ହରା, ଯୋଗରେ ଲୀନ ଥିବା ଏବଂ ଅତିଥି ସତ୍କାର ସହିତ ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ସ୍ୱାଗତ କଲେ ଏବଂ ସେଠାରେ ରହିଲେ। ଏହି ଦ୍ୱୀପ୍ରଭା ନାରୀ, ତାଙ୍କ ସହଚରୀମାନେ ସହିତ, ହରାଙ୍କ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପାଦପଦ୍ମକୁ ନମସ୍କାର କଲେ। ଏହା ପରେ, "ଏହା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ" ବୋଲି କହି, ହରା ତାଙ୍କ ସହଚରମାନେ ସହିତ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଯିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏହି ଘଟଣା ଦେଖି, ପାର୍ବତୀ ମନରେ ଗଭୀର ଦୁଃଖ ନେଇ, ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ କହିଲେ—ସେ ଶଙ୍କରଙ୍କ ପୂଜା ପାଇଁ ଏବଂ ଧନୁର୍ଧର ଦେବତାଙ୍କ ଉପାସନା ପାଇଁ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ହେଲେ। ଲଳିତା ନାମକ ଏହି କନ୍ୟା, ହରାଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଇଚ୍ଛାରେ ଦୃଢ଼ ତପସ୍ୟା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେ ପବିତ୍ର କାଠି, କୁଶ, ଫଳ ଓ କନ୍ଦମୂଳ ଏକତ୍ର କରି ନିଜ ଉପାସନା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏପରି ଉପଚାର କରି, ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ, ସେ କହିଲେ, "ମୋର ମଙ୍ଗଳ ହେଉ।" ଏହି ଉପାସନାରେ ତୃପ୍ତ ହୋଇ, ଶ୍ରଦ୍ଧାସହିତ ତ୍ରିପୁରାନ୍ତକ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ସେ ଉପବୀତ ପିନ୍ଧି, ଛତା ଧରି, ମୃଗଚର୍ମ ପିନ୍ଧି, ଏକ ଆଉ ଏକ ଆଶ୍ରମରୁ ଅନ୍ୟ ଆଶ୍ରମକୁ ଚାଲିଗଲେ ଏବଂ କାଳୀଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେଠାରେ ନିୟମାନୁସାରେ କାଳୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ପଚାରିଲେ—"ତୁମେ କେଉଁଠି କେବେ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରିବ? ଦୟାକରି ଶୀଘ୍ର କହ।" କାଳୀ କହିଲେ, "ମୁଁ ବର୍ତ୍ତମାନ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା ପାଇଁ ପୃଥୁଦକକୁ ଯିବି। ମୁଁ ଯାଉଥିବା ବେଳେ କେଉଁଠି କେଉଁଠି ସ୍ନାନ କରି କେଉଁ ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରିଛି?" ତାପରେ କାଳୀ କହିଲେ, "ମୁଁ କୁବ୍ଜାମ୍ର ଏବଂ ଜୟନ୍ତ ଚଣ୍ଡିକେଶ୍ୱର ତୀର୍ଥରେ, ସରସ୍ୱତୀ ନଦୀରେ, ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡରେ ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଭଦ୍ର ତୀର୍ଥରେ ନିର୍ମୋହ ହୋଇ ସ୍ନାନ କରିଛି, ତାପରେ ତୁମ ଆଶ୍ରମକୁ ଆସିଛି।" "ମୁଁ ତୁମକୁ କିଛି ପଚାରିବାକୁ ଚାହେଁ, ଦୟାକରି ରୁଷ୍ଟ ହେଉନାହିଁ। ଦ୍ୱିଜମାନେ ଶିଶୁବୟସରେ ଦେହସଂୟମ ରଖିଲେ ସେଠି ଅତି ପ୍ରଶଂସନୀୟ। ହେ ଭୟଭିତେ, ତୁମେ ତପସ୍ୟା ଆରମ୍ଭ କରିଛ, କିନ୍ତୁ ମୋତେ ଅନ୍ତରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ଲାଗୁଛି।" "ଯୁବାବସ୍ଥା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଭୋଗବିଳାସ ସମୟ ସହିତ ଚାଲିଯାଏ। ତୁମେ ଅତି ସୌନ୍ଦର୍ୟ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବଂଶ ଓ ଧନରେ ପ୍ରଚୁର। ତେବେ ତୁମେ ସୁନା ଶାଢ଼ି ଛାଡ଼ି, କେଉଁଠି ପତ୍ରବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧୁଛ?" ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ପରେ, ମେଣ୍ଡିକ୍ୟାନ୍ତ (ବେଶ୍ୟାବେଶୀ) ନାରଦଙ୍କୁ କାଳୀ ସତ୍ୟ କଥା କହିଲେ, "ଶୁଣ, ଏହି କାଳୀ ହରାଙ୍କୁ ପତି ଭାବେ ଚାହୁଁଛି।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସେ ମେଣ୍ଡିକ୍ୟାନ୍ତ ବଡ଼ ହସି କହିଲେ, "ତୁମର କିଶୋର କୋମଳ ହାତ ଶିବଙ୍କ ସର୍ପଧାରୀ ହାତ ସହିତ କେମିତି ମିଶିବ? ତୁମେ ଚନ୍ଦନ ଲେପିଛ, ସେ ଧୂଳି ଲେପିଛନ୍ତି—ଏହି ଯୁଗଳ ମୋତେ ଉପଯୁକ୍ତ ଲାଗୁନାହିଁ।" କାଳୀ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ଏଭଳି କଥା କହନାହାଁ, ମେଣ୍ଡିକ୍ୟାନ୍ତ; ହରା ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ସେ ଶୃଙ୍ଗାରିକ ହେଉନ୍ତୁ କି ନ ହେଉନ୍ତୁ, ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ଏକ। ଶୁଣିବା ମାନେ ତ ଦୋଷ ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ନିନ୍ଦା କରିବା ଅଧିକ ପାପ।" ଏହିପରେ, ମେଣ୍ଡିକ୍ୟାନ୍ତ ତାଙ୍କ ରୂପ ତ୍ୟାଗ କରି, ଶିବ ନିଜ ସ୍ୱରୂପରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। "ତୁମ ପାଇଁ, ମୁଁ ବଡ଼ ବଡ଼ ଋଷିମାନୋଁକୁ ହିମବତଙ୍କ ଘରକୁ ପଠାଇବି। ସେ ଏଠାରେ ଭଦ୍ରେଶ୍ୱର ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବେ। ଯେଉଁମାନେ ମଙ୍ଗଳ ଚାହନ୍ତି ସେମାନେ ସଦା ତାଙ୍କୁ ପୂଜିବେ।" ଏପରି କହି, ଶିବ ଆକାଶ ମାର୍ଗରେ ନିଜ ପିତାଙ୍କ ଗୃହକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏହିପରେ ପୃଥୁ ଜଳକୁ ଗଲେ ଏବଂ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ସ୍ନାନ କଲେ। ପରେ, ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ସହଚର ଓ ଯାନ ସହିତ ମହାପର୍ବତ ମନ୍ଦରକୁ ଆସିଲେ। ସମସ୍ତ ଗଣନାୟକମାନଙ୍କ ସହିତ, ଦିବ୍ୟ ଫଳ, ଶୁଦ୍ଧ ଜଳ, ମୂଳ ଓ କନ୍ଦ ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତ୍ରିନେତ୍ର ପର୍ବତନାଥଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।