ଏକ ଦିନ, ଏକ ତ୍ୟାଗୀ ମୁନି କାଳୀଙ୍କୁ ଦେଖି ଅନୁଭବ କଲେ, “ହେ ଭୟଭୀତା, ତୁମେ ତ୍ୟାଗ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରୁଛ, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଦେଖୁଛି ତୁମ ମନରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ଅଛି।” ସେ କହିଲେ, “ସମୟ ଆସିଲା ପରେ ଉପଭୋଗ କରାଯାଇଥିବା ସମସ୍ତ ଭୋଗବିଳାସ ଯୁବାବସ୍ଥା ଅବିଚଳିତ ରହିଲେ ମଧ୍ୟ ଚାଲିଯାଏ।” କାଳୀଙ୍କ ପାଖରେ ବହୁତ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ, ଉଚ୍ଚ କୁଳ ଓ ଧନ ଥିଲା। ମୁନି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ତୁମେ ଅତି ମୂଲ୍ୟବାନ ରେଶମ ପୋଷାକ ଛାଡ଼ି, କିପରି ଏହି ବର୍କ ଚେରା ପିନ୍ଧିଛ?” ଏହା ପରେ, ନାରଦଙ୍କୁ କାଳୀ ସତ୍ୟ କଥା କହିଲେ, “ଶୁଣ, ଏହି କାଳୀ ହରାଙ୍କୁ ପତି ଭାବରେ ଚାହେ।” ମୁନି ବଡ଼ ହସିରେ କହିଲେ, “ତୁମର କୋମଳ ହାତ କିପରି ଶିବଙ୍କ ନାଗଧାରୀ ହାତ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହେବ?” “ତୁମେ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇଛ, ଶିବ ଭସ୍ମ ରେ ଶୋଭିତ, ଏହି ଯୋଗ ମୋତେ ଯଥାର୍ଥ ଲାଗେନି।” କାଳୀ ଉତ୍ତର କଲେ, “ଏମିତି କଥା କହିବେ ନାହିଁ, ମୁନି; ହରା ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଶିବ ଶୋଭିତ କି ଅଶୋଭିତ, ସେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ନାଥ ଏକେ। ହେ ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭା, ଶୁଣିବା ଅପରାଧ ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ଅପବାଦ ଦେବା ଅପରାଧ ଅଧିକ।” ଏହା ପରେ, ମୁନି ତାଙ୍କର ଆବରଣ ଛାଡ଼ି ନିଜ ଶିବ ରୂପରେ ପ୍ରକାଶ ହେଲେ। ଶିବ କାଳୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମ ପାଇଁ ମୁଁ ବଡ଼ ଋଷିମାନେଙ୍କୁ ହିମବତଙ୍କ ଘରକୁ ପଠାଇବି। ସେ ବିଶ୍ୱରେ ଭଦ୍ରେଶ୍ୱର ନାମରେ ପରିଚିତ ହେବେ। ଯେଉଁମାନେ ମଙ୍ଗଳ ଚାହନ୍ତି, ସେମାନେ ସଦା ତାଙ୍କୁ ପୂଜିବେ।” ଏପରେ, ଶିବ ଆକାଶରେ ପ୍ରବେଶ କରି ନିଜ ପିତାଙ୍କ ନିବାସକୁ ଗଲେ। ଏହା ପରେ, ପୃଥୁ ଜଳରେ ଯାଇ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ସ୍ନାନ କଲେ। ତାପରେ, ସେ ନିଜ ସହଚର ଓ ଯାନ ସହିତ ମନ୍ଦାର ପାହାଡ଼କୁ ଆନନ୍ଦିତ ଭାବେ ଗଲେ। ଗଣନାଥମାନେ ସହ ମିଶି, ସେ ଦିବ୍ୟ ଫଳ, ଶୁଧ୍ଧ ଜଳ, ମୂଳ ଓ କନ୍ଦ ଦ୍ୱାରା ଶିବଙ୍କୁ ତୃନୟନ ପାହାଡ଼ ନାଥକୁ ପୂଜା କଲେ। ଏହା ପରେ, ମହାମୁନି ଅରୁନ୍ଧତୀ ସହ ସ୍ମରଣ କଲେ। ସେମାନେ ମନ୍ଦାର ପାହାଡ଼ର ସୁନ୍ଦର ଗୁହା ସହିତ ଆସିଲେ। ପାହାଡ଼ ଉଠି ସମ୍ମାନ କରି କହିଲେ, “ଆପଣଙ୍କର ପଦପଙ୍କଜ ଧୂଳିରେ ମୋର ପାପ ଶୁଧ୍ଧ ହୋଇଗଲା। ଏଠାର ପଥର ମଧ୍ୟ ମନ୍ଦାର ରଙ୍ଗର, ମସ୍ତ ଓ କୋମଳ।” ଅରୁନ୍ଧତୀ ସହିତ ସେମାନେ ପାହାଡ଼ ଉପତ୍ୟକାରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଅର୍ଘ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପଚାର ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରି, ଏକାଗ୍ର ମନେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। ନିଜ କୀର୍ତ୍ତି ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ, ସେ ନମ୍ରତାପୂର୍ଣ୍ଣ ସପ୍ତ ଋଷିଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। ବ୍ହରଦ୍ୱାଜ ଓ ଅଙ୍ଗିରସ, ଶୁଣ; ଦୀର୍ଘ ଅତୀତରେ, ସତୀ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କରିଥିଲେ। ହେ ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମ, ମୋ ପାଇଁ, ହିମବତଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରାଯାଉ। ‘ଓମ୍, ଶଙ୍କରାୟ ନମଃ’ କହି, ସେମାନେ ହିମାଳୟକୁ ଗଲେ। ଏହି କଥା ସତ୍ୟ, ଉତ୍ତମ ନାରୀମାନେ ନାରୀମଧ୍ୟରେ ଧର୍ମ ମାର୍ଗ ଜାଣନ୍ତି। ‘ରୁଦ୍ରାୟ ନମଃ’ କହି, ସେମାନେ ଦମ୍ପତି ଭାବରେ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ସେମାନେ ପାହାଡ଼ ରାଜାଙ୍କ ନଗରକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ଦେବନଗର ଭଳି ଚମକୁଥିଲା। ସୁନଭା ଓ ଅନ୍ୟ ପ୍ରଶାନ୍ତ ପାହାଡ଼ମାନେ ସେମାନେ ସମ୍ମାନ କଲେ। ସେମାନେ ହିମବତଙ୍କର ଦୀପ୍ତିମୟ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମହଲକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ବଡ଼ ଦ୍ୱାର ପାଖରେ ଏକ ଦ୍ୱାରପାଳ ରହିଥିଲେ, ଯାହାର ହାତରେ ପଦ୍ମରାଗ ରତ୍ନର ଦଣ୍ଡ ଥିଲା। ସେମାନେ କହିଲେ, “ଆମେ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଆସିଛୁ, ଏହି କଥା ହିମବତଙ୍କୁ ଜଣାଇ ଦିଅ।