सरस्वती यत्र पुण्या स्तन्दने सरितां वरा
जिथे पवित्र सरस्वती, सर्व नद्यांमध्ये श्रेष्ठ, दरीत वाहते.
भिक्षां प्रयच्छ भगवन् महाकापालिको ऽस्मि भोः
भगवान, मला भिक्षा द्या; मी महाकापालिक आहे, प्रभो.
सव्यं भुजं ताडयस्व त्रिशूलेन महेश्वर
महेश्वरा, तुझ्या डाव्या हाताने त्रिशूळाने प्रहार कर.
सव्यं नारायणभुजं ताडयामास वेगवान्
त्याने वेगाने नारायणाच्या डाव्या हातावर प्रहार केला.
एका गगनमाक्रम्य स्थिता ताराभिमम्डिता
एक जण आकाशात जाऊन, तारांनी सजलेला उभा राहिला.
अत्रिस्तस्मात् समुद्भूतो दुर्वासाः शङ्करांशतः
त्यातून शंकराचा अंश असलेले दुर्वासा प्रकट झाले.
तस्माच्छिशुः समभवत् संनद्धकवचो युवा
त्यातून एक तरुण, कवच घातलेला आणि सज्ज, प्रकट झाला.
इत्थं ब्रुवन् कस्य विशातयामि स्कन्धाच्छिरस् तालफलं यथैव
असा म्हणत, त्याने विचारले — कुणाचा खांदा मी ताडफळासारखा तोडू?
निपातयैनं नर दुष्टवाक्यं ब्रह्मात्मजं सूर्यशतप्रकाशम्
हा ब्रह्माचा पुत्र, वाईट बोलणारा, ज्याचे शब्द शंभर सूर्यांसारखे तेजस्वी आहेत, याला खाली पाडा.
जग्राह तूणानि तथाक्षयाणि युद्धाय वीरः स मतिं चकार
त्या वीराने अमर बाण घेतले आणि युद्धासाठी निर्धार केला.
दिव्यं सहस्रं परिवत्सराणां ततो हरो ऽभ्येत्य विरञ्चिमूचे
सहस्त्र दिव्य वर्षांनंतर हराने येऊन विरंचीकडे बोलले.
महापृषत्कैरभिपत्य ताडितस्तदद्भुतं चेह दिशो दशैव
महाबाणांनी हल्ला झाल्यावर तो जखमी झाला, आणि येथे दहा दिशाही अद्भुतपणे व्यापल्या गेल्या.
पराजितश्चेष्यते ऽसौ त्वदीयो नरो मदीयः पुरुषो महात्मा
पराभूत झाल्यावर तुझा माणूस काही करील; माझा महान आत्मा असलेला पुरुषही तसेच करील.
नरं नरस्यैव तदा स विग्रहे चिक्षेप धर्मप्रभवस्य देवः
मग त्या संघर्षात, धर्माचा मूळ असलेल्या देवाने माणसाला माणसावर फेकले.
संतापमगमद् ब्रह्मंश्चिन्तया व्याकुलेन्द्रियः
ब्रह्मदेव चिंतेने व्याकुळ होऊन दुःखात बुडाला.
सरक्तमूर्द्धजा भीमा ब्रह्महत्या हरान्तिकम्
रक्ताने माखलेले केस असलेली भयंकर ब्रह्महत्या हराजवळ आली.
कासि त्वमागता रौद्रे केनाप्यर्थेन तद्वद
तू कोण आहेस, अशी रागाने आलीस? कोणत्या कारणासाठी? ते सांग.
ब्रह्मवध्यास्मि संप्राप्तां मां प्रोतीच्छ त्रिलोचन
मी ब्रह्महत्या आहे, तुझ्याकडे आले आहे; त्रिनेत्रा, मला स्वीकार.
त्रिशूलपाणिनं रुद्रं संप्रतापितविग्रहम्
त्रिशूळ हातात असलेला, दुःखाने ग्रस्त असा रुद्र.
आगच्छन्न ददर्शाथ नरनारायणावृषी
तो येत असताना त्याने नर आणि नारायण ऋषींचे दर्शन घेतले.
जगाम यमुनां स्नातुं सापि शुष्कजलाभवत्
ती यमुनाकाठी स्नानासाठी गेली, पण तिथे पाणी सुकून गेले होते.
प्लक्षजां स्नातुमगमदन्तर्द्धानं च सा गता
नंतर ती प्लक्षजा नदीत स्नान करायला गेली, पण आत शिरताच ती नदीही नाहीशी झाली.
सैन्धवारण्यमेवासौ गत्वा स्नातो यथेच्छया
मग ती सैन्धव वनात गेली आणि तिथे मनासारखं स्नान केलं.
स्नातो नैव च सा रौद्रा ब्रह्महत्या व्यमुञ्चत
पण स्नान केल्यानंतरही तिच्या अंगचटलेली ती भयंकर ब्रह्महत्येची पाप तिला सोडून गेली नाही.
समायुतो योगयुतो ऽपि पापान्नावाप मोक्षं जलदध्वजो ऽसौ
योग आणि संयम असतानाही जलध्वजाला पापातून मुक्ती मिळाली नाही.
तत्र गत्वा ददर्शाथ चक्रपाणिं खगध्वाजम्
तिथे जाऊन त्याने चक्रधारी, गरुडध्वज असलेल्या प्रभूचं दर्शन केलं.
कृताञ्जलिपुटो भूत्वा हरः स्तोत्रमुदीरयत्
हात जोडून हराने स्तोत्र म्हणायला सुरुवात केली.
शङ्खचक्रगदापाणे वासुदेव नमो ऽस्तु ते
शंख, चक्र, गदा धारण करणाऱ्या वासुदेव, तुला माझा नमस्कार.
नमस्ते निर्गुणानन्त अप्रर्क्याय वेधसे ज्ञानाज्ञान निरालम्ब सर्वालम्ब नमो ऽस्तु ते
गुणरहित, अनंत, अगम्य, सृष्टीकर्त्या, ज्ञान-अज्ञानाला आधार नसलेल्या पण सर्वांना आधार देणाऱ्या प्रभू, तुला नमस्कार.
त्वया सर्वमिदं नाथ जगत्सृष्टं चराचरम्
हे नाथा, हे चराचर जग तुझ्यामुळेच निर्माण झालं आहे.