ମାଁ ଅମ୍ବିକାଙ୍କ ଅପୂର୍ବ ଯୁଦ୍ଧର ଏହି ଦୃଶ୍ୟରେ, ମେଘ ଆକାଶରେ ବର୍ଷା କରିବା ପରି, ସେ ପର୍ବତ ଉପରେ ଅତି ଭୟଙ୍କର ଜଳଧାରା ବର୍ଷାଇଲେ। ଏହି ରୂଦ୍ର ରୂପରେ, ଦେବୀ ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତି ସହିତ ତାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନୁଷ୍ୟ ଧରିଲେ। ସେ ଧନୁଷ୍ୟର ସୁନା ମୁଣ୍ଡା ମେଘ ମଧ୍ୟରେ ବିଦ୍ୟୁତ ଚମକିବା ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହେଉଥିଲା। ମାଁ ତାଙ୍କର ଗଦା ଓ ମୁସଳ ଦ୍ୱାରା ଅନେକ ଦାନବଙ୍କୁ ଭୂଲିଏଇଲେ, ତାଙ୍କର ଢାଳ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟମାନେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ସିଂହର ଗ୍ରୀବା ହଲାଇ ଦାନବମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରିଲେ। ଏଠି କିଛି ଦାନବଙ୍କ ଗଳା ହଳ ବା କୃଷି ଯନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଛିଡ଼ାଇଦିଆଗଲା, କିଛି କୁଅଟିଆ ଦ୍ୱାରା କଟାଗଲା। ଅନେକ ଦାନବ ଭୟରେ ଯୁଦ୍ଧ ଛାଡ଼ି ଫେରିଗଲେ, କିଛି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ, କିଛି ଶୁଷ୍କ ହୋଇଗଲେ। ସେମାନେ ମାଁକୁ ବିନାଶରାତ୍ରୀ ବୋଲି ଭାବି, ଭୟରେ ଦୌଡ଼ି ପଳାଇଗଲେ। ଏହା ଦେଖି, ଦାନବ ନାମରା ଏକ ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀ ଉପରେ ଚଢ଼ି ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଆସିଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ତ୍ରିଶୂଳ ଉଠାଇ ସିଂହ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ। ତାପରେ, ହାତୀର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ହରିକୁ ଧରିଲେ। ହରି ଜୀବନ ହରାଇ, ହାତୀର କାନ୍ଧରୁ ଫେଙ୍କି ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଦିଆଯିବା ପରି ଚାଲିଗଲେ। ମାଁ ତାଙ୍କର ବାମ ହାତରେ ଏହାକୁ ଘୁମାଇ, ଢୋଲ ମାରିବା ପରି ଧ୍ୱନି କରିଲେ। ମାଁ ଅମ୍ବିକାଙ୍କ ହାସ୍ୟରୁ ଅନେକ ଅଦ୍ଭୁତ ଆକୃତିର ସତ୍ତ୍ୱ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ—କିଛି ଘୋଡ଼ା ମୁହଁ, କିଛି ମହିଷ ମୁହଁ, ଅନ୍ୟମାନେ ବନ୍ଦର ମୁହଁ ଓ ବିଭିନ୍ନ ରୂପରେ ଦେଖାଦେଲେ। ସେମାନଙ୍କର ବିଭିନ୍ନ ମୁହଁ, ଚକ୍ଷୁ, ପାଦ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଧରଣର ଅସ୍ତ୍ର ଥିଲା। କିଛି ତାଳବାଦ୍ୟ ବଜାଉଥିଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ ଅମ୍ବିକାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ। ମାଁ ତାଙ୍କୁ ବିଜୁଳି ଆଘାତରେ ଫସଲ କଟାଯିବା ପରି ସବୁକୁ ପଡ଼ିଦେଲେ। ଏଠି, ଦେବସେନାପତି ଚିକ୍ଷୁର ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧରେ ନିମଗ୍ନ ହେଲେ। ସେ ମେଘ ଭଳି ପୃଥିବୀ ଉପରେ ତୀର ବର୍ଷା କରିଲେ। ସେ ଷୋଳ ଟି ତୀର ନେଲେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ତୀରର