ମହାଦେବୀଙ୍କୁ ଦେବତାମାନେ ସମ୍ମିଳିତ ହୋଇ କହିଲେ, "ହେ ଅମ୍ବିକା, ଆପଣ ନିଜର କବଚ ପିନ୍ଧନ୍ତୁ!" ତେବେ ଦେବୀ ଦୃଢ ଶବ୍ଦରେ ପ୍ରତିଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ଏଠାରେ କେଉଁ ନିମ୍ନ ଦାନବ ମୋ ରକ୍ଷା କବଚ ସହିତ ଆଗରେ ଠିଆ ହେବାକୁ ସାହସ କରିପାରିବ?" ଦେବୀଙ୍କ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ବିଷ୍ଣୁ-କେଜ୍ ବ୍ୟବହାର କରାଗଲା। ଏହି ସମୟରେ ମହିଷାସୁରକୁ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅଜେୟ ଘୋଷିତ କରାଯାଇଥିଲା। ତଥାପି ଦେବୀ ନିଜ ପାଦର ଘାଁରେ ମହିଷାସୁରକୁ ପୃଥିବୀରେ ଫେଲିଦେଲେ, ଯାହା ପୂର୍ବରୁ କଥା ହୋଇଛି। ଯିନ୍ହାର ମନରେ ଚକ୍ରଧାରୀ ବିଷ୍ଣୁ ଅବସ୍ଥିତ, ତାଙ୍କର ଅହଂକାର କେଉଁଠି ଲୁଚାଇପାରିବ? ଦେବୀ ମହିଷାସୁରଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଓ ମାଉଣ୍ଟ ସହିତ ସମାପ୍ତ କରିଦେଲେ, ଏହିପରି ଏହି ସଂଘର୍ଷର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଘଟଣା ଏକ ଏକ ଭାବରେ ସମାଧାନ ହୋଇଗଲା। ଅସ୍ତ୍ର ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଦେବୀ ନିଜ ପାଦରେ ମହିଷାସୁରକୁ ଚୁର୍ମାର କରିଦେଲେ। ଏହି କଥା ଦେବତା ଯୁଗର ଆରମ୍ଭରେ ଘଟିଥିଲା, ଏହା ପବିତ୍ର ଓ ପାପର ଭୟ ଦୂର କରେ। ମହାଦେବୀ, ହାତୀ, ଘୋଡା, ରଥ ଦ୍ୱାରା ଏପରି ଦେଖାଗଲେ ଯେପରି ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା। ମହିଷାସୁର ପୃଥିବୀରେ ବର୍ଷା ପରି ବର୍ଷା ଝାଡି ଦେଲେ, ଯେପରି ଆକାଶରେ ମେଘ ଝାଡି ଦେଇଥାଏ। ଦେବୀ ରୋଷରେ ନିଜ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଧନୁ ଉଠାଇଲେ, ଏହାର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପୃଷ୍ଠ ମେଘ ମଧ୍ୟରେ ବିଜୁଳି ପରି ଚମକୁଥିଲା। ଦେବୀ ତାଙ୍କର ଗଦା ଓ ମୁସଳ ଦ୍ୱାରା କିଛି ଦାନବକୁ ହତ କଲେ, ତାଙ୍କର କବଚ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟମାନେ ଚୁର୍ମାର ହେଲେ। ସିଂହର ମାନ୍ଦା ହଲାଇ ଦେବୀ ଦାନବମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। କିଛି ଦାନବର ଗଳା ହଳ ଦ୍ୱାରା ଛିଡ଼ିଗଲା, କିଛି କୁ ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା କଟିଦିଆଯାଇଲା। କିଛି ପଳାଇଗଲେ, କିଛି ଫେଲିଗଲେ, କିଛି ଶୁଷ୍କ ହେଇଗଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ଦେବୀଙ୍କୁ ବିନାଶରାତ୍ରୀ ଭାବି, ସମସ୍ତ ଦାନବ ଭୟରେ ଦୌଡ଼ିଗଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ନମରା ଏକ ପ୍ରଚଣ୍ଡ ହାତୀରେ ଚଢ଼ି ଦେବୀଙ୍କ ସାମ୍ନାକୁ ଆସିଲେ। ଯୁଦ୍ଧରେ ଦାନବ ତ୍ରିଶୂଳ ଦେବୀଙ୍କ ସିଂହ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ। ତାପରେ, ହରିକୁ ହାତୀର ମଧ୍ୟରେ ଧରାଗଲା। ଜୀବନ ହାରାଇ ହରି ହାତୀର ଶିରା ଉପରୁ ଖସି ଦେବତାଙ୍କୁ ଦାନ କରାଗଲା। ନମରା ବାମ ହାତରେ ତାଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଘୁରାଇ ଡାକ କରିଥିଲେ, ଏହା ଡମ୍ବ ଭିତରେ ଗୁଞ୍ଜି ଉଠିଲା। ଦେବୀଙ୍କ ହାସରୁ ଅନେକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଆକୃତିର ଜୀବ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ—କିଛି ଘୋଡା ମୁହଁ, କିଛି ମହିଷ ମୁହଁ, କିଛି ଶୁଆ ମୁହଁ। ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ମୁହଁ, ଆଖି, ପାଦ ଓ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରିଥିଲେ। କିଛି ତାଙ୍କୁ ସଙ୍ଗୀତ ଚାଲିଥିଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ ଅମ୍ବିକାଙ୍କୁ ଷ୍ଟୁତି କରୁଥିଲେ। ଦେବୀ ବିଜୁଳିର ଅଘାତ ପରି ସେମାନେ ଉପରେ ଆଘାତ କରିଦେଲେ। ଦାନବ ସେନାପତି ଚିକ୍ଷୁର ଦେବତାମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଆଗେଇଲେ। ସେ ମେଘ ପରି ପୃଥିବୀରେ ତୀର ବର୍ଷା କଲେ। ସେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପିଠ ଓ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ମୁଣ୍ଡ ଥିବା ଷୋଳ ତୀର ଉଠାଇଲେ। ଏକ ତୀରରେ ରଥଚାଳକ ହତ ହେଲେ, ଅନ୍ୟ ତୀରରେ ଝଣ୍ଡା କଟିଗଲା। ତାଙ୍କର ଧନୁ ବିଭାଙ୍ଗ ହେଲା, ତେବେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବ ତଳୱାର ଓ କବଚ ଉଠାଇଲେ। ଚାରି ତୀରରେ ସେମାନେ ବିଭାଙ୍ଗ ହେଲେ, ପରେ ଏକ ଶୂଳ ଧରିଲେ। ସେ ସିଂହୀ ସହିତ ଜଙ୍ଗଲରେ ଶ୍ରେୟସ୍କାମ ଶ୍ରୁଣା ପରି ଆନନ୍ଦ କରିଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ରୋଷରେ ଦେବୀ ତୀର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ହତ କରିଦେଲେ, ଦାନବ ଫେଲିଗଲା। ଏକ ଭୟଙ୍କର ମୁହଁ ଥିବା ଦାନବ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଆଗେଇଲେ। ଦୁର୍ଧରା, ଦୁର୍ମୁଖ ଓ ଏକ ମାଉସି ଆଖି ଥିବା ଅନ୍ୟ ଦାନବ ମଧ୍ୟ ଆଗେଇଲେ। ସେମାନେ କାଟ୍ୟାୟନୀଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ର ନେଇ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଦେବୀ ହାସି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଡମ୍ବ ବଜାଇ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ କଲେ।