ଶଚୀଙ୍କ ସହିତ ଏକାଠି, ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ବିଶିଷ୍ଟ ଇନ୍ଦ୍ରଦେବ ଏହି ମହାଉତ୍ସବର ଶୋଭା ବଢ଼ାଇବା ପାଇଁ ବିସ୍ତୃତ ଛତା ବହିଲେ। ସେ, ହାତରେ ଧଳା ବସ୍ତୁ ଧରି, କଛପ ଉପରେ ବସି ଯାତ୍ରା କଲେ। ସରସ୍ୱତୀ, ସରିତାମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ହାତୀ ଉପରେ ଚଢ଼ି ନିଜ ସ୍ଥାନ ନେଲେ। ଯେଉଁମାନେ ଇଚ୍ଛାମତେ ଘୁରୁଥିଲେ, ସେମାନେ ପଞ୍ଚବର୍ଣ୍ଣ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ। ପ୍ରିଥୁଦକ ଶୁଭ୍ର ଗନ୍ଧ ବହୁଥିବା ଉନ୍ମାନ ନେଇ ଶିବଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ। କିନ୍ନରମାନେ ବିଭିନ୍ନ ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ର ବଜାଇ ମହାଦେବଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କଲେ। ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ତ୍ରିନେତ୍ର, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ। ବାରଟି ଆଦିତ୍ୟ ଓ ଅଷ୍ଟ କୋଟି ବସୁମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ମହାଉତ୍ସବରେ ଯୋଗଦେଲେ। ଏହିପରି, ଚବିଶିଜଣ ପବିତ୍ର ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରୁଥିବା ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ସେମାନେ ସମସ୍ତେ, ବିବାହ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ, ମହେଶ୍ଵରଙ୍କ ପଛେ ପଛେ ଚାଲିଲେ। ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ପାହାଡ଼ମାନେ, ତଁଥିରେ ହାତୀ ଚଢ଼ା ଅଛି, ଏଠାରେ ଆସିଲେ। ସେହି ପାହାଡ଼ମାନେ ଇଶାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ, ତେଣୁ ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ନନ୍ଦି ମାର୍ଗ ଦେଖାଇ ଏହି ବିଶାଳ ଦଳ ପାହାଡ଼ରାଜଙ୍କ ମହାନଗରକୁ ପହଞ୍ଚିଲା। ସମସ୍ତେ ନିଜ-ନିଜ କାମକାଜ ଛାଡ଼ି ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିବାରେ ଲଗି ଗଲେ। କେହି ଜଣେ ବିନ୍ଧା ଚୂଡ଼ା ଦେଇ ଶଙ୍କରଙ୍କ ସାମ୍ନାକୁ ଆସିଲେ, ଅନ୍ୟ ଜଣେ ରକ୍ତାଲେପ ବିନା ହରଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ। ଅନ୍ୟ ଜଣେ କଜଳ ଦଣ୍ଡ ଧରି ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ହୋଇ ଦୌଡ଼ିଲେ। କେହି ଜଣେ ପାଗଳ ଭଳି ନଗ୍ନ ଅବସ୍ଥାରେ ହରଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ। ଏକ କମ୍ନା କମର ଥିବା ଯୁବତୀ ଅପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ନିଜ ଯୁବତ୍ୱକୁ ଦୋଷାରୋପ କଲେ। ଶିବ, ନନ୍ଦି ଉପରେ ଚଢ଼ି, ନିଜ ଶ୍ୱଶୁରଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ଗୃହକୁ ଯାଇଲେ। ଏହି ବିବାହ ସଫଳ ହେବା ପାଇଁ ଅମ୍ବିକାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କୠତ ଦୁର୍ଲ୍ଲଭ ତପସ୍ୟା ସଠିକ୍ ଥିଲା; ଏହାର ଫଳ ହେଲେ ଶମ୍ଭୁ, ମହାଦେବ। ସେ, ଡକ୍ଷ ଯଜ୍ଞର ଧ୍ୱଂସକାରୀ, ଡକ୍ଷଙ୍କ ନାଶକ, ଭଗଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ହରଣକାରୀ, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ, ପିନାକ ଧାରୀ। ମହାନାଗ କୁଣ୍ଡଳଧାରୀ, ପାର୍ବତୀପ୍ରିୟ ମହାଦେବଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର। ଏବେ ବିଷ୍ଣୁ, ତାଙ୍କ ଭାଇ ସହିତ ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟରେ ବଧୁକୁ ଶୁଭ ବିବାହ ମଣ୍ଡପରେ, ପବିତ୍ର ଅଗ୍ନିର ଆଲୋକରେ ନେଇଗଲେ। ପାହାଡ଼ମାନେ ଅସ୍ଥିର ହେଉଥିଲେ, ଦେବତାମାନେ ପୂଜା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଓ ଉତ୍ସାହିତ ଥିଲେ, ଯେପରି ମିତ୍ରମାନେ ଜଣେ କନ୍ୟାର ବିବାହ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ହୁଏ। ତାଙ୍କ ଭାଇ ସୁନଭ ଏହି ଉତ୍ସବର ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିଥିଲେ, ଏହିପରେ ସେ ବଧୁକୁ ଶଙ୍କରଙ୍କ ନିକଟକୁ ନେଇ ଆସିଲେ। ଦେବତା ମଧ୍ୟ କୁଶାଙ୍ଗି ସହିତ, ଏହି ବିଶ୍ୱସମ୍ମାନିତ ସ୍ଥାନକୁ ଦେଖିଲେ। ପାହାଡ଼ର ଝିଅ ଆନନ୍ଦରେ ମୋତିର ମାଳା ବିକିରଣ କଲେ, ଏବଂ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଶିଖା ବିବିଧ ସିନ୍ଧୁର ଏକାଠି ଚିତା ଭଳି ପୃଥିବୀକୁ ଲାଲ ରଙ୍ଗରେ ଢାଙ୍କିଦେଲେ। ଶିବ ଦକ୍ଷିଣ ମଣ୍ଡପକୁ ଋଷିମାନେ ଘେରିଥିବା ମଧ୍ୟରେ ଦୃଢ଼ ଚିତ୍ତ ରେ ପହଞ୍ଚିଲେ। ପବିତ୍ର ଜଳ ନେଇ, ତାହା ସହିତ ଦୀପ୍ତିମାନ ମଧୁପାର୍କ ଅର୍ପଣ କଲେ। ପାହାଡ଼ରାଜ ସୁବିଧାଜନକ ଆସନରେ ବସି, ସପ୍ତ ମହାର୍ଷିଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ଏହି ମହାନ ବ୍ୟକ୍ତି ନିଜ ଧର୍ମକୁ ସ୍ଥିର କରିବା ପାଇଁ ମହତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ବାକ୍ୟ କହିଲେ—"ମୁଁ ମୋର ପୌର୍ବଜମାନେ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଏହି ନାତିକୁ ତୁମେ ଗ୍ରହଣ କର।" ସେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କହିଲେ, "ହେ ଧନ୍ୟବାନ, ମୁଁ ତାକୁ ଦେଉଛି—ଗ୍ରହଣ କର!" "ମୁଁ ନିଜେ ଅଶ୍ରିତ ନୁହେଁ, ପାହାଡ଼ ଶିଖରରେ ବସୁଛି; ମୋ ଝିଅକୁ ଗ୍ରହଣ କର, ହେ ପାହାଡ଼ରାଜ।" ଏବଂ ସେ, ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ଛୁଇଁ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ, ହେ ଦେବମୁନି। ଧଳା ଚାଉଳ ଓ ଚିରା ଅର୍ପଣ କରିବା ପରେ, ବ୍ରହ୍ମା ପାହାଡ଼ର ଝିଅଙ୍କୁ କହିଲେ, "ସମ ଚକ୍ଷୁ ଏବଂ ଦୃଢ଼ ମନ ରେ ଅଗ୍ନିପରିକ୍ରମା କର।" ଯେପରି ରବିର କିରଣରେ ଜଳବିହୀନ ଭୂମି ବର୍ଷା ଆଶା କରେ, ସେପରି ନମ୍ରତାରେ ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ମନେ ମନେ କହିଲେ, "ମୁଁ ଦେଖିଛି।