ଏହି ପବିତ୍ର କଥାରେ, ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଏ ଯେ, ଏକ ଭକ୍ତିଶୀଳ ବ୍ୟକ୍ତି ଦଧି-ଭାତ, ଖୀରେ ପକାଯାଇଥିବା ଚାଉଳ, ଡାଲି, ଓ ପିଠା ପ୍ରଦାନ କରିବା ଉଚିତ୍। ଏହା ସହିତ, ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକମାନେ ‘ଗଙ୍ଗାଧର’ ଓ ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଦ୍ୱାରା ଉପାସନା କରନ୍ତି। ଏହିପରି କରିଲେ, ମନୁଷ୍ୟ ଅକ୍ଷୟ ଇଛା ଲାଭ କରେ, ଯଥା ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ଶବ୍ଦ ଦ୍ୱାରା ଘୋଷିତ ହୋଇଛି। ଏହି ଉପଦେଶ ନିଜେ ରୁଦ୍ର ଦେବ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଋଷିଙ୍କୁ କହିଥିଲେ; ଏହା ଏଭଳି, ଅନ୍ୟଥା ନୁହେଁ। ତାପରେ, ତାଙ୍କର ନାଭିରୁ ଏହି ସମସ୍ତ ସତ୍ତ୍ୱ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇ ଦେବତା ହେଲେ। ଏହିପରି, କଦମ୍ବ ଗଛ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ପରମ ଆନନ୍ଦ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଲା। ସେଠାରୁ, ଏକ ବଟବୃକ୍ଷ ଉଦ୍ଭବ ହେଲା, ଯାହା ସଦା ତାଙ୍କର ତପୋସନାସନ ଭାବେ ବ୍ୟବହୃତ ହୁଏ। ଏହି ବଟବୃକ୍ଷ ମଧ୍ୟ ଶର୍ବଙ୍କ ପାଇଁ ତାଙ୍କର ନାଥଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିଲା। କଣ୍ଟାଳି ଖଦିର ଗଛ ମଧ୍ୟ ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଠାରୁ ଅଧିକ ଉତ୍ତମ ହେଲା। ପାତ୍ରରେ ରଖିଥିବା ସିନ୍ଧୁବାର ଗଛ ଗଣପତିଙ୍କ ମାନ୍ୟତା ପ୍ରଦାନ କରେ। କଳା ଉଦୁମ୍ବର ଗଛ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଉଦ୍ଭବ କଲା, ଏବଂ ବସ୍ତ୍ର ଆଣିଦେଇଥିବା ବୃଷଭ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। କାତ୍ୟାୟନୀଙ୍କୁ ଶମୀ ଗଛ ମିଳିଲା, ଏବଂ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ହାତରେ ବିଳ୍ବ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା। ବାସୁକି ସର୍ପଙ୍କ ଲମ୍ବା ପୁଛ ଓ ପିଠରେ ଶ୍ୱେତ ଓ କୃଷ୍ଣ ଦୁଇ ପ୍ରକାର କୁଶ ଓ ଦର୍ଭା ଉଗୁଲା। ଏପରି ଭାବରେ ଏହି ସମସ୍ତ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଏହା ଦ୍ୱାରା ଭକ୍ତି ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ। ଏହି ସମସ୍ତ ଗଛ ଓ ଔଷଧୀରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ୍, ଏହା ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ଅଂଶ ପୂରଣ ହୁଏ। ଏବଂ ପ୍ରଧାନ ଔଷଧୀ ସହିତ ଶରତ୍କାଳ ଯାଏଁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ୍। ଏହି ବେଳେ ରତ୍ନ, ମୁକ୍ତା, ପ୍ରବାଳ ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ବସ୍ତ୍ର ଦାନ କରିବା ଉଚିତ୍। ଏବଂ ତୀତ୍ତ ଓ ଅଖଣ୍ଡ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ନ ଥିବା ଦ୍ରବ୍ୟ ଦିଆଯିବା ଉଚିତ୍। ଯେତେବେଳେ ଏକ ପୂର୍ଣ୍ଣ ବର୍ଷ ଅଖଣ୍ଡ ଦ୍ରବ୍ୟ ଘରେ ରହିଥାଏ, ତାହା ସହିତ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ୍। ଏହି ଦ୍ରବ୍ୟ ଯଜ୍ଞରେ ବ୍ୟବହୃତ ହୁଏ, ଦାନରେ ନିଜର ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ଦେବା ଉଚିତ୍। ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଧୂପ ଦିଆଯିବା ଦ୍ୱାରା ବର୍ଷ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହୁଏ। ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ, ବର୍ଣ୍ଣବାହୁଳ୍ୟ ଓ ଚୁସିବା/ଖାଇବା ଯୋଗ୍ୟ ଖାଦ୍ୟ ଦିଆଯିବା ଉଚିତ୍। ଏହି ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପନ୍ନ କରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷିଙ୍କୁ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ସହିତ ଘୋଷଣା କରିବା ଉଚିତ୍: “ମୋର ଅଖଣ୍ଡ ଦ୍ରବ୍ୟ ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ ଓ ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ ହେଉ। ଏହି ସତ୍ୟରେ, ହେ କେଶବ, ଧର୍ମ ଓ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଅଖଣ୍ଡ ରହୁ।” ଏହିପରି, ମନୁଷ୍ୟ ସମସ୍ତ ଦ୍ରବ୍ୟରେ ଅଖଣ୍ଡତା ବ୍ରତ ପାଳନ କରିବା ଉଚିତ୍। ଏହି ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ ଓ ମୋକ୍ଷ ଅବିନାଶୀ ଭାବେ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ। ଏବେ ମୁଁ ଏହି ଶୁଭ ଵୈଷ୍ଣବ କବଚ ପାଠ କରିବି। ପୂର୍ବ ଦିଗରେ, ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର, ମୁଁ ତୁମ ପ୍ରଶ୍ରୟ ନେଇଛି। ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ, ବିଷ୍ଣୁ ମୋତେ ରକ୍ଷା କର, ମୁଁ ତୁମ ପ୍ରଶ୍ରୟ ନେଇଛି। ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ, ବିଷ୍ଣୁ ମୋତେ ରକ୍ଷା କର, ମୁଁ ତୁମ ପ୍ରଶ୍ରୟ ନେଇଛି। ଉତ୍ତର ଦିଗରେ, ହେ ବିଶ୍ୱନାଥ, ମୁଁ ତୁମ ପ୍ରଶ୍ରୟ ନେଇଛି। ଇଶାନ କୋଣରେ, ହେ ହାନି ନାଶକ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର, ମୁଁ ତୁମ ପ୍ରଶ୍ରୟ ନେଇଛି। ଆଗ୍ନେୟ କୋଣରେ, ହେ ବରାହ, ମୋତେ ଧରି ରକ୍ଷା କର। ନୃସିଂହ ଭାବରେ, ନୃତ୍ୟ କୋଣରେ ମୋତେ ରକ୍ଷା କର। ହେ ହୟଗ୍ରୀବ, ବାୟବ୍ୟ କୋଣରେ ମୋତେ ରକ୍ଷା କର; ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ହେ ଅଜୟ, ସଦା ମୋତେ ରକ୍ଷା କର; ହେ ଅପରାଜିତ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ହେ ଅନନ୍ତ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର; ହେ ମହାମୋହ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଏଭଳି କରି, ହେ ପରମେଶ୍ୱର, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର; ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଏଭଳି ଏହି ପବିତ୍ର କଥା ମଧ୍ୟମରେ ଶ୍ରଦ୍ଧା, ଭକ୍ତି, ଓ ଦେବତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେବା ଉପାୟ ବିବୃତ୍ତି ହୁଏ, ଯାହା ଜୀବନର ଚାରି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟକୁ ଅଖଣ୍ଡ ଓ ଅବିନାଶୀ କରେ।