ଏହି କଥାର ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ଶ୍ରୀଧରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିବାରୁ, ଯିଏ ବିକ୍ରମର ଦ୍ୱାରା ଅବତାର ଗ୍ରହଣ କରିଛନ୍ତି। ଏହି ଅବତାର ବିଷୟରେ ନାରଦ ଜଣାପଡିଥିବା ପୁରାଣ ବିଷୟରେ ପୂଛିଲେ। ସେ ଆଗରୁ ଭାମନ ଆବେଦନ ଗ୍ରହଣ କରିଥିବା ଭାବନା ବିଷୟରେ ଅଧିକ ଜାଣିବାକୁ ଚାହାଁଥିଲେ। ଦେବତାମାନେ ଏହି ମାମଲାରେ ମିଶି ଯୁଦ୍ଧ କରିଥିଲେ, ତେଣୁ ତାଙ୍କର ମନରେ ଅନେକ ସନ୍ଦେହ ଥିଲା। ଶଙ୍କରଙ୍କର ପ୍ରିୟା ପତ୍ନୀ, ଯାହାର ଚେହେରା ଦିବ୍ୟ ଥିଲା, ସେ ହିମାବତର ଘରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ। ନାରଦ ତାଙ୍କୁ ଅନୁଗ୍ରହ କରିବାକୁ କହିଲେ, କାରଣ ସେ ତାଙ୍କୁ ସର୍ବଜ୍ଞ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରୁଥିଲେ। ଦ୍ୱିତୀୟ ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କରିଥିବା ଯୋଗ୍ୟତା ବିଷୟରେ ସେ ଅଧିକ ଜାଣିବାକୁ ଚାହାଁଥିଲେ। ସରଦ ଋତୁ ଆସିବା ସହିତ, ଗରମ ହବା ଓ ବାତାସର ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖିତ ହୋଇଥିବା ଏକ ଯାତ୍ରୀ ଜଙ୍ଗଲରେ ଘୁରୁଥିଲେ। ସତୀ ଏହି ଗରମ ଋତୁ ସହ ଶିବଙ୍କ ସହିତ ବିତାଇଥିଲେ। ବର୍ଷା ଋତୁରେ ଆକାଶ ଅନ୍ଧକାର ହୋଇଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ସତୀ ଦେବତାଙ୍କୁ ଭଲ ପାଇଥିବା ଭାବେ କହିଲେ। ବଜ୍ର ଘନ ମେଘମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚମକୁଥିଲା, ଓ ପିଙ୍କ ମୋର ଗାଁ ଗାଇଥିଲେ। ବୃକ୍ଷମାନେ ବାତାସର ଦ୍ୱାରା ଗୁଲାବ ଖୋଲୁଥିଲେ, ତେବେ ସତୀ ଶିବଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୋତେ ଏଠାରେ ଘର ନିର୍ମାଣ କର, ଯାହାରେ ମୁଁ ସନ୍ତୋଷରେ ବସିପାରିବି।" ସେ କହିଲେ, "ମୋତେ ଘରକୁ ରଖିବା ପାଇଁ କୌଣସି ଧନ ନାହିଁ, ମୋର ଆବୃତ୍ତି ହେଉଛି ଜଙ୍ଗଲର ହରିଣ, ତୁମେ ମୋର ପ୍ରିୟତମ।" ସେ ଏହା ମାନିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲେ, ତେବେ ଏକ ଦାସ ବେଶ ଦୁଃଖିତ ହୋଇଥିଲା, ଯାହା ତାଙ୍କର ମାଳିକଙ୍କର କଷ୍ଟ ଦେଖିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଦୁଃଖ ଓ ଶୋକ ଦେଖି, ସେ ଗଛର ତଳେ ଦୁଃଖରେ କଥା କହିଲେ। ସେଠାରୁ, ଜୀମୁତକେତୁ ନାମର ଘୋଡା ସ୍ୱର୍ଗରେ ପରିଚିତ ହେଲା। ତେବେ ଏକ ନବୀନ ଶରତ ରୁତୁ ଆସିଲା, ଯାହା ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଆଲୋକିତ କରିଥିଲା। କମଳ ଫୁଲ ଗନ୍ଧ ଛଡ଼ାଇଥିଲା, ପକ୍ଷୀ ଘର ନିର୍ମାଣ କରୁଥିଲେ, ଓ ଜଳ ଅପବିତ୍ର ହୋଇଥିଲା। ସତୀଙ୍କୁ ନେଇ ଶିବ ମାଣ୍ଡର ପର୍ବତକୁ ଯାଇଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦକ୍ଷ, ପ୍ରଜାପତିଙ୍କର ସର୍ବୋତ୍ତମ ଉତ୍ପାଦକ, ଏକ ଯଜ୍ଞ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ। ସେ କାଶ୍ୟପମାନେ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବିଦ୍ୟାବିଦ୍ୟାକୁ ସମ୍ମିଳିତ କରିଥିଲେ, ଯାହାରେ ଅନସୁୟା, ଏକ ଗ୍ରହଣୀ, ଏବଂ ଅତ୍ରି, ଧୃତି, କୌଶିକା, ଚନ୍ଦ୍ର, ଏବଂ ଅଙ୍ଗୀରାସ ଥିଲେ। ସେଉଁଥିରେ, ଶିକ୍ଷିତ ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ବିଦ୍ୟାରେ ପ୍ରାପ୍ତ ଓ ଗୁଣାବଳୀରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ, ତାଙ୍କର ମାନସିକତା ଓ ନୀତିରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ହୋଇଥିଲେ। ଏହି ପ୍ରକାର, ଏହି କଥାର ଅନ୍ତର୍ଗତ ସମସ୍ତଙ୍କର ଜୀବନ ଓ ବ୍ୟବହାର ଦେଖାଯାଉଛି।