ଏହି ବିଶିଷ୍ଟ ்ଅଧ୍ୟାୟରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହୁଏ ଯେ, ବଳିଦାନ କିମ୍ବା ଦାନ କ୍ଷେତ୍ରରେ, ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ସ୍ବଯଂ ସମର୍ଥ୍ୟ ଅନୁସାରେ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ, ହେ ଦ୍ବିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ। ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଧୂପ ଦେଇ ବର୍ଷକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କରିବା ଦ୍ୱାରା, ଏହି ଯଜ୍ଞକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିବା ଉଚିତ। ଏଠାରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ, ବର୍ଣ୍ଣବିଭିନ୍ନ ଏବଂ ଚୁଷିବା କିମ୍ବା ଖାଇବା ଯୋଗ୍ୟ ଭୋଜ୍ୟ ପଦାର୍ଥ ଦାନ କରିବାକୁ କହାଯାଇଛି। ଏହି ସବୁ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ସମୟରେ, ଉତ୍ତମ ଋଷିମାନେଙ୍କୁ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଉଚ୍ଚାରଣ କରି କହିବା ଉଚିତ— "ମୋର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜିନିଷଗୁଡ଼ିକୁ ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ ଓ ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ ଅର୍ପିତ ହେଉ।" ଏହି ସତ୍ୟର ଶକ୍ତିରେ, ହେ କେଶବ, ଧର୍ମ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଲକ୍ଷ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ଅଭିନ୍ନ ରହୁ। ଏପରି ଭାବେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଅଭିନ୍ନତାର ବ୍ରତ ପାଳନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହା ଦ୍ୱାରା ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ ଓ ମୋକ୍ଷ ଅକ୍ଷୟ ଭାବେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ଏବେ ମୁଁ ଶୁଭ ଭାଇଷ୍ଣବ କବଚ ପାଠ କରିବି। ପୂର୍ବଦିଗରେ, ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର; ମୁଁ ତୁମ ଶରଣକୁ ଆସିଛି। ଦକ୍ଷିଣଦିଗରେ, ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର; ପଶ୍ଚିମରେ, ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ମୁଁ ତୁମ ଶରଣକୁ ଆସିଛି। ଉତ୍ତରେ, ହେ ଜଗନ୍ନାଥ, ମୁଁ ତୁମ ଶରଣକୁ ଆସିଛି। ନୈଋତ୍ୟ (ନେଉଁଥ) ଦିଗରେ, ହେ ବିପତ୍ତିନାଶକ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର। ଆଗ୍ନେୟ (ଦକ୍ଷିଣପୂର୍ବ) ଦିଗରେ, ହେ ବରାହ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର। ବାୟୁବ୍ୟ (ଉତ୍ତରପଶ୍ଚିମ) ଦିଗରେ, ହେ ହୟଗ୍ରୀବ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର। ଦକ୍ଷିଣପଶ୍ଚିମରେ, ହେ ନୃସିଂହ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର। ସଦା, ହେ ଅଜୟ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର। ହେ ଅପରିମିତ, ହେ ମହାମାୟା, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଏଭଳି କରି, ହେ ପରମେଶ୍ୱର, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର। ପୂର୍ବେ, ହେ ଦ୍ବିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଇଶ୍ୱର ଓ କାଟ୍ୟାୟନୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଏହି କଥା ଉଚ୍ଚାରିତ ହୋଇଥିଲା। ନମର ଓ ରକ୍ତବୀଜ, ଏବଂ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅନ୍ୟ ଅବରୋଧକମାନେ, କୁରୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅନ୍ୟ ଅବରୋଧକମାନେ, ସମସ୍ତଙ୍କ କଥା ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ। କାଟ୍ୟାୟନୀ, ଯିଏ ସଦା ଦାୟିନୀ ଦୁର୍ଗା, ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ରମ୍ଭା ଓ କରମ୍ଭା—ଏହି ଦୁଇ ଦାୟତ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରବଳ ଥିଲେ। ସେମାନେ ପଞ୍ଚନଦୀର ଜଳରେ ବର୍ଷରୁ ବର୍ଷ ଧ୍ୟାନ କରିଥିଲେ। କରମ୍ଭା ଓ ରମ୍ଭା, ଯକ୍ଷ ମାଳପଟଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ତାଙ୍କୁ ପାଦ ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁପରି ଇଚ୍ଛା ମନେ, ମାରିଥିଲେ। ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାୟତ୍ୟ ନିଜ ମୁଣ୍ଡକୁ ଅଗ୍ନିରେ ଦେଇ ହବି ଦେବାକୁ ଚାହିଲେ, କିନ୍ତୁ ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କୁ ବାଞ୍ଚି ନେଇଲା। ନିଜେ ମୁଣ୍ଡ କାଟିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ, କିନ୍ତୁ ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କୁ ବଞ୍ଚାଇଲା। ଯେଉଁଠି ଅନ୍ୟେ ହତ୍ୟା କରିବାକୁ ନିୟତ, ସେଉଁଠି ଦୁଃସାଧ୍ୟ, କିନ୍ତୁ ନିଜେ ଆତ୍ମହତ୍ୟା କରିବାକୁ ଚାହିଁଥିବାକୁ ଅଧିକ ଦୁଃସାଧ୍ୟ। ଏଠି ଏହି ଶିକ୍ଷା ମିଳେ—"ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ; କାରଣ, ଯେତେବେଳେ ମୃତ୍ୟୁ ହୁଏ, ଏଠାରେ ସମସ୍ତ କଥା ଶେଷ ହୋଇଯାଏ।" ଏହିପରି କାମନା କରାଯାଇଛି—"ମୋର ପୁଅ, ତୁମ ଅତିଶୟ ଶକ୍ତିରେ ତିନି ଲୋକର ଜୟକର୍ତ୍ତା ହେଉ। ସେ ବାୟୁ ପରି ପ୍ରବଳ, ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ଯେକୌଣସି ରୂପ ଧାରଣ କରିପାରିବ ଓ ଶସ୍ତ୍ରଚାଳନରେ ପାରଙ୍ଗତ ହେବ।" "ମୋ ପୁଅ, ତୁମେ ଯାହା ମନେ ଧରିବ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ହେବ।" ଯକ୍ଷ ମାଳବଟାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ, ଯେଉଁଠି ଅନ୍ୟ ଯକ୍ଷମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରିଥିଲେ, ଅନେକ ହାତୀ, ମହିଷ, ଘୋଡ଼ା, ଗାଈ, ଛାଗଳ ଓ ଭେଡ଼ା ଥିଲେ। ରୂପ ଓ ଗୁଣରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠୀ, ତ୍ରିହାୟଣୀ ରାଣୀଙ୍କ ଦେହରେ ଏହି ଶକ୍ତି ଆସିଲା। ଏବଂ, ତାଙ୍କ ନିଜ ଭାଗ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରେରିତ ହୋଇ, ସେ ଯାତ୍ରା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।