दिग्वासा वृषभारूढो लोकक्षयकरो भवान्
तू दिशांना वस्त्र केलेला, वृषभावर बसलेला, लोकांचा संहार करणारा आहेस.
निर्दग्धुकामस्त्वनिशं ददर्श भगवानजः
अजन्मा भगवान त्याला जाळण्याची इच्छा धरून, त्याच्याकडे सतत पाहत होता.
श्वेतं च रक्तं कनकावदातं नीलं तथा पिङ्गजटं च शुभ्रम्
पांढरा, लाल, सोन्यासारखा तेजस्वी, निळा, पिंगट केसांचा आणि उजळ असा,
समाहतस्याथ जलस्य बुद्बुदा भवन्ति किं तेषु पराक्रमो ऽस्ति
पाण्यात हालचाल झाली की फुग्यांची निर्मिती होते—त्यांना काही बळ असतं का?
नखाग्रेण शिरश्छिन्नं ब्राह्मं परुषवादिनम्
त्याने आपल्या नखाच्या टोकाने, कठोर बोलणाऱ्या ब्राह्मणाचं डोकं छाटलं.
पतते न कदाचिच्च तच्छङ्करकराच्छिरः
ते डोकं शंकराच्या हातातून कधीच खाली पडत नाही.
सृष्टस्तु पुरुषो धीमान् कवची कुण्डली शरी
एक बुद्धिमान पुरुष निर्माण झाला, ज्याने कवच घातलं होतं, कुंडले घातली होती आणि शरीर सुशोभित होतं.
चतुर्भुजो महातूणी आदित्यसमदर्शनः
तो चार हातांचा, मोठ्या तुणीराचा आणि सूर्याइतका तेजस्वी होता.
भवान् पापसमायुक्तः पापिष्ठं को जिघांसति
तू पापाशी जोडलेला आहेस—सर्वात पापी असलेल्या माणसाला मारायला कोण धजावेल?
त्रपायुक्तो जगामाथ रुद्रो बदरिकाश्रमम्
मग लाजेने भरून रुद्र बदरिकाश्रमात गेला.
सरस्वती यत्र पुण्या स्तन्दने सरितां वरा
जिथे पवित्र सरस्वती, सर्व नद्यांमध्ये श्रेष्ठ, दरीत वाहते.
भिक्षां प्रयच्छ भगवन् महाकापालिको ऽस्मि भोः
भगवान, मला भिक्षा द्या; मी महाकापालिक आहे, प्रभो.
सव्यं भुजं ताडयस्व त्रिशूलेन महेश्वर
महेश्वरा, तुझ्या डाव्या हाताने त्रिशूळाने प्रहार कर.
सव्यं नारायणभुजं ताडयामास वेगवान्
त्याने वेगाने नारायणाच्या डाव्या हातावर प्रहार केला.
एका गगनमाक्रम्य स्थिता ताराभिमम्डिता
एक जण आकाशात जाऊन, तारांनी सजलेला उभा राहिला.
अत्रिस्तस्मात् समुद्भूतो दुर्वासाः शङ्करांशतः
त्यातून शंकराचा अंश असलेले दुर्वासा प्रकट झाले.
तस्माच्छिशुः समभवत् संनद्धकवचो युवा
त्यातून एक तरुण, कवच घातलेला आणि सज्ज, प्रकट झाला.
इत्थं ब्रुवन् कस्य विशातयामि स्कन्धाच्छिरस् तालफलं यथैव
असा म्हणत, त्याने विचारले — कुणाचा खांदा मी ताडफळासारखा तोडू?
निपातयैनं नर दुष्टवाक्यं ब्रह्मात्मजं सूर्यशतप्रकाशम्
हा ब्रह्माचा पुत्र, वाईट बोलणारा, ज्याचे शब्द शंभर सूर्यांसारखे तेजस्वी आहेत, याला खाली पाडा.
जग्राह तूणानि तथाक्षयाणि युद्धाय वीरः स मतिं चकार
त्या वीराने अमर बाण घेतले आणि युद्धासाठी निर्धार केला.
दिव्यं सहस्रं परिवत्सराणां ततो हरो ऽभ्येत्य विरञ्चिमूचे
सहस्त्र दिव्य वर्षांनंतर हराने येऊन विरंचीकडे बोलले.
महापृषत्कैरभिपत्य ताडितस्तदद्भुतं चेह दिशो दशैव
महाबाणांनी हल्ला झाल्यावर तो जखमी झाला, आणि येथे दहा दिशाही अद्भुतपणे व्यापल्या गेल्या.
पराजितश्चेष्यते ऽसौ त्वदीयो नरो मदीयः पुरुषो महात्मा
पराभूत झाल्यावर तुझा माणूस काही करील; माझा महान आत्मा असलेला पुरुषही तसेच करील.
नरं नरस्यैव तदा स विग्रहे चिक्षेप धर्मप्रभवस्य देवः
मग त्या संघर्षात, धर्माचा मूळ असलेल्या देवाने माणसाला माणसावर फेकले.
संतापमगमद् ब्रह्मंश्चिन्तया व्याकुलेन्द्रियः
ब्रह्मदेव चिंतेने व्याकुळ होऊन दुःखात बुडाला.
सरक्तमूर्द्धजा भीमा ब्रह्महत्या हरान्तिकम्
रक्ताने माखलेले केस असलेली भयंकर ब्रह्महत्या हराजवळ आली.
कासि त्वमागता रौद्रे केनाप्यर्थेन तद्वद
तू कोण आहेस, अशी रागाने आलीस? कोणत्या कारणासाठी? ते सांग.
ब्रह्मवध्यास्मि संप्राप्तां मां प्रोतीच्छ त्रिलोचन
मी ब्रह्महत्या आहे, तुझ्याकडे आले आहे; त्रिनेत्रा, मला स्वीकार.
त्रिशूलपाणिनं रुद्रं संप्रतापितविग्रहम्
त्रिशूळ हातात असलेला, दुःखाने ग्रस्त असा रुद्र.
आगच्छन्न ददर्शाथ नरनारायणावृषी
तो येत असताना त्याने नर आणि नारायण ऋषींचे दर्शन घेतले.