ଏହି ପବିତ୍ର କଥାରେ, ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଉଦ୍ଭବ ହୋଇଥିଲା କଳା ଉଦୁମ୍ବର ଗଛ, ଏବଂ ବସ୍ତ୍ର ଦାନ କରୁଥିବା ବୃଷଭ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। କାତ୍ୟାୟନୀଙ୍କୁ ଶାମୀ ଗଛ ଉଦ୍ଭବିତ ହେଲା, ଏବଂ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ହସ୍ତରେ ବିଳ୍ବ ଫଳ ଆସିଗଲା। ବାସୁକି ନାଗଙ୍କ ଲମ୍ବା ପୁଛ ଓ ପିଠରେ ଧର୍ମୀୟ କୁଶ ଓ ଦର୍ଭା ଗଛ, ଶ୍ୱେତ ଓ କୃଷ୍ଣ ଦୁଇ ପ୍ରକାର ଉଗିଯାଇଥିଲା। ଏଭଳି ଭାବେ ଏସବୁ ବିଭିନ୍ନ ବସ୍ତୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବା ସହିତ, ଏହାମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ଭକ୍ତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ଏହି ବସ୍ତୁମାନେ ମାଧ୍ୟମରେ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ପୂଜିତ କରିବା ଉଚିତ, ଏହା ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ଅଂଶ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ। ଏହି ପୂଜା ଓ ଉପଚାର ପ୍ରଧାନ ଔଷଧୀମାନେ ଓ ଶରଦ୍ ଋତୁ ଯାଏଁ ଚାଲିଥାଏ। ରତ୍ନ, ମୁକ୍ତା, ପ୍ରବାଳ ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ବସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ ଏଥିରେ ଦିଆଯାଏ। ତିକ୍ତ ଓ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଖଣ୍ଡ ଦ୍ରବ୍ୟ ଏଠାରେ ନିବେଦିତ ହୁଏ। ଯେତେବେଳେ ଘରରେ ଏକ ପୂର୍ଣ୍ଣ ବର୍ଷ ଅଖଣ୍ଡ ଦ୍ରବ୍ୟ ରହିଥାଏ, ସେହି ଦ୍ରବ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ଅଖଣ୍ଡତା ଯଜ୍ଞରେ ଉଲ୍ଲେଖ ହୁଏ, ଦାନରେ ନିଜର କ୍ଷମତା ଅନୁଯାୟୀ ଦେବା ଉଚିତ। ବର୍ଷକୁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ କରିବା ପାଇଁ ବିଭିନ୍ନ ଧୂପ ଦେବା ଉଚିତ। ଏହିପରି ଅଖଣ୍ଡ, ରଙ୍ଗୀନ, ଚୁଷିବା ଓ ଖାଇବା ଭୋଜ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ। ଏହି ସବୁ ମନ୍ତ୍ର ସହ ବିଦ୍ୱାନ୍ ସଜ୍ଜନଙ୍କୁ ଘୋଷଣା କରିବା ଉଚିତ: “ମୋର ଅଖଣ୍ଡ ବସ୍ତୁ ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ ଓ ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ ହେଉ। ଏହି ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା, ହେ କେଶବ, ଧର୍ମ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସବୁ ଅଖଣ୍ଡ ରହୁ।” ଏହିପରି, ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସବୁ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଅଖଣ୍ଡତା ରତ୍ନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହା ଦ୍ୱାରା ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ ଓ ମୋକ୍ଷ କ୍ଷୟହୀନ ଭାବରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ବର୍ତ୍ତମାନ ମୁଁ ଏହି ଶୁଭ ବୈଷ୍ଣବ କବଚ ପାଠ କରିବି। ପୂର୍ବ ଦିଗରେ, ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର; ମୁଁ ତୁମ ସରଣାଗତ। ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ଏବଂ ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି; ଉତ୍ତର ଦିଗରେ, ହେ ବିଶ୍ୱନାଥ, ମୁଁ ତୁମ ସରଣାଗତ। ଇଶାନ କୋଣରେ, ହେ ହାନି ନାଶକ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର। ଅଗ୍ନିକୋଣରେ, ମୋତେ ଧରି ରକ୍ଷା କର, ହେ ଯଜ୍ଞବରାହ। ନୃସିଂହ ଆକୃତି ଦ୍ୱାରା ନୃତ୍ୟକୋଣରେ ରକ୍ଷା କର। ବାୟୁକୋଣରେ ହେ ହୟଗ୍ରୀବ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର; ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ସଦା ମୋତେ ରକ୍ଷା କର, ହେ ଅଜୟ; ଅପରାଜିତ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଅନନ୍ତ, ମହାମୋହ, ସର୍ବୋତ୍ତମ ପୁରୁଷ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଏଭଳି କରି, ହେ ଦେବ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର। ପୂର୍ବେ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଈଶ ଓ କାତ୍ୟାୟନୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ନମର ଓ ରକ୍ତବୀଜ ଏବଂ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବିପଦ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲେ। ଏହି ନମର ଓ ରକ୍ତବୀଜ ଏବଂ କୌରବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବିଭିନ୍ନ ବିପଦ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲେ। ଏହି କଥା, ହେ ପ୍ରିୟ, ତୁମେ ଭଲଭାବେ କହିବା ଉଚିତ। କାତ୍ୟାୟନୀ ହେଉଛନ୍ତି ଦୟାମୟୀ ଦୁର୍ଗା, ସେ ସଦା ବରଦାୟିନୀ। ରମ୍ଭା ଓ କରମ୍ଭା—ଏହି ଦୁଇ ଦାନବ ବହୁ ବର୍ଷ ପଞ୍ଚ ନଦୀର ଜଳରେ ରହିଥିଲେ। କରମ୍ଭା ଓ ରମ୍ଭା, ଯକ୍ଷ ମାଳପଟ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ସେଉଁମାନେ ତାଙ୍କୁ ପାଦ ଦ୍ୱାରା ଧରି, ଇଚ୍ଛାମୁତାବକ ଆଘାତ କଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ କରମ୍ଭା, ନିଜ ମୁଣ୍ଡକୁ ଅଗ୍ନିରେ ଦେଇ ହବି ଦେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।