ପୂର୍ବରୁ, ଦ୍ୱିଜ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଈଶ୍ୱର ଓ କାଟ୍ୟାୟନୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବିଶେଷ ପ୍ରୟାସ ହୋଇଥିଲା। ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ନମରା, ରକ୍ତବୀଜ ଓ ଅନ୍ୟ ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବମାନେ ଉପଦ୍ରବ କରୁଥିଲେ। କୁରୁମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟାୟ ଭୋଗୁଥିଲେ। ଏହି ଘଟଣାକୁ ଏକାଏକି ଭଲଭାବେ ବିସ୍ତୃତ ଭାବରେ କଥାହେବା ଆବଶ୍ୟକ ଅଟୁଟ ଥିଲା। ଯିଏ କାଟ୍ୟାୟନୀ, ସେ ଦିନେ ଦିନେ ଦାନବମାନେ ଦେଇଥିବା ବର ଦାୟିନୀ ଦୁର୍ଗା ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି। ରମ୍ଭା ଓ କରମ୍ଭା—ଏହି ଦୁଇ ଦାନବ ଅତିଶୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ। ସେମାନେ ଅନେକ ବର୍ଷ ପଞ୍ଚ ନଦୀର ଜଳରେ ବସିଥିଲେ। କରମ୍ଭା ଓ ରମ୍ଭା, ଯକ୍ଷ ମାଲପଟା ପାଖକୁ ଗଲେ। ତାଙ୍କୁ ପାଦ ଦ୍ୱାରା ଧରି, ଇଚ୍ଛାମତ ଭାବେ ଆକ୍ରମଣ କରିଥିଲେ। ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବ ନିଜ ମୁଣ୍ଡକୁ ଅଗ୍ନିରେ ଦବାଇ ହବି ଦାନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ନିଜ ମୁଣ୍ଡ କାଟିବା ଇଚ୍ଛା କଲେ, କିନ୍ତୁ ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କୁ ବାଧା ଦେଲା। ଅନ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ହତ ହେବା ସମ୍ଭବ, କିନ୍ତୁ ନିଜ ଦ୍ୱାରା ନିଜକୁ ବିନାଶ କରିବା ଅତି ଦୁଷ୍କର। "ମୃତ୍ୟୁ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; କାରଣ ମୃତ୍ୟୁ ହେଲେ ଏଠିରେ ସମସ୍ତ କଥା ଶେଷ ହେଇଯାଏ," ଏପରି ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଇଥିଲା। "ମୋ ପୁଅ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ତିନି ଲୋକ ଜୟ କରିବ," ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଆଯାଇଥିଲା। ସେ ବାୟୁ ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେବେ, ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ଯେକୌଣସି ରୂପ ଧାରଣ କରିପାରିବେ, ଅସ୍ତ୍ର ଚାଳନାରେ ପ୍ରବୀଣ ହେବେ। "ତୁମେ ଯାହା ଚିନ୍ତା କରିବେ, ସେହି କାମ ସଫଳ ହେବ," ଏପରି ଆଶ୍ବାସ ଦିଆଯାଇଲା। ଯକ୍ଷ ମାଲବତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ, ସେଠି ଅନେକ ଯକ୍ଷମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ। ଏଠି ହାତୀ, ମହିଷ, ଘୋଡା, ଗାଁ, ଛାଗ, ଭେଡା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପଶୁମାନେ ଥିଲେ। ରୂପରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଣୀ ତ୍ରିହାୟଣୀ, ତପସ୍ୟାରେ ପ୍ରବୀଣ ଥିଲେ। ସେ ନିଜ ଭାଗ୍ୟରେ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ତାପରେ ସେ ତଳଲୋକକୁ ପ୍ରବେଶ କରି ନିଜ ପାଳେସରେ ଗଲେ। ଅନ୍ୟାୟ କରୁଥିବା ବୋଲି ଚିହ୍ନିତ ହେଇ, ସେ ମାଲବତାକୁ ଚାଲିଗଲେ। ସେ ଯକ୍ଷମାନଙ୍କ ପବିତ୍ର ଏବଂ ଉତ୍ତମ ଭୂମିକୁ ଯାଇଥିଲେ। ସେଠି ସେ ଏକ ପବିତ୍ର ପୁଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ—ଏକ ମହିଷ, ଯିଏ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ଯେକୌଣସି ରୂପ ଧାରଣ କରିପାରିଥିଲା। ସେ ନିଜ ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ର ରକ୍ଷା କରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦିତିଙ୍କୁ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ଏକ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତଳୱାର ଉଠାଇ ମହିଷ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଏହି ଧର୍ମିକ ନାରୀ ଗୁହ୍ୟକମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୁରକ୍ଷିତ ହେଲେ, ଯେଉଁମାନେ ମହିଷକୁ ବାଧା ଦେଲେ। ଦାନବ ଏକ ଦିବ୍ୟ ହ୍ରଦରେ ପଡି, ତାହାର ମୃତ୍ୟୁ ହେଲା। ଯକ୍ଷମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଠି ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ, ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀମାନେ ଦୂର କରାଗଲା। ଏହି କଳାବର୍ଣ୍ଣ ନାରୀ ଶବଦାହକୁ ରଖି, ନିଜ ସ୍ୱାମୀ ସହିତ ଅଗ୍ନିକୁ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ସେ ତଳୱାର ହାତରେ ନେଇ, ଯକ୍ଷମାନେ ଦୂର କରିଦେଲେ। କିନ୍ତୁ ପ୍ରତିରକ୍ଷକ ମହିଷ, ରମ୍ଭାର ପୁଅ, ଅଟୁଟ ରହିଲା। ଏହି ମହିଷ ଦାନବ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ରୁଦ୍ର, ଅର୍କ, ମାରୁତଙ୍କୁ ଜୟ କରିଥିଲେ। ଦାନବ ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ତାଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ କରିଥିଲେ; ଶମ୍ଭର, ତାରକ ଓ ଅନ୍ୟ ଦାନବମାନେ ପରାଜିତ ହେଲେ। ଚନ୍ଦ୍ର, ଇନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ରାଜ୍ୟ ଛାଡି ଦେଇଥିଲେ; ଧର୍ମ ଦୂରେ ଚାଲିଗଲା, ଅନ୍ୟାୟ ପ୍ରବଳ ହେଲା। ତାପରେ, ମୁଁ ଏକ ଷ୍ଟୋତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦେବମାନେଙ୍କୁ ନେଇ, ଶ୍ରୀର ନାଥ ଚକ୍ରଧାରୀକୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲି। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେମାନେ ନମସ୍କାର କରି, ମହିଷ ଦାନବର କଥା ଅନୁବାଦ କଲେ। "ମହିଷ ଦାନବ ଆମକୁ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଦୂର କରି, ପୃଥିବୀରେ ବାସ କରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରିଛି," ବାର୍ତ୍ତା ଦେଲେ। "ଆମେ ଆଜି ତଳଲୋକକୁ ନଯିବା ଦିନେ, ଦାନବମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଆମକୁ ବିନାଶ କରିଦେବେ," କହିଲେ। ଏହା ଦେଖି, ଅବିନାଶୀ ହରି, ସମୟର ଅଗ୍ନି ପରି କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ।