पातयामास बलवान् जगर्ज च तदान्धकः
बलवान अंधकाने शत्रूंना खाली पाडले आणि मोठ्याने गर्जना केली.
ववर्ष तान् वारयन् स समभ्यायाच्छतक्रतुम्
त्याने त्यांच्यावर वारांचा वर्षाव केला, त्यांना मागे हटवले आणि शतक्रतूकडे पुढे गेला.
गजेन्द्रं पातयामास प्रहारैर्जर्जरीकृतम्
त्याने गजेंद्रावर जबरदस्त प्रहार केले आणि त्याला खाली पाडले.
पाणिना वज्रमादाय प्रविवेशामरावतीम्
हातात वज्र घेऊन तो अमरावतीत प्रवेश केला.
पातयामा द्रत्येन्द्रः पादमुष्टितलादिभिः
इंद्राने पाय, मुठ आणि इतर प्रहारांनी शत्रूंना खाली पाडले.
समभ्यधावत् प्रह्लादं हन्तुकामः सुरोत्तमः
सर्वोत्तम देवता प्रल्हादाला मारण्यासाठी त्याच्यावर धावून गेला.
हिरण्यकशिपोः पुत्रश् चापमानम्य वेगवान्
हिरण्यकशिपूचा वेगवान पुत्र धनुष्य वाकवून सज्ज उभा राहिला.
शातयित्वा प्रचिक्षेप दण्डं लोकभयङ्करम्
त्याने ते फोडून, जगाला भयभीत करणारा दंड फेकला.
जज्वाल कालग्निनिभो यद्वद् दग्धुं जगत्त्रयम्
तो काळाच्या आगीसारखा प्रज्वलित झाला, जणू तीनही जग जाळायला निघाला आहे.
प्राक्रोशन्ति हतः कष्टं प्रह्लादो ऽयं यमेन हि
ते दुःखाने ओरडले, 'अरेरे, प्रह्लाद यमाने मारला!'
प्रोवाच मा भैष्टच मयि स्थिते को ऽयं सुराधमः
तो म्हणाला, 'घाबरू नका; मी इथे असताना, हा दैवतांचा शत्रू कोण आहे?'
जगर्ज च महानादं यथा प्रावृषि तोयदः
त्याने जोरात गर्जना केली, जशी पावसाळ्यात मेघ गर्जतो.
साधुवादं ददुर्हृष्टा दैत्यदानवयूथपाः
दैत्य आणि दानवांच्या सेनापतींनी आनंदाने 'शाबास' असे उद्गार काढले.
दुःसहं दुर्धरं मत्वा अन्तर्धानमगाद् यमः
हे सहन करणे अशक्य आहे असे समजून, यम अदृश्य झाला.
दारयामास बलवान् देवसैन्यं समन्ततः
तो बलवान सर्व बाजूंनी देवांची सेना फाडू लागला.
गदया दारयामास तमभ्यागाद् विरोचनः
त्याने गदेद्वारे प्रहार केला आणि विरोचन त्याच्यावर चालून आला.
जलेशं ताडयामास मुद्गरैः कणपैरपि
त्याने जलाधिपतीवर मुगद आणि दगडांनी वार केले.
अभिद्रुत्य बबन्धाथ पाशैर्मत्तगजं बली
तो धावत गेला आणि बलवानाने मदमस्त हत्तीला दोऱ्यांनी बांधले.
वरुणं च समभ्येत्य मध्ये जग्राह नारद
नारदाने वरुणाजवळ जाऊन, त्याला मधोमध पकडले.
ममर्द च तथा पद्भ्यां सवाहं सलिलेश्वराम्
त्याने पायांनी जलाधिपती आणि त्यांच्या वाहनांना तुडवले.
अभ्येत्य ताडयामास मार्गणैः कायदारणैः
तो जवळ गेला आणि शरीर फाडणाऱ्या बाणांनी प्रहार केला.
दुष्टश्च वेगात् पयसामधीशं मुहुर्मुहुः पादतलैर्ममर्द
दुष्टाने वेगाने पुन्हा पुन्हा जलाधिपतीला पायाखाली तुडवले.
पादेषु भूमिं करयोः स्पृशंश्च मूर्द्धानमुल्लाल्य बलान्महात्मा
महात्म्याने पायांनी भूमी आणि हातांनी डोकी स्पर्श करून त्यांना वर उचलले.
उत्पाट्य चिक्षेप विरोचनं हि सकुञ्जरं खे सनियन्तृवाहम्
त्याने विरोचनाला, त्याच्या हत्ती, सारथी आणि वाहनासह उपटून आकाशात फेकले.
साट्टं सन्यत्रार्गलहर्म्यभूमि पुरं सुकेशेरिव भस्करेण
किल्ले, दरवाजे आणि राजवाड्याच्या अंगणासह ते शहर सुंदर किरणांनी उजळून निघाले होते, जणू सूर्यच तिथे आहे.
ततः समाक्रन्दमनुत्तमं हि मुक्तं तु दैत्यैर्घनरावतुल्यम्
मग दैत्यांनी सोडलेला मोठा गजर घनगर्जनेसारखा आसमंतात घुमला.
प्रह्लाद हे जम्भकुजम्भकाद्या रक्षध्वमभ्येत्य सहान्धकेन
प्रह्लाद, जंभ, कुजंभ आणि इतर सर्वजणांनो, तुम्ही अंधकासोबत एकत्र येऊन स्वतःचं रक्षण करा.
पाशेन बद्ध्वा गदया निहन्ति यथा पशुं वाजिमखे महेन्द्रः
तो दोरीने बांधतो आणि गदाने मारतो, जसं महेंद्र अश्वमेधात पशूला मारतो.
समभ्यधावंस्त्वरिता जलेश्वरं यथा पतङ्गा ज्वलितं हुताशनम्
ते सगळे जलाचा स्वामी असलेल्या देवाकडे वेगाने धावले, जसं पतंगं जळत्या अग्नीकडे जातात.
गदां समुद्भ्राम्य जलेश्वरस्तु दुद्राव तान् जम्भमुखानरातीन्
पण जलाचा स्वामी गदा फिरवत जंभ आणि त्याच्या सोबतीच्या शत्रूंना पिटाळून लावतो.