अभ्येत्य ताडयामास मार्गणैः कायदारणैः
तो जवळ गेला आणि शरीर फाडणाऱ्या बाणांनी प्रहार केला.
दुष्टश्च वेगात् पयसामधीशं मुहुर्मुहुः पादतलैर्ममर्द
दुष्टाने वेगाने पुन्हा पुन्हा जलाधिपतीला पायाखाली तुडवले.
पादेषु भूमिं करयोः स्पृशंश्च मूर्द्धानमुल्लाल्य बलान्महात्मा
महात्म्याने पायांनी भूमी आणि हातांनी डोकी स्पर्श करून त्यांना वर उचलले.
उत्पाट्य चिक्षेप विरोचनं हि सकुञ्जरं खे सनियन्तृवाहम्
त्याने विरोचनाला, त्याच्या हत्ती, सारथी आणि वाहनासह उपटून आकाशात फेकले.
साट्टं सन्यत्रार्गलहर्म्यभूमि पुरं सुकेशेरिव भस्करेण
किल्ले, दरवाजे आणि राजवाड्याच्या अंगणासह ते शहर सुंदर किरणांनी उजळून निघाले होते, जणू सूर्यच तिथे आहे.
ततः समाक्रन्दमनुत्तमं हि मुक्तं तु दैत्यैर्घनरावतुल्यम्
मग दैत्यांनी सोडलेला मोठा गजर घनगर्जनेसारखा आसमंतात घुमला.
प्रह्लाद हे जम्भकुजम्भकाद्या रक्षध्वमभ्येत्य सहान्धकेन
प्रह्लाद, जंभ, कुजंभ आणि इतर सर्वजणांनो, तुम्ही अंधकासोबत एकत्र येऊन स्वतःचं रक्षण करा.
पाशेन बद्ध्वा गदया निहन्ति यथा पशुं वाजिमखे महेन्द्रः
तो दोरीने बांधतो आणि गदाने मारतो, जसं महेंद्र अश्वमेधात पशूला मारतो.
समभ्यधावंस्त्वरिता जलेश्वरं यथा पतङ्गा ज्वलितं हुताशनम्
ते सगळे जलाचा स्वामी असलेल्या देवाकडे वेगाने धावले, जसं पतंगं जळत्या अग्नीकडे जातात.
गदां समुद्भ्राम्य जलेश्वरस्तु दुद्राव तान् जम्भमुखानरातीन्
पण जलाचा स्वामी गदा फिरवत जंभ आणि त्याच्या सोबतीच्या शत्रूंना पिटाळून लावतो.
पादेन वृत्रं तरसा कुजम्भं निपातयामास बलं च मुष्ट्या
त्याने पायाने वेगाने वृत्र आणि कुजंभ यांना खाली पाडलं आणि मुष्टीने बळालाही मारलं.
ततो ऽन्धकः सत्वरितो ऽभ्युपेयाद् रणाय योद्धुं जलनायकेन
मग अंधक लवकरच युद्धासाठी जलनायकाकडे गेला.
तं पाशमाविध्य गदां प्रगृह्य चिक्षेप दैत्यः स च जलेश्वराय
त्याने दोरी फेकली आणि गदा उचलून ती जलाचा स्वामी याच्यावर फेकली.
विवेश वेगात् पयसां निधानं ततो ऽन्धको देवबलं ममर्द
तो वेगाने समुद्राच्या खोल भागात गेला आणि मग अंधकाने देवांची सेना चिरडली.
तमभ्ययाद् दानवविश्वकर्मा मयो महाबाहुरुदग्रवीर्यः
मग मोठ्या बाहूंचा, बलवान दानव विश्वकर्मा मय त्याच्याकडे आला.
शक्त्या मयं शम्बरमेत्य कण्ठे संताड्य जग्राह बलान्महर्षे
शंबराने शूलाने मयाच्या गळ्यात मारलं आणि त्याला जोराने पकडलं, हे महर्षे.
मयः प्रजज्वाल च शम्वरो ऽपि कण्ठावलग्ने ज्वलने प्रदीप्ते
मय जळू लागला आणि शंबराच्याही गळ्यात शूल अडकले म्हणून तोही जळू लागला.
सिंहाभिपन्नो विपिने यथैव मत्तो गजः क्रन्दति वेदनार्त्तः
जसं जंगलात सिंहाने हल्ला केलेला उन्मत्त हत्ती वेदनेने मोठ्याने ओरडतो,
आः किं किमेतन्ननु केन युद्धे जितो मयः शम्बरदानवश्च
'अरे! हे काय? युद्धात मय आणि शंबर दानव यांना कुणी हरवलं?'
रक्षस्व चाभ्येत्य न शक्यते ऽन्यैर्हुताशनो वारयितुं रणाग्रे
'स्वतःचं रक्षण कर! युद्धाच्या अग्रभागी असलेल्या अग्निला कोणीच थांबवू शकत नाही.'
उद्यम्य वेगात् परिघं हुताशं समाद्रवत् तिष्ठ तिष्ठ ब्रुवन् हि
त्याने लोखंडी गदा जोरात उचलली आणि अग्नीकडे धावत 'थांब! थांब!' असं ओरडला.
उत्पाट्य भूम्यां च विनिष्पिपेष ततो ऽन्धकः पावकमाससाद
त्याने ती गदा जमिनीतून उपटली आणि फोडून टाकली; मग अंधक अग्नीकडे गेला.
समाहतो ऽग्निः परिमुच्य शम्बरं तथान्धकं स त्वरितो ऽभ्यधावत्
अग्निला मार लागल्यावर त्याने शंबराला सोडून दिलं आणि मग तो वेगाने अंधकाकडे धावला.
स ताडितो ऽग्निर्दितिजेश्वरेण भयात् प्रदुद्राव रणाजिराद्वि
दैत्यांच्या राजाने मारल्यावर अग्नि घाबरून रणांगणातून पळून गेला.
यान् याञ्शरेण स्पृशते पराक्रमी पराङ्मुखांस्तान्कृतवान् रणाजिरात्
पराक्रमी वीराने रणभूमीतून पाठी फिरवणाऱ्यांना आपल्या बाणांनी घायाळ केले.
संपूज्यमानो दनुपुङ्गवैस्तु तदान्धको भूमिमुपाजगाम
त्या वेळी दैत्यांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या लोकांनी अंधकाचा सत्कार केला आणि तो पृथ्वीवर आला.
सहाप्सरोभिः परिचारणाय पातालमभ्येत्य समावसन्त
अप्सरांसोबत ते पाताळात सेवा करण्यासाठी गेले आणि तिथेच राहू लागले.
पातितो भुवि सूर्योण तत्कदा कुत्र कुत्र च
सूर्य पृथ्वीवर पडला तेव्हा, त्या वेळी तो नेमका कुठे कुठे पडला होता?
किमर्थं पातितो भूम्यामाकाशाद् भास्करेण हि
भास्कराने आकाशातून सूर्याला पृथ्वीवर का पाडले होते?
यथोक्तवान् स्वयंभूर्मां कथ्यमानां मयानघ
स्वयंभूने जसे सांगितले, हे निष्पापा, तसेच मी ऐकलेले तुला सांगतो.