प्रोवाच मा भैष्टच मयि स्थिते को ऽयं सुराधमः
तो म्हणाला, 'घाबरू नका; मी इथे असताना, हा दैवतांचा शत्रू कोण आहे?'
जगर्ज च महानादं यथा प्रावृषि तोयदः
त्याने जोरात गर्जना केली, जशी पावसाळ्यात मेघ गर्जतो.
साधुवादं ददुर्हृष्टा दैत्यदानवयूथपाः
दैत्य आणि दानवांच्या सेनापतींनी आनंदाने 'शाबास' असे उद्गार काढले.
दुःसहं दुर्धरं मत्वा अन्तर्धानमगाद् यमः
हे सहन करणे अशक्य आहे असे समजून, यम अदृश्य झाला.
दारयामास बलवान् देवसैन्यं समन्ततः
तो बलवान सर्व बाजूंनी देवांची सेना फाडू लागला.
गदया दारयामास तमभ्यागाद् विरोचनः
त्याने गदेद्वारे प्रहार केला आणि विरोचन त्याच्यावर चालून आला.
जलेशं ताडयामास मुद्गरैः कणपैरपि
त्याने जलाधिपतीवर मुगद आणि दगडांनी वार केले.
अभिद्रुत्य बबन्धाथ पाशैर्मत्तगजं बली
तो धावत गेला आणि बलवानाने मदमस्त हत्तीला दोऱ्यांनी बांधले.
वरुणं च समभ्येत्य मध्ये जग्राह नारद
नारदाने वरुणाजवळ जाऊन, त्याला मधोमध पकडले.
ममर्द च तथा पद्भ्यां सवाहं सलिलेश्वराम्
त्याने पायांनी जलाधिपती आणि त्यांच्या वाहनांना तुडवले.
अभ्येत्य ताडयामास मार्गणैः कायदारणैः
तो जवळ गेला आणि शरीर फाडणाऱ्या बाणांनी प्रहार केला.
दुष्टश्च वेगात् पयसामधीशं मुहुर्मुहुः पादतलैर्ममर्द
दुष्टाने वेगाने पुन्हा पुन्हा जलाधिपतीला पायाखाली तुडवले.
पादेषु भूमिं करयोः स्पृशंश्च मूर्द्धानमुल्लाल्य बलान्महात्मा
महात्म्याने पायांनी भूमी आणि हातांनी डोकी स्पर्श करून त्यांना वर उचलले.
उत्पाट्य चिक्षेप विरोचनं हि सकुञ्जरं खे सनियन्तृवाहम्
त्याने विरोचनाला, त्याच्या हत्ती, सारथी आणि वाहनासह उपटून आकाशात फेकले.
साट्टं सन्यत्रार्गलहर्म्यभूमि पुरं सुकेशेरिव भस्करेण
किल्ले, दरवाजे आणि राजवाड्याच्या अंगणासह ते शहर सुंदर किरणांनी उजळून निघाले होते, जणू सूर्यच तिथे आहे.
ततः समाक्रन्दमनुत्तमं हि मुक्तं तु दैत्यैर्घनरावतुल्यम्
मग दैत्यांनी सोडलेला मोठा गजर घनगर्जनेसारखा आसमंतात घुमला.
प्रह्लाद हे जम्भकुजम्भकाद्या रक्षध्वमभ्येत्य सहान्धकेन
प्रह्लाद, जंभ, कुजंभ आणि इतर सर्वजणांनो, तुम्ही अंधकासोबत एकत्र येऊन स्वतःचं रक्षण करा.
पाशेन बद्ध्वा गदया निहन्ति यथा पशुं वाजिमखे महेन्द्रः
तो दोरीने बांधतो आणि गदाने मारतो, जसं महेंद्र अश्वमेधात पशूला मारतो.
समभ्यधावंस्त्वरिता जलेश्वरं यथा पतङ्गा ज्वलितं हुताशनम्
ते सगळे जलाचा स्वामी असलेल्या देवाकडे वेगाने धावले, जसं पतंगं जळत्या अग्नीकडे जातात.
गदां समुद्भ्राम्य जलेश्वरस्तु दुद्राव तान् जम्भमुखानरातीन्
पण जलाचा स्वामी गदा फिरवत जंभ आणि त्याच्या सोबतीच्या शत्रूंना पिटाळून लावतो.
पादेन वृत्रं तरसा कुजम्भं निपातयामास बलं च मुष्ट्या
त्याने पायाने वेगाने वृत्र आणि कुजंभ यांना खाली पाडलं आणि मुष्टीने बळालाही मारलं.
ततो ऽन्धकः सत्वरितो ऽभ्युपेयाद् रणाय योद्धुं जलनायकेन
मग अंधक लवकरच युद्धासाठी जलनायकाकडे गेला.
तं पाशमाविध्य गदां प्रगृह्य चिक्षेप दैत्यः स च जलेश्वराय
त्याने दोरी फेकली आणि गदा उचलून ती जलाचा स्वामी याच्यावर फेकली.
विवेश वेगात् पयसां निधानं ततो ऽन्धको देवबलं ममर्द
तो वेगाने समुद्राच्या खोल भागात गेला आणि मग अंधकाने देवांची सेना चिरडली.
तमभ्ययाद् दानवविश्वकर्मा मयो महाबाहुरुदग्रवीर्यः
मग मोठ्या बाहूंचा, बलवान दानव विश्वकर्मा मय त्याच्याकडे आला.
शक्त्या मयं शम्बरमेत्य कण्ठे संताड्य जग्राह बलान्महर्षे
शंबराने शूलाने मयाच्या गळ्यात मारलं आणि त्याला जोराने पकडलं, हे महर्षे.
मयः प्रजज्वाल च शम्वरो ऽपि कण्ठावलग्ने ज्वलने प्रदीप्ते
मय जळू लागला आणि शंबराच्याही गळ्यात शूल अडकले म्हणून तोही जळू लागला.
सिंहाभिपन्नो विपिने यथैव मत्तो गजः क्रन्दति वेदनार्त्तः
जसं जंगलात सिंहाने हल्ला केलेला उन्मत्त हत्ती वेदनेने मोठ्याने ओरडतो,
आः किं किमेतन्ननु केन युद्धे जितो मयः शम्बरदानवश्च
'अरे! हे काय? युद्धात मय आणि शंबर दानव यांना कुणी हरवलं?'
रक्षस्व चाभ्येत्य न शक्यते ऽन्यैर्हुताशनो वारयितुं रणाग्रे
'स्वतःचं रक्षण कर! युद्धाच्या अग्रभागी असलेल्या अग्निला कोणीच थांबवू शकत नाही.'