ଏକ ସମୟରେ, ତାପତୀଙ୍କର ପତି, ସଂବରଣ ମହାରାଜ, ପୃଥିବୀରେ ଏକ ରାଜକୁମାରଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରିଥିଲେ। ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକମାନେ ଅନ୍ୟ ଜନଙ୍କୁ ଦେବା ଉପରେ କଥା ନହାନ୍ତି, ଯଦି ଅନ୍ୟ ଜନଙ୍କୁ ଚାହିଁଛନ୍ତି; ଏହି କଥା କହି ବରୁଣୀ ମହାରାଜ ସଂବରଣଙ୍କୁ କ୍ଷମା ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ। ସଂବରଣ ଜାଣିଲେ ଯେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର କନ୍ୟା ତାଙ୍କୁ ଚାହିଁଛନ୍ତି, ସେ ଆନନ୍ଦରେ କହିଲେ—"ଏହି ସଂବରଣ, ଋକ୍ଷଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଏବେ ମୋର ଆଶ୍ରମକୁ ଆସୁଛନ୍ତି।" ସଂବରଣ ରାଜା ବସିଷ୍ଠଙ୍କୁ ଦେଖି ଶିର ନମାଇଲେ, ପରେ ତାପତୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ପଚାରିଲେ—"ଏହି ମହିଳା କିଏ, ଦ୍ୱିଜାତିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ?" ବରୁଣୀ ମନୁଷ୍ୟର ମହାରାଜଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ—"ତୁମର ଅଭିପ୍ରାୟରେ, ମୁଁ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ବିନୟ କରିଥିଲି; ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଦେଲେ, ଏବଂ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ତୁମ ଆଶ୍ରମକୁ ଆଣିଛି।" ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ଆନନ୍ଦିତ ରାଜା ସଂବରଣ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ତାପତୀଙ୍କୁ ହସ୍ତଗ୍ରହଣ କଲେ। ତାପତୀ ରାଜପ୍ରାସାଦର ଅଲୌକିକ ଶୋଭାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଇଲେ, ଯେପରି ଦୈତ୍ୟକନ୍ୟା ପୃଥିବୀରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଆନନ୍ଦ କରିଥିଲେ। ସଂବରଣଙ୍କ ପୁତ୍ର କୁରୁ, ଜନ୍ମ ଦିନରୁ ଉପନୟନ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ବିଧିରେ ସଂସ୍କାରିତ ହେଲେ, ଘିଁ ଦ୍ୱାରା ପୋଷିତ ହେଲେ, ଯେପରି ଅଗ୍ନି ଘିଁ ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତି ପାଉଥିବା। ନବବର୍ଷରେ ଉପନୟନ ହେଲା, ବେଦ ଓ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ନିପୁଣ ହେଲେ। ସେ ପୃଥିବୀରେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ ଭାବରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ, ନାମ କୁରୁ, ସଂବରଣଙ୍କ ପୁତ୍ର। ସେ ଏକ ଉଚ୍ଚ କୁଳରେ ବିବାହ ପାଇଁ ପ୍ରୟାସ କଲେ। କୁରୁଙ୍କ ପାଇଁ ମହାରାଜ ଅନୁରୋଧ କରି ତାଙ୍କୁ ଦେଲେ। କୁରୁ ତାହା ପାଇଁ ପୌଳୋମୀଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦରେ ରହିଲେ, ଯେପରି ମଘବନ (ଇନ୍ଦ୍ର) ତାଙ୍କ ସଙ୍ଗୀନୀ ସହ ଆନନ୍ଦ କରିଥିଲେ। ଏହି କଥା ଜାଣି, ରାଜା ତାଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ କଲେ। ସେ ପୃଥିବୀ ଓ ଜନମାନଙ୍କୁ ପିତା ପରି ରକ୍ଷା କଲେ। ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରକ୍ଷକ ହେଲେ। ତାଙ୍କର କୀର୍ତି ଯେପରି ଦୃଢ଼ ଥିଲା, ସେ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବାସ କରିଥିଲେ। ରାଜା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପୃଥିବୀରେ କୀର୍ତି ପାଇଁ ଯାତ୍ରା କଲେ। ଏହା ଲାଭ କରି, ସଂତୁଷ୍ଟ ହେଇ, ସେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ହେଲେ। ତାପରେ, ସେ ସରସ୍ୱତୀଙ୍କୁ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ କନ୍ୟା, ପ୍ଲକ୍ଷ ବୃକ୍ଷରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ହରିଙ୍କୁ ପ୍ରିୟ ଜିହ୍ବା ଥିବା, ଉପସ୍ଥିତ କଲେ। ସେ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ଦ୍ୱାରା ସ୍ନାନ କରିଥିବା ଆଶୀର୍ବାଦିତ ଦେବୀ ତୀରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ। ପୁଣି ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଉତ୍ତର ଯଜ୍ଞ ବେଦିକୁ ଆସିଲେ। ପଞ୍ଚ ଯୋଜନ ବିସ୍ତାର ଏହି ବେଦିକୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଉପସ୍ଥିତ କଲେ। ଏହି ବେଦିକୁ ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ଥିବା ପାଇଁ, ସମସ୍ତ ବିଦ୍ୱାନ ଏହାକୁ "ଉତ୍ତର ବେଦି" କହନ୍ତି। ଏଠି ଶିବଜୀ, ଦେବମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ ଓ ଜଗତର ରକ୍ଷକ, ବିଶିଷ୍ଟ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ। ଭିରଜା ଦକ୍ଷିଣ ବେଦି, ଅନନ୍ତ ଫଳ ଦେଇଥିବା। ସମନ୍ତପଞ୍ଚକ ମଧ୍ୟ ବେଦି ଭାବରେ ପରିଚିତ, ଉତ୍ତମ ଓ ଅବିନାଶୀ। "ମୁଁ କରିବି, ମୁଁ ଚାଷ କରିବି, ତୁମ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବି।" କୀର୍ତି ପାଇଁ, ରାଜା ପୌଣ୍ଡ୍ରକ ଯାମ୍ୟମହିଷ ନାମକ ଅପୂର୍ବ ଭୂମି ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ଚାଷ ପାଇଁ ନିଜକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ। କିଏ ଆସି ପଚାରିଲେ—"ରାଜା, ଏଠି ତୁମେ କଣ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରୁଛ?" ସେ ପଚାରିଲେ—"ମୁଁ ପବିତ୍ରତା, ଦାନ, ଯୋଗ ଓ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ ଚାଷ କରୁଛି।" ଅପେକ୍ଷାକ୍ରମେ ଅଷ୍ଟଙ୍ଗ ଯୋଗ ଲାଭ କରି, ସେ ହସି ଏଠୁ ଚାଲିଗଲେ। ରାଜା ସେଠି ଚାରିପାଖ ଭୂମିକୁ ସାତ କ୍ରୋଶ ଚାଷ କଲେ। ପରେ ରାଜା ଅଷ୍ଟଧର୍ମ ପ୍ରକାଶ କଲେ। "ଭୂମି ଦିଅ; ମୁଁ ଉଁତି କରିବି, ତୁମେ ଚାଷ କରିବାକୁ ଦିଅ।" ଏହି ଦିଗବିସ୍ତାର ହାତ ଦେଖି, ମୁଁ ତୁରନ୍ତ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ଆଘାତ କରିଥିଲି। ତାପରେ, ରାଜାଙ୍କ ବାମ ହାତ ଦିଆଯାଇ କଟି ଦିଆଯିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ, ଏହା ମୋ ଦ୍ୱାରା ହେଇଥିଲା। ଏହିଭଳି ଏହି ଦିବ୍ୟ କଥା ଅନୁକ୍ରମେ ଘଟିଥିଲା, ସଂବରଣ, ତାପତୀ, କୁରୁ ଓ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଭକ୍ତିର ଆଭାରେ।