ଓଡ଼ିଆ ନାରେଟିଭ୍: ଉମା ନାମରେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, ଯାହାରୁ କୌଶିକୀ ନାମକ ଏକ ଶୀଥ ଆସିଲା। ଏହି କୌଶିକୀ ଶୁମ୍ଭ ଓ ନିଶୁମ୍ଭ ନାମକ ବଡ଼ ଦାନବମାନେଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ବଧ କରିବେ। ଏହି ଦେବୀ ହିମବତଙ୍କ ଝିଅ ଭାବେ ଜନ୍ମିଥିଲେ। ଏହି ଦାନବମାନେଙ୍କୁ କିପରି ବଧ କରିଥିଲେ, ତାହା ଆପଣ ମୋତେ ବିସ୍ତାରରେ କହିବା ଉଚିତ୍। ଏହି ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ କଥାଟିକୁ ଯଥାର୍ଥ ଭାବେ ବିବରଣା କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। ଏବେ ଆପଣ ମନୋୟୋଗରେ ଶୁଣନ୍ତୁ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ସ୍କନ୍ଦ ଙ୍କ ଶାଶ୍ୱତ ଉତ୍ପତ୍ତି କଥା କହୁଛି। ସ୍କନ୍ଦ, ସମସ୍ତ ସହାୟତା ହରାଇ ଦେଇ, ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ନିଷ୍ପତି କଲେ। ଶେଷରେ ସେ ଦେବମାନେଙ୍କର ସେନାପତି ହେଲେ, ଦାନବମାନେଙ୍କ ଅହଂକାରକୁ ନଶ୍ଟ କରିଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦାନବମାନେଙ୍କ ମହାପ୍ରଭୁ ମହିଷ ଦେବମାନେଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଦେଲେ, ତେଣୁ ସେମାନେ ପରାଜିତ ହେଲେ। ସେମାନେ ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପରେ ହରିଙ୍କ ପାଖରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ, ଯିଏ ବଡ଼ ହଂସ ରୂପରେ ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଗଭୀର ମେଘ ଭଳି ଶବ୍ଦରେ ହସି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପୁରୁଷ କହିଲେ, "ତମେ କିଏ ଏଭଳି ଏକତ୍ର ହୋଇ ମୋ ପାଖକୁ ଆସିଛ?" "ଯାହା କର, ଯାହା ଉପରେ ଭରସା କରି, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ତୁମେ ଜୟ ଲାଭ କରିପାରିବ।" "ଏଠି ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଦିବ୍ୟ କନ୍ୟା ଅଛନ୍ତି, ଯିଏ ମନ ଦ୍ୱାରା ଜନ୍ମିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ ନାମ ମେନା।" "ତୁମେ ତୁମ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପାଇଁ ହିମଶିଳା ରୁ ମେନାଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କର।" "ଯିଏ ଦକ୍ଷଙ୍କ ରୋଷରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇ, ଜୀବନକୁ ଅପବିତ୍ରତାରୁ ପବିତ୍ର କରିଥିଲେ।" "ତିନି ମହିଷ ଦାନବ ଓ ତାଙ୍କ ଅନୁୟାୟୀମାନେଙ୍କୁ ବଧ କରିବେ।" "ଏଠି, ଏକ ବିଶାଳ ଜଳାଶୟ ଥିବା ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ, ଅବିନାଶୀ ପିତୃମାନେଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ୍।" "ଯେଉଁମାନେ ନିଜକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଏଭଳି କରିବା ଉଚିତ୍।" ଦେବମାନେ ହାତ ଜୋଡି ଉତ୍କଟ ଭାବରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ପ୍ରଭୁ, ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନର ଉତ୍ପତ୍ତି କଥା ଆମକୁ କହନ୍ତୁ।" "ଯେଉଁଠି ଦିବ୍ୟ ପିତୃମାନେଙ୍କୁ ଆମେ ବିଦାୟ ସମୟରେ ପୂଜା କରିପାରିବା।" ପ୍ରଭୁ ଏହି ପବିତ୍ର ଦିନ ଓ ସ୍ଥାନ ବିଷୟରେ କହିଲେ, ଯାହା କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲା। ହଳଚାଷ ଋତୁ ଆରମ୍ଭରେ, ସଂବରଣ ନକ୍ଷତ୍ରରୁ ଜନ୍ମିଥିଲେ। ସେ ଶିଶୁବାୟସରେ ମଧ୍ୟ ଧର୍ମ ପ୍ରତି ଅତି ନିଷ୍ଠା ଥିଲେ ଓ ସର୍ବଦା ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଭକ୍ତ ଥିଲେ। ଏହି ଉତ୍ତମ ମନ ଧାରଣ କରିଥିବା ଅତି ବିଭାବନ୍ତି ଲୋକ ତାଙ୍କୁ ଏକାସାଥି ବେଦ ଓ ତାହାର ଶାଖା ଶିଖାଇଥିଲେ। ସଂବରଣ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଵସିଷ୍ଠଙ୍କୁ ଅପେକ୍ଷା କରି, ତପସ୍ୟାର ଧନ ଭାବେ, ପ୍ରଥମେ ଭୈଭ୍ରାଜ ଯାଇ, ପରେ ମାନସିକ ବିକ୍ରମରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ପ୍ରକୃତିର ଶୁଭ୍ର ଗନ୍ଧରେ ଅତିକ୍ରମ ହୋଇ, ସେ ଜଙ୍ଗଲରେ ଚାରିଦିଗରେ ଭ୍ରମଣ କରିଲେ। ନୀଳ ଶାରଦା, ଲାଲ ଶାରଦା, ଧଳା ଶାରଦା, ଦିବସରେ ଫୁଟୁଥିବା ଶାରଦା ଫୁଲ ମଧ୍ୟରେ, ସଂବରଣ ଏକ ଅତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ କନ୍ୟାକୁ ଦେଖିଲେ। ସେ କନ୍ୟା ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ପ୍ରେମର ବାଣରେ ବିଧ୍ୱସ୍ତ ହେଲେ। ରାଜା ତାଙ୍କ ଘୋଡ଼ାରୁ ଅସ୍ଥିର ହୋଇ ଜମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ସେମାନେ ଆସି ତାଙ୍କୁ ପାଣି ଛିଟିଲେ, ଏବଂ ସେ କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଚେତନା ଫେରିଲେ। ଏବଂ ମଧୁର ଶବ୍ଦରେ ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ, ଜଳର ଭଳି। ତାପରେ ସଂବରଣ ଦେବତା ଭଳି ଇଚ୍ଛାମୱାନେ ମେରୁ ଶିଖରକୁ ଗଲେ। ସେ ଏହି ସମୟରୁ ଦିନରେ ଖାଇନାହିଁ, ରାତିରେ ଶୁଇନାହିଁ। ତପସ୍ୟାର ଧନ ରାଜାକୁ ଦୁଃଖରେ ଦଗ୍ଧ କରିଦେଲା। ସେ ଦେବତା, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ତାଙ୍କୁ ରଥରେ ଦେଖିଲେ। ସମ୍ମାନପୂର୍ବକ ଉପସ୍ଥାନ କରି, ସେ ରଥକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ସହ।