ଏହି ସମୟରେ, ହରିଙ୍କୁ ହାତୀର ମାଲିକ ମଧ୍ୟଭାଗରେ ଧରି ନେଲେ। ତାଙ୍କର ପ୍ରାଣ ହରାଇ ଯିବା ପରେ, ସେ ହାତୀର କାନ୍ଧରୁ ଫିଙ୍ଗିଦେଇ, ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ଅର୍ପିତ କରାଗଲେ। ତା’ପରେ, ତାଙ୍କ ବାମ ହାତରେ ଘୁମାଇ ଏହାକୁ ଢୋଲର ପରି ଧ୍ୱନି କରିଲେ। ଏହି ହସରୁ ଅନେକ ଆଶ୍ଚର୍ୟଜନକ ଆକୃତିର ଜୀବମାନେ ଉଦ୍ଭବ ହେଲେ—କେହି ଘୋଡ଼ା ମୁହଁ, କେହି ମହିଷ ମୁହଁ, ଆଉ କେହି ବନ୍ଦର ମୁହଁ ନେଇ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ସେମାନେ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ମୁହଁ, ଆଖି, ପାଦ ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରିଥିଲେ। କିଛି ଜଣ ସଙ୍ଗୀତ ବଜାଉଥିଲେ, ଆଉ କିଛି ଅମ୍ବିକାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ମହାଦେବୀ ସେମାନେକୁ ବିଦ୍ୟୁତ୍ର ଆଘାତରେ ଫସଲ ଭାଙ୍ଗିଦେବା ପରି ମାରିଦେଲେ। ସେଠି ଚିକ୍ଷୁର ନାମକ ସେନାପତି ଦେବତାମାନେ ସହ ବିଗ୍ରହ କରିବାକୁ ଆଗେଲେ। ସେ ମୃଗଳା ମେଘ ପରି ଭୂମିରେ ଅନେକ ବାଣ ବର୍ଷା କରିଲେ। ତା’ପରେ, ସେ ସୋଳଟି ସୁନାର ପାଙ୍ଖ ବିଶିଷ୍ଟ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ନେଲେ। ଏକ ବାଣରେ ରଥଚାଳକଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ, ଆଉ ଅନ୍ୟ ବାଣରେ ଧ୍ୱଜାକୁ କାଟିଦେଲେ। ତାଙ୍କ ଧନୁଷ ଭଙ୍ଗ ହୋଇଯିବା ପରେ, ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବ୍ୟକ୍ତି ତାଳୱାର ଓ ଢାଳ ନେଲେ। ଚାରିଟି ବାଣରେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଖଣ୍ଡିତ କରି, ପୁଣି ଏକ ଶୂଳ ଧରିଲେ। ସେ ବନରେ ସିଂହୀ ସହ ଶିଆଳ ପରି ଆନନ୍ଦ କରିଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ରୂଷ୍ଟ ହେଇ, ତାଙ୍କୁ ବାଣ ଆଘାତ କରାଗଲା ଏବଂ ଦାନବ ଭୂମିରେ ପତିତ ହେଲେ। ଭୟଙ୍କର ଗତିରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ମୁହଁ ଥିବା ଦାନବ ଆଗକୁ ଧାଡ଼ିଲେ। ଦୁର୍ଧର, ଦୁର୍ମୁଖ ଓ ଏକ ବିଲେଇ ପରି ଆଖି ଥିବା ଅନ୍ୟ ଦାନବ ମଧ୍ୟ ଆଗକୁ ଆସିଲେ। ସେମାନେ କାଟ୍ୟାୟନୀଙ୍କ ଉପରେ ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ର ନେଇ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଦେବୀ ହସି ଉତ୍ତମ ଡମରୁ ବଜାଇବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏହି ଭଳି, ଭୂତଗଣ ନୃତ୍ୟ କରି ହସିଲେ। ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେବୀ ସେମାନେକୁ ଆଘାତ କରି, କେହାଙ୍କୁ କେଶ ଧରି ଧରିଲେ। ଜଗତ୍ଜନନୀ ବୀଣା ବଜାଇ ନୃତ୍ୟ କଲେ ଏବଂ ମଦ୍ୟପାନ କଲେ। ତାଙ୍କ ପୋଶାକ ଢିଲା ହୋଇଗଲା, ଶକ୍ତି ଶେଷ ହେଲା; ଏହା ଦେଖି ଦାନବମହାସ୍ୱାମୀମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ। ତାଙ୍କ ଠୁଣ୍ଡ, ପୁଛ, ଛାତି ଓ ଶ୍ୱାସର ବାୟୁରେ ଦେବୀ ଭୂତମାନେକୁ ଦୂରେ ହଟାଇଦେଲେ। ଯୁଦ୍ଧରେ ସିଂହକୁ ମାରିବାକୁ ଚାହିଁ ଦାନବ ପଳାଇଗଲେ, ତେଣୁ ଅମ୍ବିକା କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ। ସମୁଦ୍ରକୁ ବିକ୍ଷୁଭିତ ଏବଂ ମେଘକୁ ଚିଥରାଇ, ସେ ଦୂର୍ଗ କୁ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ସେ ହାତୀର ଶୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ ଏବଂ ଉତ୍ତମ ବଂଶର ମହିଷ ମଧ୍ୟ ଆଘାତ ପାଇଲେ। ଅଗ୍ନିଦେବଙ୍କ ଦିଆ ଶୂଳ ଛାଡ଼ିଲେ, କିନ୍ତୁ ଏହାର ତୀର୍ଥ ଭଙ୍ଗି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା। କୁବେରଙ୍କ ଗଦା ଘୁମାଇ ଛାଡ଼ିଲେ, ତାହା ଭାଙ୍ଗି ଭୂମିରେ ଲୁଟିଗଲା। ଏହାକୁ ପଛେ ଠେଲି, ଦେବୀ କ୍ରୋଧରେ ଦଣ୍ଡ ଛାଡ଼ିଲେ, ଯାମର ଦଣ୍ଡ ଖଣ୍ଡ ଖଣ୍ଡ ହୋଇଗଲା। ମହିଷାସୁରଙ୍କ ସିଂହକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ଦୁର୍ଗା ତାହାର ପিঠି ଉପରେ ଦ୍ରୁତ ଚଢ଼ିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ତାଙ୍କ ମୃଦୁ ଓ କୋମଳ ପାଦରେ ତାଙ୍କୁ ଚାପିଦେଲେ, ମାନେ ଚର୍ମକୁ ଭିଜାଇବା ପରି। ତା’ପରେ, ତାଙ୍କ ଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କ ଗଳାକୁ ଛିଦ୍ର କରିଦେଲେ, ଏବଂ ସେଠାରୁ ତାଳୱାର ଧାରଣ କରିଥିବା ଏକ ପୁରୁଷ ବାହାରିଲେ। ଦେବୀ ତାଙ୍କ ଉତ୍ତମ ତାଳୱାର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ, ଏବଂ ଦାନବସେନା ଦୁଃଖରେ ଚିତ୍କାର କରିଲେ। ଭବାନୀଙ୍କ ସେବକମାନେ ଆଘାତ କରିବାରୁ, ଭୟଭୀତ ଦାନବମାନେ ପାତାଳରେ ପଳାଇଗଲେ। ନାରାୟଣୀ, ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ର ଆଧାର, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ମୁହଁ ଓ ସୁନ୍ଦର ଆକୃତି ଥିବା କାଟ୍ୟାୟନୀ ଅଛନ୍ତି। “ମୁଁ ପୁଣି ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ଜନ୍ମ ନେବି,” ବୋଲି ଦୁର୍ଗା ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଏକ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନୀଙ୍କୁ ଜିଜ୍ଞାସା ହେଲା: “ଆଜି ମୋର ମହା ଉତ୍ସୁକତା ହୋଇଛି, ମୋତେ ଏହା ଏକଦମ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ କୁହନ୍ତୁ। ଶୁମ୍ଭ ଦାନବଙ୍କ ବିନାଶ ପାଇଁ, ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ନିମିତ୍ତେ...