प्राह पुत्रो ऽद्भुतं वाक्यं मातरं पितरं तथा
मुलाने आपल्या आईवडिलांना अद्भुत असे बोल सांगितले.
मया जडत्वमनघ तथान्धत्वं स्वचक्षुषः
हे निष्पापे, माझ्या मूढपणामुळे आणि डोळ्यांच्या अंधत्वामुळे असे झाले.
वृषाकपेश्च तनयो मालागर्भसमुद्भवः
वृषाकपीचा मुलगा माळेच्या पोटी जन्माला आला.
मोक्षशास्त्रं परं तात सेतिहासश्रुतिं तथा
प्रिय, मुक्तीचं श्रेष्ठ शास्त्र, इतिहास आणि परंपरा हेही तिथे होतं.
जातो मदान्धस्तेनाहं दुष्कर्माभिरतो ऽभवम्
मदाने अंध झालो आणि वाईट कर्मांत गुंतलो.
विवेको नाशमगमत् मूर्खभावमुपागतः
विवेक हरपला, मी मूर्खपणाकडे गेलो.
परदारपरार्थेषु मतिर्मे च सदाभवत्
माझं मन नेहमी दुसऱ्यांच्या बायका आणि संपत्ती यांच्यावरच होतं.
मृतो ऽस्म्युद्ब्न्धनेनाहं नरकं रौरवं गतः
कर्माच्या ओझ्याने मी मेलो आणि रौरव नावाच्या नरकात गेलो.
अरण्ये मृगहा पापः संजातो ऽहं मृगाधिपः
अरण्यात मी पापी हरिण-मारक बनलो, आणि हरिणांचा राजा झालो.
नराधिपेन विभुना नीतश्च नगरं निजम्
राजाने, जो सर्वांचा स्वामी होता, मला आपल्या शहरात नेलं.
धर्मार्थकामशास्त्राणि प्रत्यभासन्त सर्वशः
धर्म, अर्थ आणि काम यांची शास्त्रं मला सर्व प्रकारे दिसली.
एकवस्त्रपरीधानो नगरान्निर्ययौ बहिः
एकच वस्त्र घालून तो शहराबाहेर गेला.
सा निर्गते तु रमणे ममान्तिकमुपागता
ती बाहेर गेल्यावर, माझी प्रियतमा माझ्याजवळ आली.
यथैव धर्मशास्त्राणि तथाहमवदं च ताम्
जसं धर्मशास्त्रात आहे तसं मी तिला सांगितलं.
चित्तं हरसि मे भीरु कोकिला ध्वनिना यथा
भीतीने थरथरणाऱ्या, तू माझं मन हरपतेस, जसं कोकीळेच्या गाण्याने होतं.
कथमेवावयोर्व्याघ्र रतियोगमुपेष्यति
वाघा, आपल्या दोघांचा संग कसा होईल?
द्वारमुद्घाटयस्वाद्य निर्गमिष्यामि सत्वरम्
दार उघड गं, मी पटकन बाहेर जाईन.
रात्रावुद्घाटयिष्याम ततो रंस्याव स्वेच्छया
रात्री दार उघडीन, मग आपण आपल्या इच्छेने आनंद घेऊ.
तस्मादुद्घाटय द्वारं मां बन्धाच्च विमोचय
म्हणून, दार उघड आणि मला या बंदनातून सोडव.
उद्घाटिते ततो द्वारे निर्गतो ऽहं बहिः श्रणात्
दार उघडलं आणि मी तिथून बाहेर पडलो.
सा गृहीता च नृपतेर्भार्या रमितुमिच्छता
राजाची पत्नी, जी रमणासाठी इच्छुक असलेल्या व्यक्तीने पकडली.
शस्त्रहस्तैः सर्वतश्च तैरहं परिवेष्टितः
हातात शस्त्रे घेऊन त्या सर्वांनी मला चौफेर वेढले.
वध्यमानो ऽब्रुवमहं मा मा हिंसध्वमाकुलाः
माझा वध होत असताना मी ओरडलो, "माझा छळ करू नका, घाबरू नका!"
दृढं वृक्षे समुद्ब्ध्य घातयन्त तपोधन
माझ्या अंगाला झाडाला घट्ट बांधून, हे ऋषी, त्यांनी मला मारले.
मुक्तो वर्षसहस्रान्ते जातो ऽहं श्वेतगर्दभः
हजार वर्षांनी मुक्त झाल्यावर मी पांढऱ्या गाढवाच्या रूपात जन्म घेतला.
तत्रापि सर्वविज्ञानं प्रत्यभासत् ततो मम
तेथेही माझ्या सर्व ज्ञानाची आठवण मला झाली.
एकदा नवराष्ट्रीया भार्या तस्याग्रजन्मनः
एकदा नवरा्ष्ट्रातील ज्येष्ठ व्यक्तीची पत्नी,
तामुवाच पतिर्गच्छ आरुह्यं श्वेतगर्दभम्
तिच्या नवऱ्याने तिला सांगितले, "जा, पांढऱ्या गाढवावर बस."
इत्येवमुक्ता सा भर्त्रा तन्वी मामधिरुह्य च
नवऱ्याने असे सांगितल्यावर ती सडपातळ स्त्री माझ्यावर बसली.
ततोर्ऽधपथि सा तन्वी मत्पृष्ठादवरुह्य वै
मग, अर्ध्या वाटेवर ती सडपातळ स्त्री माझ्या पाठीवरून खाली उतरली.