ଏହି ଦିନରେ, ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଏକ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ତାଙ୍କର ପଥରେ ବାଧା ସୃଷ୍ଟି କରୁଥିଲା—ସେହି ପାହାଡ଼ ହେଉଛି ବିନ୍ଧ୍ୟା। ତେଣୁ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ କହାଯାଇଲା: “ଏହି ବିନ୍ଧ୍ୟାକୁ ନମ୍ର କରିବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କର, ଯେଉଁଠାରେ ଏହି ପାହାଡ଼ ମୋର ପଥ ଅଟକାଇଛି। ତୁମ ତେଜରେ ବିନ୍ଧ୍ୟା ଦଳିତ ହେବ, ତାପରେ ଏହା ମୋର ସୁରକ୍ଷା ତଳେ ରହିବ; ତୁମ ପାଇଁ କ’ଣ ଦୁଃଖ ରହିପାରିବ?” ତାପରେ ମହାମୁନି ତାଙ୍କ ବୃଦ୍ଧ ଦେହକୁ ନେଇ ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ୟକୁ ଛାଡ଼ି ବିନ୍ଧ୍ୟ ପାହାଡ଼କୁ ଗଲେ। ସେଉଁଠାରେ, ବୃଦ୍ଧ ଓ ଦୁର୍ବଳ ଥିବାରୁ, ସେ ବିନ୍ଧ୍ୟାକୁ ଚଢ଼ିପାରିବେ ନାହିଁ, ତେଣୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ: “ମୁଁ ବୃଦ୍ଧ ଓ ଦୁର୍ବଳ, ତୁମେ ଏବେ ନମ୍ର ହେଇଯାଅ।” ଏଭଳି କହି, ସେ ବିନ୍ଧ୍ୟାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ପାହାଡ଼ ଉପରେ ପାଦ ରଖିଲେ ଓ ଏକ ଶପଥ କଲେ: “ମୁଁ ପୁଣି ଫେରି ନଆସିପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମେ ଏଠାରେ ବଢ଼ିବା ନାହିଁ; ନହେଲେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଅବହେଳାରେ ଶାପ ଦେଇଦେବି।” ବିନ୍ଧ୍ୟା ସେଇ ଆଶାରେ ଅପେକ୍ଷା କରି ଦଢ଼ି ରହିଲା, ଯେବେ ମୁନି ପୁଣି ଆସିବେ। ତାପରେ ମୁନି ଵିଦର୍ଭର ରାଜକୁମାରୀଙ୍କୁ ସେଠାରେ ରଖି, ନିଜ ଶାନ୍ତ ଆଶ୍ରମକୁ ଫେରିଗଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ତପସ୍ୟା ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହୋଇ ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ୟରେ ଅବଶିଷ୍ଟ ସମୟ ତପସ୍ୟାରେ ବ୍ୟତୀତ କଲେ। ତାଙ୍କ ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ ଥିଲା ଯେ, ସେ ବିନ୍ଧ୍ୟାର ନମ୍ର ଶିଖରକୁ ଛାଡ଼ିବେ ନାହିଁ। ବିନ୍ଧ୍ୟାର ଉଚ୍ଚ ଶିଖରରେ ଦୁର୍ଗା ଦେବୀ, ଯିଏ ଋଷିମାନେ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି, ଦାନବ ନାଶ ପାଇଁ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ ଦଢ଼ି ରହିଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଅପ୍ସରାମାନେ କାତ୍ୟାୟନୀଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ବନା ଦେଇ, ଦୁଃଖ ଶୂନ୍ୟ ହୋଇ ସେଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦୁଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାନବ—ଚଣ୍ଡ ଓ ମୁଣ୍ଡ—ଏକ ତପସ୍ଵିନୀ ନାରୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ମହିଷାସୁରଙ୍କ ଦୂତ ହୋଇ, ସେମାନେ ଦାନବରାଜଙ୍କ ରାଣୀଙ୍କୁ କହିଲେ: “ଏଠାରେ ଏକ ଦେବୀ ଅଛନ୍ତି, ଯିଏ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳି ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବସ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ସୁନ୍ଦର। ତିନିଟି ଚକ୍ଷୁ ଓ ତିନି ଅଗ୍ନିକୁ ବଶ କରିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର କଣ୍ଠ ଶଂଖକୁ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଦମନ କରିଛି। ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆଲୋକିତ କରୁଥିବା ବୋଲି ଭାବି, ତାଙ୍କ ଅଙ୍ଗ ନିଜେ ଭୟଙ୍କର ଦୁର୍ଗ ଭଳି ହୋଇଯାଇଛି। ତୁମ ଶୌର୍ୟକୁ ଜାଣି, ତାଙ୍କ ଅଙ୍ଗ ଇଚ୍ଛାକୁ ନେଇ ଏକ ଯାନ୍ତ୍ରିକ ରୂପ ଧାରଣ କରିଛି। ଭୟଭୀତ ପ୍ରେମ ପାଇଁ, ଏଠାରେ ଏକ ସିଢ଼ି ନିର୍ମିତ ହୋଇଛି। ତୁମକୁ ଭୟ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ପାଇଁ, ମନ୍ମଥଙ୍କ ଘମ ଏଠାରେ ବହୁଛି। ସେଇ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଗୃହର ମୁଦ୍ରା ନିଜେ କାମଦେବ ଦେଇଛନ୍ତି। ମୁଁ ଏହାକୁ ଏକ ସୁରକ୍ଷିତ ନଗର ଭାବରେ ଦେଖୁଛି, ଯେଉଁଠାରେ କାମଦେବ ନିଜ ପ୍ରଜାକୁ ବସାଇଛନ୍ତି। ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ନିଜ ଶକ୍ତି ଶେଷ କରି, ଏହି ସୌନ୍ଦର୍ୟ ତୁମ ପାଖକୁ ଦେଇ ଦେଖିବାକୁ ଦେଇଛନ୍ତି। ସେ ନୂତନ ଭାବେ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ବଶ କରି, କେବଳ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଦ୍ୱାରା ନିଜ ଗୌରବ ଲାଭ କରିଛନ୍ତି। ତାଙ୍କର ନିଖିଳ ନଖମାଳି ମଣିମାଳା ପରି ଚମକୁଛି, ଯେପରି ଆକାଶରେ ତାରାମାଳା। ଆମେ ତାଙ୍କୁ ଇଚ୍ଛାମତେ ଦେଖିଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ନାମ କି, କାହାର କନ୍ୟା, କିମ୍ବା କେବଳ ଏକ ଯୁବତୀ—ତାହା ଜାଣିପାରିଲୁ ନାହିଁ। ତୁମେ ନିଜେ ବିନ୍ଧ୍ୟାକୁ ଯାଅ, ଦେଖ ଏବଂ ଯାହା ଚାହୁଁଛ, ଯାହା ଉଚିତ, ତାହା କର।” ତାପରେ ଦାନବରାଜ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ: “ଏଠାରେ କୌଣସି ମହିଷ ନାହିଁ।” ଯେଉଁଠାରୁ ଯେଉଁପରି ଆସୁଛି, ସେଉଁଠି ଯାଏ, ଯାହା ଭାବେ ଚାଲିଯାଏ। ଏହିପରେ ମହାସୁର ନିଜ ଦୂତ ଉଗ୍ରାୟୁଧ, ଚିକ୍ଷୁର ଓ ରକ୍ତବୀଜକୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ। ସେମାନେ ବିନ୍ଧ୍ୟା ପାହାଡ଼ର ତଳେ ଶିବିର କରି ଦଢ଼ି ରହିଲେ। ମୟାର ପୁତ୍ର ଦୁନ୍ଦୁଭି, ଶତ୍ରୁ ସେନା ନାଶକ, ଡମ୍ରୁ ମାରିଥିବା, ତପସ୍ଵିନୀଙ୍କୁ କହିଲେ: “ମୁଁ ମହାସୁରଙ୍କ ଦୂତ, ଅପରିମିତ ଶକ୍ତିର ରମ୍ଭାପୁତ୍ରଙ୍କ ନାମରେ ଆସିଛି। ସତ୍ୟ କହ, ଭ୍ରମ ରହିବ ନାହିଁ—ରମ୍ଭାପୁତ୍ର ଯାହା କହିଛନ୍ତି, ସେ ଉପଦେଶ ଦେଇଅ।” ତାପରେ ରମ୍ଭାପୁତ୍ର ସେଇ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆସନରେ ବସି ଏହିପରି କହିଲେ: “ମୁଁ ଯେପରି ଦେବତାମାନେ ମୋ ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧରେ ପରାଜିତ ହୋଇ ଶକ୍ତିହୀନ ହୋଇ ପୃଥିବୀରେ ଭ୍ରମଣ କରୁଛନ୍ତି, ସେପରି ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ର, ମୁଁ ରୁଦ୍ର, ମୁଁ ସୂର୍ଯ୍ୟ; ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ମୁଁ ଏକମାତ୍ର ପ୍ରଭୁ। ଯେଉଁମାନେ ମୋ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିଛନ୍ତି—ଦେବ, ଯକ୍ଷ, କିଏ ହେଉ, କେହି ବଞ୍ଚିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରିନାହାନ୍ତି। ଶ୍ରାବଣ ମାସର ଏହି ଦିନ, ମୋର ଦୁର୍ଲଭ ସଫଳତା ଏଠାରେ ସଂଗୃହୀତ ହୋଇଛି।