ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ପାହାଡ଼ମାନେ, ତାଙ୍କ ଉପରେ ହାତୀ ସହିତ, ଆସିଲେ। ସେମାନେ ଇଶାନଙ୍କ ପାଖରେ ଯାଇ ନମସ୍କାର କଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଇଶାନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ନନ୍ଦି ଆଗରେ ଦେଖାଉଥିବା ପଥରେ, ସମସ୍ତେ ପାହାଡ଼ରାଜଙ୍କ ମହାନଗରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେମାନେ ନିଜ-ନିଜ କାମକୁ ଛାଡ଼ିଦେଇ, ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ଦେଖିବାରେ ଏତେ ଲଗି ହେଲେ ଯେ, ଅନ୍ୟ କିଛି ଚିନ୍ତାଇଲେ ନାହିଁ। ଏଠାରେ, କେହି ଜଣେ ଜଟା ଆକାରରେ ଚୁଲି ଗଠି, ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆଗକୁ ଯାଉଥିଲେ। ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଲାଲ୍ ରଙ୍ଗର ଆଲତା ଛାଡ଼ି, ହରଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ। ଅନ୍ୟ ଜଣେ କଜଳ ଲଗାଇବା ଲଠି ଧରି, ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଆସିଲେ। ଏଉଁଠି ଅନ୍ୟ ଜଣେ ପ୍ରାୟ ପାଗଳ ହୋଇ, ନଗ୍ନ ଅବସ୍ଥାରେ, ହରଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ। ଏବଂ ଏକ ସୁସ୍ଲିମ ନାରୀ ତାଙ୍କ ଯୌବନକୁ କ୍ରୋଧରେ ନିଜେ ଅପମାନ କଲେ। ତାପରେ, ଶିବ ନନ୍ଦିରେ ବସି, ତାଙ୍କ ଶ୍ୱଶୁରଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ଗୃହକୁ ଯାଇଥିଲେ। ଏହି ବିବାହ ଉପଲକ୍ଷେ ଅମ୍ବିକା ଯେଉଁ ଦୁଃସାଧ୍ୟ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ, ତାହା ସଠିକ୍ ଥିଲା—କାରଣ ତାହାର ଫଳ ହେଲେ ମହାଦେବ ଶମ୍ଭୁ। ଏହି ଶମ୍ଭୁ ହେଲେ ଡକ୍ଷ ଯଜ୍ଞ ନାଶକ, ଡକ୍ଷଙ୍କୁ ହଟାଇଥିବା, ଭାଗଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ନେଇଥିବା, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଏବଂ ପିନାକ ଧାରଣ କରିଥିବା ମହାଦେବ। ବଡ଼ ସର୍ପ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ କଣ ଶୂଣ୍ଡ ଧାରଣକାରୀ, ପାର୍ବତୀଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଶିବଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର। ଏହିପରେ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟରେ ବିଷ୍ଣୁ, ତାଙ୍କ ଭାଇ ସହିତ, ବଧୁଙ୍କୁ ମଙ୍ଗଳମୟ ବିବାହ ବେଦିକା ନିକଟକୁ ନେଇଯାଇଛନ୍ତି, ଯାହା ପବିତ୍ର ଅଗ୍ନିର ଆଲୋକରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍। ପାହାଡ଼ମାନେ ଅସ୍ଥିର ହେଉଥିଲେ, ଦେବମାନେ ପୂଜା ଓ ଅନ୍ୟ କ୍ରିୟାରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତେ ଏକ କନ୍ୟାର ବିବାହରେ ମିତ୍ରମାନେ ଯେପରି ଉତ୍ସୁକ ହୁଅନ୍ତି, ସେପରି ଉତ୍ସାହିତ ହେଉଥିଲେ। ଏହି ଉତ୍ସବ ତାଙ୍କ ଭାଇ ସୁନଭଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆୟୋଜିତ ହେବା ପରେ, ସେ ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ଶଙ୍କରଙ୍କ ନିକଟକୁ ନେଇଯାଇଲେ। ଦେବତା ମଧ୍ୟ କୁଶାଙ୍ଗୀ ସହିତ, ସମ୍ମାନିତ ସ୍ଥାନକୁ ଦେଖିଲେ। ପାହାଡ଼ର ଝିଅ ଖେଳରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ମୁକ୍ତାମାଳା ବିକିରଣ କଲେ, ଏବଂ ବିନାରମ୍ଭ ହେଉଥିବା ସିନ୍ଦୂରର ଢେର ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀକୁ ଗଭୀର ଲାଲ୍ କଲେ। ଶିବ ସାଧୁମାନେ ଘେରିଥିବା ଦକ୍ଷିଣ ବେଦିକା ନିକଟକୁ ଗମନ କଲେ। ସେ ପବିତ୍ର ଜଳ ହାତରେ ଧରି, ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ମଧୁପର୍କ ଅର୍ପଣ କଲେ। ପାହାଡ଼ରାଜ ସୁବିଧାଜନକ ଆସନରେ ବସି, ସପ୍ତ ମହାର୍ଷିଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ନିଜ ଧର୍ମ ସ୍ଥାପନ କରୁଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାକ୍ୟ କହିଲେ—"ମୁଁ ଏହି ନାତିକୁ ପିତୃପୁରୁଷମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ଦେଉଛି, ଗ୍ରହଣ କର।" ସେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କହିଲେ, "ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ମୁଁ ତାକୁ ଦେଉଛି—ଗ୍ରହଣ କର!" "ମୁଁ ଅନାଥ, ପାହାଡ଼ ଶିଖରରେ ବସିଛି; ମୋ ଝିଅକୁ ଗ୍ରହଣ କର, ହେ ପାହାଡ଼ରାଜ।" ଏହିପରେ, ପାର୍ବତୀ ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କରି, ପରମ ଆନନ୍ଦରୁ ବିଭୋର ହେଲେ। ଧଳା ଚାଉଳ ଓ ଦାନା ଦିଆଯିବା ପରେ, ବ୍ରହ୍ମା ପାହାଡ଼ର ଝିଅଙ୍କୁ କହିଲେ, "ସମବିକ୍ଷ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଅଗ୍ନିକୁ ପରିକ୍ରମା କର।" "ଯେପରି ଧରିତ୍ରୀ ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣରେ ତାପି, ବର୍ଷା ପାଇଥାଏ।" ଲଜ୍ଜାବନ୍ତା ପାର୍ବତୀ ଦୀରେ ଭାବରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୁଁ ଦେଖିଛି।" ଏହିପରେ, ତିଳ ଓ ଅନ୍ୟ ହବିଷ୍ୟ ଅଗ୍ନିକୁ ଅର୍ପିତ ହେଲା। ତାପରେ ହର କହିଲେ, "ତୁମେ କଣ ଚାହୁଁଛ? ମୁଁ ଦେଉଛି। ତାକୁ ମୁକ୍ତ କର।" "ତୁମେ ନିଜ ବଂଶ ପାଇଁ ଶ୍ରୀମତି ହେବେ, ଏବଂ ପରେ ମୋକ୍ଷ ଲାଭ କରିବେ।" "ତାଙ୍କ ବଂଶର ଶ୍ରୀମତି କ’ଣ ତାହା ମୋ ଠାରୁ ଶୁଣ; ମୁଁ କହିବି।" "ଏହି ଶ୍ରୀମତି ତାଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଛି, ଯାହା ଆମ ବଂଶର।" "ମାଳିନୀ, ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ର ରେ ଶୋଭିତ, ତାଙ୍କ ବଂଶର।" ଏହିପରେ, ଶିବ କାଳୀଙ୍କ ମୁହଁକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରୁଥିଲା। ସେମେନ ତଳରେ ପଡ଼ିଲା, ଏବଂ ଶିବ ଭୟଭିତ ହେଲେ। ଏହି ମହାର୍ଷିମାନେ, ପୁଣ୍ୟଶ୍ଳୋକ ବାଳଖିଲ୍ୟମାନେ, ହେ ପିତାମହ, ସଂଖ୍ୟାରେ ଚଉରାଶି ହଜାର ଅଟେ, ସେମାନେ ବାଳଖିଲ୍ୟ ନାମରେ ପରିଚିତ।