ଏକ ସମୟର କଥା, ମୁଁ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ଶରଣାଗତ ହୋଇ, ଭଗବାନ୍ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲି—“ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଶରଣକୁ ଆସିଛି।” ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ମଧ୍ୟ ସେହିପରି ଅନୁରୋଧ କଲି—“ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଶରଣକୁ ଆସିଛି।” ଉତ୍ତର ଦିଗରେ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ନାଥଙ୍କୁ ଶରଣାଗତ ହୋଇ ମୁଁ ନମସ୍କାର କଲି। ଉତ୍ତର-ପୂର୍ବ ଦିଗରେ, ହେ କ୍ଷତି ନାଶକ ବିଷ୍ଣୁ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଶରଣକୁ ଆସିଛି ବୋଲି ନମସ୍କାର କଲି। ପୂର୍ବ-ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ, ହେ ଯଜ୍ଞବରାହ ରୂପୀ ବିଷ୍ଣୁ, ମୋତେ ଦୃଢ଼ତାରେ ଧରି ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ଦକ୍ଷିଣ-ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ, ହେ ଦିବ୍ୟ ରୂପୀ ନରସିଂହ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ପଶ୍ଚିମ-ଉତ୍ତର ଦିଗରେ, ହେ ହୟଗ୍ରୀବ ଦେବ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ସଦା, ହେ ଅଜୟ ବିଷ୍ଣୁ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ; ହେ ଅପରାଜିତ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ହେ ଅନନ୍ତ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ହେ ମହାମୋହ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଏପରି ଶରଣାଗତ ହୋଇ, ହେ ପରମେଶ୍ୱର, ମୋତେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ; ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ପୂର୍ବେ, ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଈଶ୍ୱର ଓ କାଟ୍ୟାୟନୀ ଦ୍ୱାରା ବିଭିନ୍ନ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନମର, ରକ୍ତବୀଜ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବିରୋଧୀ ଶକ୍ତିମାନେ ଦମିତ ହୋଇଥିଲେ। ଏହି ଘଟଣା ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ କହିବାକୁ ଉଚିତ। ସେହି କାଟ୍ୟାୟନୀ, ଯିଏ ସଦା ଦୁର୍ଗା ଭାବେ ଦେବୀ ରୂପେ ଅନୁଗ୍ରହ ପ୍ରଦାନ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କ କଥା ଶ୍ରୀମାନ୍ ଋଷି, ତୁମେ ଶୁଣ। ରମ୍ଭ ଓ କରମ୍ଭ, ଏହି ଦୁଇ ଦାଇତ୍ୟ ଅତିଶୟ ସକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ, ସେମାନେ ପଞ୍ଚ ନଦୀର ଜଳରେ ବର୍ଷ ପରି ବର୍ଷ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ। କରମ୍ଭ ଓ ରମ୍ଭ, ଯକ୍ଷ ମାଳପଟା ନିକଟକୁ ଗଲେ। ସେଉଁଠାରେ, ତାଙ୍କ ପାଦ ଦ୍ୱାରା ମାଳପଟାକୁ ଇଚ୍ଛାମତେ ଆଘାତ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାଇତ୍ୟ ନିଜ ମୁଣ୍ଡକୁ ଅଗ୍ନିରେ ଦେଇ, ତାହାକୁ ହବିରୂପେ ଦେବାକୁ ଚାହିଁଲେ। ନିଜ ମୁଣ୍ଡ କାଟିବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କୁ ବାଞ୍ଚାଇଲା। ଯେଉଁଠି ଅନ୍ୟେଁ ଦ୍ୱାରା ହତ୍ୟା ଲିଖିତ ଅତିକ୍ରମ କରିବା କଷ୍ଟକର, ସେଠି ନିଜ ହାତରେ ମୃତ୍ୟୁ ଅନ୍ୟ ଅଧିକ କଷ୍ଟଦାୟକ। ତେଣୁ କେବେ ମୃତ୍ୟୁ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; କାରଣ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ସମସ୍ତ କଥା ଏଠାରେ ଶେଷ ହୋଇଯାଏ। ଏହି ପରିଷ୍ଥିତିରେ, ମାତା ଚାହିଲେ—“ମୋ ପୁଅ, ତୁମେ ଅପୂର୍ବ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ତିନି ଲୋକ ଜୟ କର।” ସେ ପୁଅ ବାୟୁ ସମ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେବେ, ଇଚ୍ଛାମତେ ରୂପ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିପାରିବେ, ଶସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାରରେ ଦକ୍ଷ ହେବେ। “ମୋ ପୁଅ, ତୁମେ ଯାହା ମନେ କରିବ, ତାହା ସଫଳ କରିପାରିବ।” ଏହିଭଳି, ଯକ୍ଷ ମାଳବଟାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ, ଯେଉଁଠି ଅନେକ ଯକ୍ଷ ଚାରିପାଖରେ ଥିଲେ, ବିଭିନ୍ନ ପଶୁ—ହାତୀ, ମହିଷ, ଘୋଡ଼ା, ଗାଈ, ଛାଗ ଓ ମେଁଷା ରହୁଥିଲେ। ରୂପରେ ଅତି ଅଲଂକୃତ ରାଣୀ ତ୍ରିହାୟଣୀ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ, ଯିଏ ତପସ୍ୟାରେ ନିପୁଣ। ଏହିପରି ଡାକରଣାରେ, ତାଙ୍କ ଭାଗ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସେ ଯାତ୍ରା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏପରେ, ସେ ନିଜ ଅଧୋଲୋକରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ନିଜ ରାଜମହଳକୁ ଗଲେ। ଏହିପରି ଅନୁଚିତ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ସେ ମାଳବଟାକୁ ଚାଲିଗଲେ। ସେ ଏକ ପବିତ୍ର ଓ ଉତ୍ତମ ଯକ୍ଷ ଭୂମିକୁ ଚାଲିଗଲେ। ସେଠାରେ ସେ ଏକ ଶୁଦ୍ଧ ପୁଅଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ଯିଏ ମହିଷ ରୂପେ ଇଚ୍ଛାମତେ ରୂପ ଧାରଣ କରିପାରୁଥିଲେ। ଏହି ଦିନେ, ସେ ନିଜ ଧର୍ମକୁ ରକ୍ଷା କରି, ଉତ୍ତମ ଦିତିଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ବ୍ୟକ୍ତି ତାଲୱାର ଉଠାଇ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ମହିଷ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। କିନ୍ତୁ ତାହା ସତୀ ନାରୀ ଗୁହ୍ୟକ ଦ୍ୱାରା ସୁରକ୍ଷିତ ହେଲେ, ଏବଂ ମହିଷକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରାଗଲା। ଶେଷରେ, ସେ ଦାଇତ୍ୟ ଏକ ଦିବ୍ୟ ସରୋବରରେ ପଡ଼ି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ। ସେ ଯକ୍ଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶରଣ ନେଲେ, ଏବଂ ବନ୍ୟଜନ୍ତୁମାନେ ଦୂରେ ଚାଲିଗଲେ। ଶେଷରେ, କଳାବର୍ଣ୍ଣା ଏହି ସତୀ ନାରୀ, ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ସହ ଚିତା ଉପରେ ବସି, ଅଗ୍ନିକୁ ଅଙ୍ଗୀକାର କଲେ।