समुत्तरन्तो वेगेन योधा जयधनेप्सवः
विजयाची आस धरलेले योद्धे वेगाने त्या नदीतून बाहेर पडले.
रक्षांसि यक्षाश्च सुसप्रहृष्टाः पिशाचयूथास्त्वभिरेमिरे च
राक्षस, यक्ष आणि आनंदित पिशाच्चांची टोळी तिथे आनंद साजरा करू लागली.
वसां विलुम्पन्ति च वनिस्फुरन्ति गर्जन्त्यथान्योन्यमथो वयांसि
ते मांस फाडू लागले, उड्या मारू लागले, एकमेकांवर गर्जना करू लागले, आणि पक्षीदेखील तसेच करत होते.
शस्त्रप्रतप्ता निपतन्ति चान्ये युद्धं श्मशानप्रतिमं बभूव
शस्त्रांनी भाजलेले काही जण खाली कोसळले; ती लढाई जणू स्मशानासारखी झाली.
युद्धं बभौ प्राणपणेपविद्धं द्वन्द्वे ऽतिशस्त्राक्षगतो दुरोदरः
जीवावर उदार होऊन लढणारे, शस्त्र आणि पास्यात कुशल, उपासमारीने कातावलेले योद्धे समोरासमोर उभे राहिले आणि ती लढाई तेजाने उजळून निघाली.
मत्तेभष्टष्टस्थितमुग्रतेजसं समेयिवान् देवपतिं शतक्रतुम्
त्या वेळी मदमस्त हत्तीवर आरूढ, प्रखर तेजाचा देवांचा राजा शतक्रतु तिथे प्रकट झाला.
प्रह्लादनामा तुरगाष्टयुक्तं रथं समास्थाय समुद्यातास्त्रः
प्रह्लाद नावाचा योद्धा आठ घोड्यांनी जोडलेल्या रथावर बसून, शस्त्र उंचावून युद्धासाठी सज्ज झाला.
वायुं समभ्येत्य च शम्बरो ऽथ मयो हुताशं युयुधे मुनीन्द्र
नंतर शंबराने वायूला भिडले, मयाने अग्नीशी युद्ध केले, हे श्रेष्ठ मुनी.
सुरान् हुताशार्कवसूरकेश्वरान् द्वन्द्वं समासाद्य महाबलान्विताः
अग्नी, सूर्य, वायू आणि ग्रहांचे स्वामी हे देव आपल्या बलाढ्य शत्रूंना समोरासमोर भिडले.
मुञ्चन्ति नाराचगणान् सहस्रश अगच्छ हे तिष्ठसि किं ब्रुवन्तः
ते हजारो लोखंडी बाण सोडू लागले आणि 'जा! थांब! काय उभा आहेस?' असे ओरडू लागले.
मन्दाकिनीवेगनिभां वहन्तीम् प्रवर्तयन्तो भयदां नदीं च
मन्दाकिनीच्या प्रवाहासारखी भीतीदायक नदी त्यांनी सुरू केली.
पिशाचरक्षोगणपुष्टिवर्धनीमुत्तर्तुमिच्छद्भिरसृग्नदी बभै
ती रक्ताने वाहणारी नदी, पिशाच्च आणि राक्षसांच्या सैन्याला बळ देणारी, पलीकडे जायला निघालेल्यांना अत्यंत भयंकर वाटत होती.
नयन्ति तान्प्सरसां गणाग्र्या हता रणे ये ऽभिमुखास्तु शूराः
रणांगणात मृत्यूला सामोरे गेलेले शूर वीर, जे मारले गेले, त्यांना अप्सरांचा प्रमुख समूह घेऊन जातो.
सहस्रक्षो महाचापमादाय व्यसृजच्छरान्
सहस्रनेत्रीने आपला मोठा धनुष्य उचलून बाण सोडले.
पुरन्दराय चिक्षेप शरान् बर्हिणवाससः
त्याने मोरपिसांची वस्त्रे घातलेल्या पुरंदरावर बाणांचा वर्षाव केला.
रुक्मपुङ्खैर्महावेगैराजघ्नतुरुभावपि
दोघांनीही एकमेकांवर सोन्याच्या पिसांनी मढवलेले वेगवान बाण सोडले.
चिक्षेप दैत्यराजाय तं ददर्श तथान्धकः
त्याने दैत्यराजावर बाण सोडला आणि अंधकाने ते पाहिले.
तान् भस्मसात्तदा चक्रे नगानिव हुताशनः
मग त्याने त्यांना जणू काही आग पर्वतांना जाळते तसे राख केली.
समाप्लुत्य रथात्तस्थौ भुवि बाहु सहायवान्
रथातून उडी मारून तो जमिनीवर उभा राहिला, त्याचे हात बळकट आणि सोबती होते.
भस्म कृत्वाथ कुलिशमन्धकं समुपाययौ
त्यांना राख करून तो वज्र घेऊन अंधकाजवळ गेला.
पातयामास बलवान् जगर्ज च तदान्धकः
बलवान अंधकाने शत्रूंना खाली पाडले आणि मोठ्याने गर्जना केली.
ववर्ष तान् वारयन् स समभ्यायाच्छतक्रतुम्
त्याने त्यांच्यावर वारांचा वर्षाव केला, त्यांना मागे हटवले आणि शतक्रतूकडे पुढे गेला.
गजेन्द्रं पातयामास प्रहारैर्जर्जरीकृतम्
त्याने गजेंद्रावर जबरदस्त प्रहार केले आणि त्याला खाली पाडले.
पाणिना वज्रमादाय प्रविवेशामरावतीम्
हातात वज्र घेऊन तो अमरावतीत प्रवेश केला.
पातयामा द्रत्येन्द्रः पादमुष्टितलादिभिः
इंद्राने पाय, मुठ आणि इतर प्रहारांनी शत्रूंना खाली पाडले.
समभ्यधावत् प्रह्लादं हन्तुकामः सुरोत्तमः
सर्वोत्तम देवता प्रल्हादाला मारण्यासाठी त्याच्यावर धावून गेला.
हिरण्यकशिपोः पुत्रश् चापमानम्य वेगवान्
हिरण्यकशिपूचा वेगवान पुत्र धनुष्य वाकवून सज्ज उभा राहिला.
शातयित्वा प्रचिक्षेप दण्डं लोकभयङ्करम्
त्याने ते फोडून, जगाला भयभीत करणारा दंड फेकला.
जज्वाल कालग्निनिभो यद्वद् दग्धुं जगत्त्रयम्
तो काळाच्या आगीसारखा प्रज्वलित झाला, जणू तीनही जग जाळायला निघाला आहे.
प्राक्रोशन्ति हतः कष्टं प्रह्लादो ऽयं यमेन हि
ते दुःखाने ओरडले, 'अरेरे, प्रह्लाद यमाने मारला!'