମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ, ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଯାଇଥିଲେ। ପବିତ୍ର ଜଳ ନେଇ, ଶୁଭ୍ର ମଧୁପାର୍କ ଦାନ କରିଥିଲେ। ପର୍ବତର ରାଜା ସୁବିଧାଜନକ ସ୍ଥାନରେ ବସି, ସପ୍ତ ମହାର୍ଷିଙ୍କୁ ଦେଖିଥିଲେ। ସେଉଁଠି ସେ ନିଜ ଧର୍ମ ସ୍ଥାପନ କରିଥିବା ଉଚିତ ବାକ୍ୟ କହିଥିଲେ—"ମୁଁ ମୋର ପୌର୍ବଜମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଏହି ନାତିକୁ ତୁମକୁ ଦେଉଛି, ଗ୍ରହଣ କର।" ସେ ଉଚ୍ଚ ଶବ୍ଦରେ କହିଥିଲେ, "ଓ ଶୁଭେ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଦେଉଛି—ଗ୍ରହଣ କର!" "ମୁଁ ଏକା, ପର୍ବତ ଶୃଙ୍ଗରେ ବସୁଛି; ମୋ ଝିଅକୁ ଗ୍ରହଣ କର, ଓ ପର୍ବତର ରାଜା।" ପରେ, ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ସ୍ପର୍ଶ କରି, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ। ସେଉଁଠି ଧଳା ଚାଉଳ ଏବଂ ଚିରା ଦାନ କରିବା ପରେ, ବ୍ରହ୍ମା ପର୍ବତକନ୍ୟାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ସମ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଅଗ୍ନିକୁ ପରିକ୍ରମା କର।" "ଯେପରି ଧରିତ୍ରୀ ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣରେ ଜଳ ଗ୍ରହଣ କରେ।" ଲଜ୍ଜାବନ୍ତି ସେ ବିସ୍ତାରେ କହିଲେ, "ମୁଁ ଦୃଷ୍ଟି ପାକାଇଛି।" ଫୁଲା ଧାନ ଓ ହୋମ ଦ୍ରବ୍ୟ ଅଗ୍ନିରେ ଅର୍ପିତ ହେଲା। ତାପରେ ହର କହିଲେ, "ତୁମେ କ'ଣ ଚାହୁଁଛ? ମୁଁ ଦେଇଦେବି, ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦିଅ।" "ତୁମେ ତୁମ ବଂଶ ପାଇଁ ସମୃଦ୍ଧି ପାଇବ, ପରେ ମୋକ୍ଷ ଲାଭ କରିବ।" "ତାଙ୍କ ବଂଶର ସମୃଦ୍ଧି କ'ଣ, ମୋ ପାଖରୁ ଶୁଣ।" "ଏହି ସମୃଦ୍ଧି ତାଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଛି, ଯାହା ଆମ ବଂଶର।" ମାଳିନୀ, ନୀତିମୟ ଚରିତ୍ରରେ ଶୋଭିତ, ତାଙ୍କ ବଂଶର ଅଂଶ। ତାପରେ ସେ କାଳୀଙ୍କ ମୁହଁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରୁଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ ବୀର୍ୟ ବାଳୁକା ଉପରେ ପଡ଼ିଗଲା, ଏବଂ ସେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ। ଏହି ବଳାଖିଲ୍ୟ ମହାର୍ଷିମାନେ, ଓ ପିତାମହ, ଚଉଁଠି ହଜାରି ଅଠାଉଁଠି (୮୪,୦୦୦) ଜଣ ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ବଳାଖିଲ୍ୟ ନାମରେ ପରିଚିତ। ସେ ଉମା ସହିତ ରାତି କାଟି, ପ୍ରଭାତେ ପୁନଃ ଉଠିଲେ। ପର୍ବତର ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ସେ ଶୀଘ୍ର ମନ୍ଦର ପର୍ବତକୁ ଗଲେ। ଅନୁମତି ନେଇ, ଭୂତମାନେ ସହିତ ଏଇ ଅଷ୍ଟମୂର୍ତ୍ତି ମହାଦେବ ମନ୍ଦର ପର୍ବତ ମଧ୍ୟରେ ବସିଲେ। ତାପରେ ସେ ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କୁ ଡାକି କହିଲେ, "ମୋ ପାଇଁ ଏକ ଗୁହା ତିଆରି କର।" "ଏହା ଚଉଷଠି (୬୪) ଯୋଜନ ଲମ୍ବା ହେଉ, ସୁଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସୁନାର ତିଆରି।" "ପ୍ରସ୍ତର ଶୁଧ୍ଧ ସିଢ଼ି ଏବଂ ନୀଳମାଣି ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହେଉ।" ଏହିପରି, ଦେବତାମାନେ ଗୃହସ୍ଥ ଧର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ। ଏପରି ଭାବେ, ଓ ମୁନି, ତ୍ରିନେତ୍ର ମହାଦେବଙ୍କ ପାଇଁ ବଡ଼ ସମୟ ବିତିଗଲା। ଏକଥର, କ୍ରୀଡ଼ାବଶତଃ, ଭବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ "କାଳୀ" ବୋଲି ଡାକାଯାଇଥିଲା। ଏହି ରୂଢ଼ ଏବଂ ଅପ୍ରୀତିକର ଶବ୍ଦ ଏକଥର କହିଦିଆଯିବା ପରେ, ତାହା ଦ୍ୱାରା ହୋଇଥିବା ଘାଉ କେବେ ଭଲ ହୁଏ ନାହିଁ।