ସମ୍ମାନିତ ଶ୍ରୋତାମାନେ, ଏହି ଦିବ୍ୟ କଥାରେ ଗୋଟିଏ ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ଘଟିଥିଲା । ଏକ ସମୟରେ, ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ଖ୍ୟାତି ପାଇବା ପାଇଁ, ପୌଣ୍ଡ୍ରକ ଯାମ୍ୟମହିଷ ନାମକ ଅପୂର୍ବ କ୍ଷେତ୍ର ସୃଷ୍ଟି କଲେ ଏବଂ ନିଜେ ଏହାକୁ ଚାଷ କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ । ଏହି ସମୟରେ ଅନ୍ୟ ଜଣେ ରାଜା ଆସି ଜିଜ୍ଞାସା କଲେ, “ହେ ରାଜା, ତୁମେ ଏଠାରେ କ’ଣ କରିବାକୁ ଯୋଜନା କରୁଛ ?” ଏହାକୁ ପୁନି ମଧୁର ଭାବରେ ପଚାରିଲେ । ତାହାର ଉତ୍ତରରେ ରାଜା କହିଲେ, “ମୁଁ ଏଠାରେ ଶୁଦ୍ଧତା, ଦାନ, ଯୋଗ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ୟ ପ୍ରଚାର କରୁଛି ।” ଏମିତି କହିବା ପରେ, ସେ ଅଚାନକ ଏଠି ଅଷ୍ଟଙ୍ଗ ଯୋଗ ଲାଭ କରି, ହସିଲେ ଏବଂ ସେଠାରୁ ବିଦାୟ ନେଲେ । ଏହା ପରେ, ରାଜା ସେ ଅଞ୍ଚଳରେ ସାତ କ୍ରୋଶ ଚାରିପଟେ ଜମି କୁ ଚାଷ କଲେ । ଏହା ପରେ ସେ ମହା ଅଷ୍ଟଧର୍ମ କୁ ଘୋଷଣା କଲେ । ରାଜା କହିଲେ, “ଏହି ଭୂମି ଦିଅ, ମୁଁ ଏଠିରେ ଲାଇନ କଟେଇବି, ତୁମେ ଚାଷ କରିବାକୁ ପାରିବେ ।” ତାହା ସୁନି ମୁଁ ତାଙ୍କର ବିସ୍ତୃତ ବାହୁକୁ ଦେଖି, ଶୀଘ୍ର ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ତାହାକୁ ଛିନ୍ଦିଦେଲି । ରାଜାଙ୍କ ବାମ ବାହୁ ଦାନ ଦେଇ ଛିନ୍ଦି ଦିଆଗଲା, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ମୋ ଦ୍ୱାରା ହେଲା । ଏହି ସମୟରେ କହାଗଲା, “ମୁଁ ଭୋଗ ଦେବାକୁ ସମର୍ଥ”, ତେବେ କୁରୁମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜଣେ ଭୋଗ ମାଗିଲେ । ଏଠି ସ୍ନାନ କରିଥିବା ଏବଂ ପିତୃଗତ ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏଠାରେ ମହାପୁଣ୍ୟ ଫଳ ମିଳେ । ଅନ୍ୟ ଯେଉଁ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ, ଯଥା ହୋମ, ଯଜ୍ଞ, ଶୁଭ-ଅଶୁଭ ଯାହା କରାଯାଏ, ଏଠିରେ ମହାପୁଣ୍ୟ ଫଳ ଅବିନାଶୀ ହେବ । ଏପରି ଉତ୍ତର ଦେଇ, ମୁଁ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲି, “ତଥାସ୍ତୁ”, ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଏହି ଶୁଭ ଶବ୍ଦ କହିଲି । “ତୁମ ଜୀବନ ଶେଷରେ, ହେ ଧୃଢ଼ଚିତ୍ତ, ତୁମେ କେବଳ ମୋ ମଧ୍ୟରେ ଲୟ ପାଇବ ।” ସେଠାରେ ପୁରୋହିତମାନେ ହଜାର ହଜାର ଯଜ୍ଞ କରିବେ । ଏଠିରେ ଚନ୍ଦ୍ର ନାମକ ଯକ୍ଷ ଏବଂ ବାସୁକି ନାମକ ସର୍ପ, ରାଜା ଅଜାବନ ଏବଂ ମହାଦେବ ପାଉଁକା (ଅଗ୍ନି), ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେବକ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅନୁସରଣକାରୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି । ସମସ୍ତ ଚରାଚର ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସେମାନେ ଏଠି ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଦେଇନାହାନ୍ତି । ଏଠିରେ ଶୁଭ ମୁଞ୍ଜ ଘାସରେ ଭରିଥିବା ପବିତ୍ର ନଦୀ ପୂର୍ବଦିଗକୁ ବହିଯାଏ, ଯେଉଁଠି ଲୋକମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୁଅନ୍ତି । ପୃଥିବୀ, ଜଳ, ଅଗ୍ନି, ବାୟୁ ଏବଂ ଆକାଶ—ପ୍ରଥମେ ବିଶାଳ ଜଳ ଏମିତି ଉଦ୍ଭାସିତ ହୋଇଥିଲା । ସେଠି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୁଜାଧାରୀ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିବା ସେଇ ଜଳ ପୃଥିବୀ ସହିତ ଏକାତ୍ମ ହୋଇଯାଇଥିଲା । ତୁମେ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ଦିବ୍ୟ କ୍ଷେତ୍ର ଦୃଶ୍ୟମାନ ଅଛି, ଏଠିକୁ ଯାଅ । ଏହି ପବିତ୍ର ତିଥି ଅବିନାଶୀ ଭାବରେ ରହିଛି ଏବଂ ପ୍ରଶଂସିତ । ସେଠି ଭକ୍ତି ସହିତ ତୁମର ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କର । ସମସ୍ତେ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରରେ, ପୃଥୁଦକ ନାମକ ତୀର୍ଥରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ । ଏହି ପବିତ୍ର ତିଥି, ଯାହା ପାପ ଦୂର କରେ, ତୁମ ପାଇଁ ଆସିଛି । ହେ ଆଚାର୍ୟ, ଦେବତାମାନଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ତୁମଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ, ତେଣୁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କର । ଯଦି ମୁଁ ବର୍ଷାର ଅଧିପତି ହେବି, ତେବେ ମୁଁ ଯିବି, ହେ ଦେବଗଣ । ସେଠି, ପୁରନ୍ଦର ଭକ୍ତି ସହିତ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ପିଣ୍ଡ ଦାନ କଲେ । ଏହା ପରେ, ପିତୃମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ନିଜ ଝିଅକୁ କଥା କହିଲେ । ସେ ଖୁସି ହୋଇ, ନିଜ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ବାସ କଲେ । ସେ ତିନିଜଣୀ ଅଦ୍ଭୁତ ସୌନ୍ଦର୍ୟଯୁକ୍ତ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଦେବୀମାନଙ୍କ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ । ଏହାପରେ ଚତୁର୍ଥ ପୁଅ ସୁନାଭ ଜନ୍ମ ନେଲେ । ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମେନାଙ୍କ ବଡ଼ ଝିଅ ରାଗିଣୀ ନାମ ନେଇ ଜନ୍ମ ନେଲେ । ଅନ୍ୟ ଜଣୀ କୁଟିଳା ନାମକ, ଧଳା ମାଳା ଏବଂ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ । ମେନାଙ୍କ ସବୁଠାରୁ ଛୋଟ ଝିଅ କାଳୀ, ଅପୂର୍ବ ସୌନ୍ଦର୍ୟରେ ଅପରିମିତ ଥିଲେ । ଏହି ମଙ୍ଗଳମୟ ଦେବୀମାନେ ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ଚାଲିଗଲେ; ଦେବତାମାନେ ସେମାନେକୁ ଦେଖିଲେ । ଏହିପରି ଦିବ୍ୟ ଘଟଣା ଏହି ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରରେ ଘଟିଥିଲା, ଯେଉଁଠି ପୁଣ୍ୟ, ତପସ୍ୟା ଏବଂ ଦେବତାମାନଙ୍କ କୃପା ଏକାତ୍ମ ହୋଇଥିଲା ।