ଏହି ସମୟରେ, ଦୁନିଆର ସ୍ୱାମୀ ଭାବେ ମୋତେ ଗ୍ରହଣ କର, କାରଣ ମୁଁ ଏଠାରେ ତୁମ ପାଇଁ ଏକ ଯୋଗ୍ୟ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପତି ହେବି, ଏଭଳି ଦାବି କଲେ ମହିଷାସୁର। ସତ୍ୟ, ଦାନବମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ ପୃଥିବୀରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ପରାଜିତ ହୋଇଛନ୍ତି—ଏହା ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟ। ଯଦି ଆଜି ଏହି ମହିଷ ଦାନବ ମୋତେ ଦିଆଯାଏ, ତେବେ ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ସତ୍ୟର ଶକ୍ତିରେ ତାଙ୍କୁ ପତି ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରିବି। ସେ ତୁମ ପାଇଁ ନିଜ ମୁଣ୍ଡ ମଧ୍ୟ ଦେଇଦେବେ—ଏପରି ଦେବାକୁ କ’ଣ ବଧୁମୂଳ୍ୟ ରହିଛି, ଯଦି ଏଠାରେ ଏବଂ ଏଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଦିଆଯିବ? ଏହି କଥା ଶୁଣି ଦେବୀ ହସିଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ କହିଲେ—ଏହି କୁଳରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ଯେଉଁଠି ଯୁଦ୍ଧର ମୁଖ୍ୟଭାଗରେ ମୋତେ ଜିତିପାରିବ, ସେଠି ସେଇ ମୋର ପତି ହେବେ। ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ସଠିକ୍ ଭାବେ ମହିଷାସୁରଙ୍କୁ ଜଣାଇଦେଲେ। ଯୁଦ୍ଧର ଆଶାରେ, ସେ ବିନ୍ଧ୍ୟା ପର୍ବତର ଶିଖରକୁ, ସରସ୍ୱତୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ। ସେ ନମରା ନାମକ ଦାନବଙ୍କୁ ସେନାପତି ଭାବରେ ନିଯୁକ୍ତ କଲେ। ଦୁର୍ଗା ଦେବୀ ସେନାର ଏକ ଅଂଶ ନେଇ ବେଗରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ। ସେମାନେ ମହାଦେବୀଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଓ ଅମ୍ବିକା, ତୁମ ସଜା ଧର!" ଦେବୀ ଉତ୍ତର ଦେଲେ—"ଏଠାରେ କେଉଁ ନିମ୍ନ ଦାନବ ଆମୋର ସଜା ପିନ୍ଧି ମୋ ସାମ୍ନାରେ ଦଢ଼ି ପଡିପାରିବ?" ତାଙ୍କର ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ବିଷ୍ଣୁ କବଚ ଧାରଣ କରାଗଲା। ମହିଷାସୁରକୁ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅଜୟ୍ୟ ଘୋଷିତ କରାଗଲା। କିନ୍ତୁ ଦେବୀ ତାଙ୍କର ପାଦ ଘାତରେ ସେଇ ମହିଷାସୁର ରାଜାକୁ ପୃଥିବୀରେ ପତିତ କରିଦେଲେ, ଯେପରି ଆଗରୁ କହାଯାଇଛି। ଯେଉଁଠି ଚକ୍ରଧାରୀ ଭଗବାନଙ୍କ ମନରେ ବସିଛନ୍ତି, ସେଠି ତାଙ୍କର ଗର୍ବ କିଏ କମେଇପାରିବ? ଦେବୀ ସେଇ ମହିଷାସୁର ଓ ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ରରୁ ସହିତ ତାଙ୍କୁ ବଧ କଲେ, ଏବଂ ଏହିପରି ଭାବରେ ସମସ୍ତ ବିବାଦର ସମାଧାନ ହେଲା। ଅସ୍ତ୍ର ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଦେବୀ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ପାଦ ଦ୍ୱାରା ଦଳନ କଲେ। ଦେବତା ଯୁଗର ଆରମ୍ଭରେ ଘଟିଥିବା ଏହି ଘଟଣା ପବିତ୍ର ଏବଂ ପାପର ଭୟ ଦୂର କରେ। ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା ଏବଂ ରଥ ସହିତ ଦେବୀ ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ଦେଖାଦେଲେ। ମହିଷାସୁର ପର୍ବତ ଉପରେ ବିନ୍ଧ୍ୟାକୁ ବର୍ଷାର ମେଘ ଭଳି ବର୍ଷା କରିଲେ। କ୍ରୋଧିତ ଦେବୀ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁଷ ଧରିଲେ, ତାହାର ସୁନାର ପିଠି ବର୍ଷା ମେଘ ମଧ୍ୟରେ ବିଜୁଳି ଭଳି ଚମକୁଥିଲା। ଦେବୀ ତାଙ୍କର ଗଦା ଓ ମୁଷଳ ଦ୍ୱାରା କିଛି ଦାନବଙ୍କୁ ପତିତ କଲେ, ତାଙ୍କ ଢାଳ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟମାନେ ଭୂମିକୁ ତଳିଦେଲେ। ସେ ନିଜ ସିଂହର ଆଞ୍ଚଳ ଉଲ୍ଲାସିତ କରି ଦାନବମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। କିଛି ଦାନବଙ୍କ ଗଳା ହଳ ବ୍ୟବହାରରେ ଛିଡ଼ିଗଲା, ଅନ୍ୟମାନେ କୁହାଡ଼ି ଦ୍ୱାରା ବିଛିନ୍ନ ହେଲେ। କିଛି ଭାଗିଗଲେ, କିଛି ପଡ଼ିଗଲେ, କିଛି ମୁଝିଗଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ତ୍ୟାଗ କଲେ। ଦେବୀଙ୍କୁ ବିନାଶ ରାତି ଭାବି ଦାନବମାନେ ଭୟରେ ଦୌଡ଼ିଗଲେ। ଏହା ଦେଖି, ନମରା ଏକ ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀ ଉପରେ ଚଢ଼ି ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଆସିଲେ। ସେ ତିନିମୁହିଁ ତ୍ରିଶୂଳ ସିଂହ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ। ତାପରେ ହରିକୁ ହାତୀର ମାଲିକ ମଧ୍ୟଭାଗରେ ଧରିଲେ। ତାଙ୍କ ଜୀବନ ହାରାଇ, ସେ ହାତୀର କାନ୍ଧରୁ ଚୁଆଁଡ଼ି ଦେବତାଙ୍କୁ ଅର୍ପିତ ହେଲେ। ଏହିପରି, ତାଙ୍କର ବାମ ହାତରେ ଘୁରାଇ ଡ଼ଙ୍ଗ ଭଳି ଧ୍ୱନି କଲେ। ଦେବୀଙ୍କ ହସରୁ ବିଭିନ୍ନ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଆକୃତିର ଜୀବ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ—କିଛିର ଘୋଡ଼ା ମୁହଁ, କିଛିର ମହିଷ ମୁହଁ, କିଛିର ଶୂକର ମୁହଁ ଥିଲା। ସେମାନଙ୍କର ବିଭିନ୍ନ ମୁହଁ, ଚକ୍ଷୁ, ପାଦ ଏବଂ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଅସ୍ତ୍ର ଥିଲା। କିଛି ତାଲ ବାଜାଇଲେ, କିଛି ଅମ୍ବିକାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ଦେବୀ ଏମିତି ଦାନବମାନେ ଉପରେ ବଜ୍ରପାତ ଭଳି ଆଘାତ କରିଲେ। ତାପରେ, ସେନାପତି ଚିକ୍ଷୁର ଦେବତାମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ସେ ମେଘ ଭଳି ପୃଥିବୀ ଉପରେ ବାଣର ବର୍ଷା କଲେ। ଏଭଳି ଦେବୀ ଦୁର୍ଗାଙ୍କ ଅଦ୍ଭୁତ ଶୌର୍ୟ ଓ ଦୟାର ଏହି ପବିତ୍ର ଗାଥା ଦେବତା ଏବଂ ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ନିମିତ୍ତ ଘଟିଥିଲା।