ଏହି ସମୟରେ ମହାସୁରମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ, ମହାପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଦାନବପତି, ଉଗ୍ରାୟୁଧ, ଚିକ୍ଷୁର ଓ ରକ୍ତବୀଜଙ୍କୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ। ସେମାନେ ଆସି, ଦାନୁର ପୁତ୍ରମାନେ ପାହାଡ଼ର ତଳେ ଶିବିର ଗଢ଼ି ସେଠି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ମୟାର ପୁତ୍ର, ଶତ୍ରୁସେନାଙ୍କ ଭଞ୍ଜକ ଓ ଡ଼ମ୍ରୁ ନାଦକାରୀ ଦୁନ୍ଦୁଭି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ସେ କହିଲେ, “ହେ କନ୍ୟେ, ମୁଁ ମହାସୁରଙ୍କ ଦୂତ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଅପରିମିତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରମ୍ଭାପୁତ୍ରଙ୍କ ଦୂତ ଭାବେ ଆସିଛି। ଯାହା ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଛନ୍ତି, ତାହା ଭ୍ରମ ଛାଡ଼ି ସତ୍ୟ ସହିତ କହିଦିଅ।" ତାଳ ଶିରୋପରି ବସି, ରମ୍ଭାପୁତ୍ର କହିଲେ, “ଯେପରି ଦେବତାମାନେ ମୋ ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧରେ ପରାଜିତ ହୋଇ ଶକ୍ତିହୀନ ହୋଇ ଭୂମିରେ ଭ୍ରମଣ କରୁଛନ୍ତି, ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ର, ମୁଁ ରୁଦ୍ର, ମୁଁ ସୂର୍ଯ୍ୟ—ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ମୁଁ ପ୍ରଭୁ। ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ଭୂତ, ୟକ୍ଷ ମୋ ସାମ୍ନାରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିଛି, ସେମାନେ କେହି ବଞ୍ଚିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରିନାହାନ୍ତି। ଏହି ଶ୍ରାବଣ ମାସରେ, ମୋର ସଂଗୃହୀତ ବିଜୟ ସମସ୍ତେ ଏଠାରେ ଆସିଛି। ତେଣୁ, ମୋତେ ଏଠି ଜଗତ୍ର ନାଥ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କର, ମୁଁ ତୋ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ଦମ୍ପତି। ଏହା ସତ୍ୟ, ଦାନବପତି ଭୂମିରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହା ସତ୍ୟ, ଦେବତାମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ପରାଜିତ।" ଏଠିରେ ଦେବୀ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ଯଦି ଆଜି ମହିଷାସୁର ମୋତେ ଦିଆଯାଏ, ତେବେ ସତ୍ୟର ଶକ୍ତିରେ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ସ୍ୱାମୀ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରିବି। ସେ ତ ତୋ ପାଇଁ ନିଜ ମୁଣ୍ଡ ମଧ୍ୟ ଦେଇଦେବେ—ଏଠି କ’ଣ ବରଦକ୍ଷିଣା ଦରକାର? ଯଦି ଏଠି ଏବେ ଦିଆଯିବ, ତେବେ ଦୁହେଁ ପାଇଁ ସମ୍ଭବ।" ଦେବୀ ଏହି କଥା ହସି ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜୀବମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ କହିଲେ, “ଏହି କୁଳରୁ ଯିଏ ଆଗରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ମୋତେ ଜୟ କରିବେ, ସେଁହିଁ ମୋ ସ୍ୱାମୀ ହେବେ।” ଦୂତ ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ଠିକ୍ ଭାବେ ମହିଷାସୁରଙ୍କୁ ଯାଇ କହିଲେ। ଯୁଦ୍ଧ ପ୍ରତି ଆଗ୍ରହୀ ହୋଇ, ମହିଷାସୁର ବିନ୍ଧ୍ୟାଚଳ ଶିଖରରେ ସରସ୍ୱତୀ ନଦୀ କୂଳକୁ ଆସିଲେ। ସେ ନମର ନାମକ ଦାନବଙ୍କୁ ସେନାପତି କରି ନିଯୁକ୍ତ କଲେ। ଦେବୀ ଦୁର୍ଗା ସେନାର ଏକ ଅଂଶ ନେଇ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଉଦ୍ୟମ କଲେ। ସେମାନେ ମହାଦେବୀଙ୍କୁ କହିଲେ: “ହେ ଅମ୍ବିକା, ତୁମେ ତୁମର କବଚ ପିନ୍ଧ।" ଦେବୀ କହିଲେ, “ଏଠି କେଉଁ ନିଚ ଦାନବ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ହୋଇ ମୋ ସାମ୍ନାରେ ଦଠିବା ସାହସ କରିପାରିବ?" ତାଙ୍କ ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ବିଷ୍ଣୁକବଚ ଧାରଣ କରାଯାଇଲା। ମହିଷାସୁର ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ଅଜୟ ଘୋଷିତ ହୋଇଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ଦେବୀ ତାଙ୍କ ପାଦଘାତରେ ସେଇ ମହିଷାସୁର ରାଜାକୁ ପୃଥିବୀରେ ପତିତ କରିଦେଲେ, ଯେପରି ଆଗରୁ କହାଯାଇଛି। ଯେଉଁ ଦେବତାଙ୍କ ଚିତ୍ତରେ ଚକ୍ରଧାରୀ ବିଷ୍ଣୁ ବିରାଜିତ, ତାଙ୍କର ଅଭିମାନ କିଏ କମାଇପାରିବ? ଏପରି ଭାବେ, ଦେବୀ ମହିଷାସୁରଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ବାହନ ସହିତ ବଧ କଲେ, ଏହିପରି ଭାବେ ସମସ୍ତ ବିବାଦର ସମାଧାନ ହେଲା। ଅସ୍ତ୍ର ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଦେବୀ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ପାଦ ଦ୍ୱାରା ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ। ଏହି ଘଟଣା ଦେବୟୁଗ ଆରମ୍ଭରେ ଘଟିଥିଲା, ଏହା ପବିତ୍ର ଓ ପାପଭୟ ନାଶକ। ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦେବୀଙ୍କୁ ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା ଓ ରଥ ସହିତ ଯେପରି ଇଚ୍ଛା କରିଥିଲେ, ସେପରି ଦେଖାଯାଇଥିଲେ। ମହିଷାସୁର ମେଘମାଳା ପରି ପାହାଡ଼ ଉପରେ ବର୍ଷା ଝରାଇଲେ। କ୍ରୁଧ୍ଧ ଦେବୀ ବିଶାଳ ଶକ୍ତିରେ ନିଜ ଉତ୍ତମ ଧନୁଷ ଧରିଲେ, ଯାହାର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପୃଷ୍ଠ ମେଘ ମଧ୍ୟରେ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଭାବେ ଚମକୁଥିଲା। ଦେବୀ ତାଙ୍କ ଗଦା ଓ ମୁଷଳ ଦ୍ୱାରା କିଛି ଦାନବଙ୍କୁ ଘାତ କଲେ, ତାଙ୍କ ଢାଲି ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟମାନେ ଅଚେତନ ହେଲେ। ସିଂହର ଖଡ଼ ଦାଢ଼ି ହଲାଇ ଦେବୀ ଦାନବମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। କିଛି ଦାନବଙ୍କ ଗଳା ହଳ ଦ୍ୱାରା ଚିରିଦିଆଯିଲା, କିଛି କୃଷ୍ଣ ଦ୍ୱାରା ଛେଦିତ ହେଲେ। କିଛି ଭଗିଗଲେ, କିଛି ପଡ଼ିଗଲେ, କିଛି ଶୁଷ୍କ ହେଇଗଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ସେମାନେ ଦେବୀଙ୍କୁ ବିନାଶିନୀ ରାତ୍ରି ଭାବି ଭୟରେ ପଳାଇଗଲେ। ଏହା ଦେଖି, ନମର ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀରେ ଚଢ଼ି ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଆସିଲେ। ସେ ଦାନବ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେବୀଙ୍କ ସିଂହ ଉପରେ ତ୍ରିଶୂଳ ଛାଡ଼ିଲେ।