ସୁନା ରଙ୍ଗର ପଙ୍ଖ ଓ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶିରା ଥିଲା। ଏକ ତୀରରେ ସାରଥିକୁ ହତ୍ୟା କଲେ, ଅନ୍ୟ ତୀରରେ ପତାକା କାଟିଦେଲେ। ତାଙ୍କର ଧନୁଷ୍ୟ ଭଙ୍ଗ ହେଉଥିଲା, ତେଣୁ ସେ ତଳୱାର ଓ ଢାଳ ଧରିଲେ। ମାଁ ଚାରିଟି ତୀରରେ ତାହାକୁ କଟିଦେଲେ, ତାପରେ ଦାନବ ଏକ ବର୍ଚ୍ଛି ଧରିଲେ। ସେ ଅରଣ୍ୟରେ ସିଂହୀ ସହ ଶିଆଳ ମାନେ ଯେପରି ଆନନ୍ଦ କରେ, ସେପରି ଆନନ୍ଦ କରୁଥିଲେ। କିନ୍ତୁ କ୍ରୋଧିତ ମାଁ ତୀର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିଦେଲେ ଓ ଦାନବ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଭୟଙ୍କର ମୁଁହଁ ଥିବା ଦାନବ ଅତି ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଆଗକୁ ଆସିଲେ। ଦୁର୍ଧର, ଦୁର୍ମୁଖ ଓ ଅନ୍ୟ ଏକ ମେଉଁଠିଆ ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଦାନବ ମଧ୍ୟ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ସେମାନେ କାଟ୍ୟାୟନୀଙ୍କ ଉପରେ ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ର ନେଇ ଆକ୍ରମଣ କରିଲେ। ମାଁ ହସି, ଅପୂର୍ବ ଡମରୁ ବଜାଇବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେପରି, ଭୂତଗଣ ନାଚିଲେ ଓ ହସିଲେ। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବୀ ସେମାନେ ଉପରେ ଆଘାତ କଲେ ଓ ଚୁଲି ଧରି ଉଠାଇଦେଲେ। ଜଗତ୍ ଜନନୀ ବୀଣା ବଜାଉଥିଲେ, ନାଚୁଥିଲେ ଓ ମଦ୍ୟପାନ କରୁଥିଲେ। ସେଙ୍କର ବସ୍ତ୍ର ଢିଲା ହୋଇଯାଇଥିଲା, ଶକ୍ତି କ୍ଷୟ ହୋଇଯାଇଥିଲା; ଏହା ଦେଖି, ଦାନବମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ। ମାଁ ତାଙ୍କର ଚଞ୍ଚୁ, ପୁଛ, ଛାତି ଓ ଶ୍ୱାସର ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ଭୂତମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରି ସେମାନେ ଉଠାଇଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ଦାନବ ସିଂହକୁ ମାରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରି ପଳାଇଗଲା; ତେବେ ମାଁ ଅମ୍ବିକା ମହାକ୍ରୋଧିତ ହେଲେ। ସମୁଦ୍ରମାନେ କମ୍ପିତ ହେଉଥିଲେ, ମେଘମାନେ ଚିଁଡ଼ିଯାଉଥିଲେ, ଏହିପରି ଭୟଙ୍କର ଦୃଶ୍ୟରେ ମାଁ ଦୁର୍ଗା କିଲ୍ଲା ଦିଗରେ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ। ସେ ହାତୀର ସୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ, ଏହିପରି ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମହିଷ ମଧ୍ୟ ହତ୍ୟା ହେଲା। ଅଗ୍ନିଦେବଙ୍କ ପ୍ରଦତ୍ତ ବର୍ଚ୍ଛି ଫିଙ୍କିଲେ, କିନ୍ତୁ ଏହାର ଆଗ ଭୁନ୍ଥି ହୋଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା। ବିତ୍ତେଶ୍ୱରଙ୍କ ଗଦା ଘୁମାଇ ଫିଙ୍କିଲେ, ଏହା ଭାଙ୍ଗିଯାଇ ଭୂମିରେ ଲୁଚିଗଲା। ଏଭଳି ଦେବୀ ଅମ୍ବିକାଙ୍କ ଶୂର ଯୁଦ୍ଧ ଚିତ୍ରଣ ହୁଏ—ଉପରେ ମେଘ ଭଳି ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧ ଓ ଶକ୍ତି, ତଳେ ଦାନବମାନେ ଭୟଭୀତ ଓ ନିଷ୍ପ୍ରଭ।